Verslag Colombia deel 2: 30 en 31 mei

Woensdag 30 mei

We hebben vandaag "pico y placa" en kunnen dus niet voor 9 van huis. We gaan naar het recreatie centrum van CAFAM zodat Sophia wat kan trainen. CAFAM is een van de "Cajas de compensación familiar." Deze organisaties stammen van de jaren 50 en alle bedrijven van een bepaalde omvang moeten lid zijn van zo'n organisatie. De bedrijven betalen het lidmaatschap en uit die pot verstrekt de organisatie allerlei diensten: medische zorg, recreatie, betaalbare apotheken en supermarkten, scholen, bibliotheken en soms zelfs woningen(afhangende van de organisatie). Het recreatie centrum van CAFAM is niet lang nadat Pamela geboren was geopend en we gingen er voor we naar de VS gingen regelmatig naar toe om te zwemmen. Inmiddels is het flink uitgebreid en kun je behalve zwemmen en basketball en voetbal spelen, ook doen aan bowling, allerlei soorten fitness, tennis, en nog een hoop meer. Sophia traint een half uurtje, niet erg intensief, maar dat kun je ook niet verwachten van een 10 jarige op eigen houtje. De zwembaden zijn ook meer voor recreatie dan training en de lage kant is te laag om echt te zwemmen en de zelfs de diepste kant is te ondiep om van de kant in te mogen duiken.

We zijn net op tijd weer thuis om m'n schoonvader en César's oom Heriberto (vader van Miguel Angel) te ontvangen. Zij wonen praktisch permanent in Icononzo (ongeveer 180 km van Bogotá), waar m'n schoonvader een "finca" (landgoed/stuk grond meestal als boerderij of voor recreatie) heeft. Hij is als boer opgegroeid en plant vnl. vruchtbomen op z'n finca. Na de lunch, gaat César naar de Escuela Colombiana de Ingenería, waar hij heeft gestudeerd en ook een aantal jaren les heeft gegeven. Hij zet ons met Miguel Angel af bij de flat waar Pedro en Liliana wonen.

Pedro is jarig en de hele familie komt vanavond daar eten. César en Pedro (die op de Escuela les geeft) vertrekken te laat voor "pico y placa" en parkeren net voor 7 de auto in parkeerplaats van het Homecenter aan de autopista en nemen een taxi (zapatico) naar de flat. César zegt dat die zapaticos verrassend comfortabel zijn.

We lopen met Julieta naar haar flat, die ze pas gekocht hebben en een paar straten verder is, en halen July Andrea en Ricardo Andrés op. Julieta's flat heeft een balkon, iets dat vroeger heel weinig voorkwam, maar je nu bij meer en meer flats ziet.
Tegen 19 uur is iedereen bij Pedro en Liliana, inclusief een andere tante van César met haar man, de zuster van Liliana met dochter, schoonzoon en kleindochter, en we eten en hebben een kans met iedereen bij te praten. En we maken een hoop foto's: grootouders, César met Pedro en Julieta, Pamela en Sophia met hun neef en nicht, de hele familie, enz. Ergens tussendoor, ruim voor sluitingstijd om 21:00, gaat César met Julieta (die ook pico y placa had, maar haar auto al voor 16:00 bij Pedro en Liliana had, de auto halen. Tegen 22:00 gaat iedereen naar huis, want het is een weekdag en iedereen staat hier erg vroeg op (de school van Julieta's kinderen bijv. begint om kwart voor 7).

Donderdag 31 mei

Vanmorgen bezoeken we samen met m'n schoonvader, eerst Teresita, een nicht van m'n schoonmoeder, die me veel gesteund heeft de eerste tijd dat ik hier woonde. Ze is advocaat, heeft jaren voor de amerikaanse ambassade gewerkt en is duidelijk teleurgesteld dat ik niet ben blijven werken nadat Sophia geboren is. Maar verder hebben we een goed gesprek over de situatie van het land en de rest van de wereld. Alleen voor Sophia is het nogal saai. Er na eten we vlug lunch bij Presto, een colombiaans "fast food" restaurant. Veel dingen zijn net als de amerikaanse ketens waardoor ze geinspireerd zijn, maar ze hebben ook meer colombiaanse dingen, zoals gefrituurde slijsjes bakbananen (plantain) en cassave. Ze hebben ook een "azteca" hamburger met een mexicaans accent. Dit is ook nieuw, we hebben al verschillende kleine taco/mexicaanse restaurants gezien en bij een andere colombiaanse fast food waar we later eten zien we ook "tex mex" op het menu. Overgens kun je Presto en ook McDonalds hier thuis laten bezorgen.

Dan rijden we verder noord, de stad uit en nemen een kijkje in Chía, een stadje iets buiten Bogotá die veranderd is van populaire plaats om in het weekend te gaan lunchen tot forenzen stad. Het is heel erg uitgebreid en heel druk met verkeer. We willen langs de Calera, maar raken verstrikt in het middagverkeer en stoppen uiteindelijk in het meer luxe winkelcentrum in Bogotá "Hacienda Santa Barbara."

We lopen vandaar naar er naast gelegen Usaquén.
Usaquén was een aparte plaats tot 1954 toen het door Bogotá werd opgeslokt, maar het heeft altijd een eigen karakter behouden. De Escuela Colombiana de Ingenieria had er hun eerste vestiging en daar heeft César gestudeerd. Het gebouw staat naast de kerk en is nu een klooster.

Wij zijn er toen ik hier woonde ook weleens geweest op 7 december, noche de las velitas (kaarsjesavond), dat het kerstseizoen opent en dat speciaal in Usaquen leuk was. Nu is zijn er verschillende ateliers en allerlei soorten restauranten, waaronder thai, en op zondags is er een vlooienmarkt. Aangezien we in Chía nooit bij het centrale plein terecht zijn gekomen en niet gestopt zijn, kopen we de van daar traditionele "almojabanas" (soort kaasbroodjes) maar hier.

Ook in de Hacienda Santa Barbara lopen we wat rond, eten een ijsje en kopen de dvd's van Andrés Lopez, een op het moment zeer populaire cabaretier, waarvan ik inmiddels kan zeggen dat hij zeer goed is. We vinden z'n pelota de letras, over de verschillende generaties, beter dan de nieuwste DVD, me pido la ventana.

En omdat ik nu foto's heb gezet van de flatgebouwen van m'n beide schoonzuster dan ook maar direkt de foto van het huis en de straat van m'n schoonmoeder.