Omstreeks een uur of vier worden we opgeschrikt door het geluid van een donderklap/explosie. Het eerste waar ik aan denk is onweer, want het regent nog steeds bijna dagelijks. Maar het regent niet en de al gauw komt er een tweede en derde klap. Wat zou het zijn? Toen wij hier woonden en er bommen afgingen geplaatst door de "narcoterroristen" was het steeds maar één... Nog één, zouden de kinderen het niet gehoord hebben? Wat gek dat ze nog niet naar onze kamer zijn gekomen; maar ik wil niet opstaan om te gaan kijken, want dan maak ik ze misschien juist wakker. Nog één; het lijken toch meer op een soort raket/kanonschoten..
César denkt dat het misschien bij de Universidad Nacional is; die is gesloten nadat een stel "encapuchados" een deel had overgenomen en hij denkt dus dat het misschien de militairen zijn die proberen de universiteit weer te bevrijden. In totaal tel ik 8 schoten; gek genoeg hoor ik verder niets, geen ambulances of ander geluid dat de rust in de stad verstoord is. Als we tegen 6 uur opstaan zegt m'n schoonmoeder dat het gewoon oefeningen op de Escuela militar zijn "gebeurt wel vaker". Soms maken ze het nog echter en laten ze ook ambulances en politie met sirenes rondrijden... We horen verder niets in het nieuws dus dat zal het wel geweest zijn, te meer daar de Escuela vandaag 100 jaar bestaat en er de hele dag festiviteiten zullen zijn. De president en andere hoogwaardigheids bekleders zullen er ook zijn en de beveiliging wordt natuurlijk extra verscherpt. Miguel Angel wordt op weg van z'n kamer naar m'n schoonmoeder's huis vijf maal gestopt door militairen om z'n papieren te laten zien en als ik me ga aankleden zie ik ineens dat er op het overdekte dak (wellicht nog niet afgebouwde verdieping) van het huis schuin achter een militair is gestationeerd. M'n schoonouders zijn het al gewend. In de laatste jaren zijn ze begonnen iedere zoveel weken of maanden alle huizen in de buurt langs te gaan voor een soort volkstelling: wie woont in elk huis en waar houden ze zich mee bezig.
Ons lijkt het maar akelig, maar m'n schoonmoeder vindt het goed en haalt aan dat ze guerilla sympatizanten/guerilleros gevonden hebben in de buurt en dat de escuela een paar keer is aangevallen met raketten.
Vandaag gaan we naar Zipaquirá, 49 km van Bogotá, om de zout kathedraal te bezoeken. De foto is van Zipaquirá vanaf het park rond de zout kathedraal.
De kathedraal is in de zoutmijn gehouwen en is een aktieve kerk met een dagelijkse mis en huwelijksvoltrekkingen. Al sinds voor de aankomst van de spanjaarden wordt er zout gewonnen. In de jaren vijftig begon men een projekt om een de informele kapel die de mijners hadden in een echte kerk te veranderen. Die hebben we nog bezocht vlak voor het in 1990 dicht ging, omdat het onveilig was geworden. De nieuwe kathedraal is sinds 1995 open. Het is heel indrukwekkend en groter dan de oude kathedraal. Er zijn tours met gidsen, en er zijn ook engelstalige gidsen. De gids maakt veel duidelijk wat je anders over het hoofd zou zien en dat maakt de rondgang nog meer de moeite waard. Hoewel alleen in het spaans denk ik dat het een bezoek aan de officiële website toch leuk kan zijn vanwege de foto's: http://www.catedraldesal.gov.co/
Na de rondgang hebben we honger en we slaan dus de twee musea over. César wil graag "carne asada" eten en wordt op z'n wenken bediend, bij de uitgang van het park staat een jongen met het menu te zwaaien van het restaurant dat vlak er naast ligt en kennelijk pas geopend is. En de specialiteit is carne asada, precies zoals César het wilde. De bediening is goed en het eten smaakt voortreffelijk.
We rijden een beetje rond in Zipaquirá en komen op de terugweg weer in het drukke na school verkeer terecht. Als het 16 uur is en "pico y placa" ingaat zijn we pas in Suba, nog een plaatsje dat door Bogotá is opgeslokt, en we parkeren in een klein winkelcentrum. Drie uur lang drinken we koffie en lopen rond.
Om 19 uur rijden we naar de flat van onze vrienden Camilo en Beatriz om bij hun te eten. We hebben ze in Baton Rouge ontmoet toen ze daar studeerden. Inmiddels zijn ze alweer 8 jaar terug en hebben een dochtertje die toevallig op Sophia's verjaardag is geboren. Camilo is landbouwkundige en werkt voor USAID, het ontwikkelingshulp orgaan van de VS, Beatriz is antropologe en geeft les aan één van de universiteiten. Het is niet makkelijk voor ze geweest terug te komen, vooral omdat de situatie eind jaren '90 helemaal niet zo goed was. Het heeft Camilo een jaar genomen om deze vaste baan te vinden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten