César gaat weer naar de universiteit om met nog wat oud collega's en vrienden te praten en lunchen. Julieta komt ons halen en samen met m'n schoonmoeder gaan we naar een straat waar allemaal wol en breigaren winkels zijn. Het is heel grappig hoe hier verschillende straten helemaal gewijd zijn aan bepaalde produkten: je hebt een straat van allemaal opticiëns, een andere met alleen maar ijzerwinkels, en zo ook één gewijd aan alleen maar garen. Pamela koopt alpaca wol voor de helft van de prijs die er hier voor gevraagd wordt en een soort jutegaren.
Daarna gaat m'n schoonmoeder weer naar huis en wij gaan met Julieta naar Maloka, een wetenschap museum. Het is voor Sophia een hoogtepunt van de reis. Julieta heeft ook pico y placa vandaag en vertrekt om 14:45 uur om nog op tijd thuis te zijn en iets later komt César ons ophalen. Dit keer zijn we op tijd thuis en gaan te voet wat wandelen en foto's maken in de buurt. 's Avonds gaan we eten bij een andere vriendin van onze LSU tijd. Martha had het minder moeilijk toen ze terugkwam in Bogotá; ze was voor een master's degree (ze is chemisch ingenieur) gestuurd door haar bedrijf en kon na terugkomst weer gewoon aan het werk. Inmiddels is ze getrouwd en heeft twee kinderen. Ze wonen op de 7e verdieping van een flat met een fantastisch uitzicht.
Donderdag 7 juni
Het einde van onze vakantie nadert met rappe schreden. Vanmorgen gaan we naar Artesanias Maku om souvenirs te kopen. Angela Victoria had ons hier over verteld en ze heeft niets te veel gezegd, drie verdiepingen van alle soorten colombiaanse sourvenirs en handwerk, van klein tot groot en duur tot goedkoop. De service was ook fantastisch goed; in tegenstelling tot vele zaken hier konden we rustig rondlopen, aanraken, overdenken, zonder achterna gezeten te worden. Vragen werden goed beantwoord, we konden dingen apart zetten en alle breekbaars werd voorbeeldig ingepakt. We hebben een hoop gekocht, waaronder een aantal dingen die we 15 jaar geleden al wilden hebben, maar het ons toen niet konden veroorloven. De eerste foto heeft César nog in de winkel genomen, omdat als het eenmaal was ingepakt we het natuurlijk niet aan de familie zouden kunnen laten zien. Wij hebben die vooraan gekocht.
Deze figuurtjes zijn geinspireerd op het werk van Fernando Botero, waar we allemaal grote fans van zijn. En tot slot deze vlecht met colombiaanse produkten die ik dus al jaren wilde hebben:
Voor de lunch zijn we uitgenodigd bij Ana Cilia, een tante van César, weer met de hele familie. We krijgen bandeja paisa - typisch gerecht van Antioquia (het departement waar Medellín ligt), dat bestaat uit fijn gemalen rundvlees, gefrituurde varkensvlees met huid, bruine bonen, rijst, worst, meestal een gebakken ei, en zoals bij bijna elke maaltijd arepa, het nationale mais broodje, waarvan er verschillende variaties bestaan.
Dan gaat Sophia met Julieta mee naar huis en wij gaan naar het hoofdkantoor van het Transmilenio. César is als ingenieur die onderzoek doet op verkeersgebied natuurlijk zowieso erg geinteresseerd in het Transmilenio en het toeval wil dat de Directrice van het Transmilenio een oudleerlinge en goede vriendin is van César en zo zijn we uitgenodigd om achter de schermen te kijken. De bedoeling is dat ze ons een rondleiding geeft en we dan met haar gaan eten. Sophia bedacht direkt dat het wel saai voor haar zou zijn en wilde dus liever niet mee. Net als we van Ana Cilia vertrekken, belt Rosa Angelica (de directrice van Transmilenio) dat ze door politieke zaken verhinderd is (er zijn negatieve berichten in de pers verschenen over besteding van fondsen), maar dat ze twee managers heeft aangewezen om ons te ontvangen. We krijgen een presentatie en hebben dan ruim de gelegenheid om vragen te stellen.
Ik wist bijvoorbeeld niet dat de staat geen enkele bus bezit. Alle routes zijn uitbesteed aan particuliere bedrijven op bod, al houdt Transmilenio strenge controle op de kwaliteit van de bussen en de service. Het systeem heeft veel internationale aandacht getrokken en ze hebben al honderden buitenlandse delegaties ontvangen. Er schijnt veel aandacht voor het milieu te zijn. Natuurlijk is het voor hun allemaal public relations en maken ze het zo mooi mogelijk. Duidelijk is dat hoewel het systeem een grote vooruitgang is voor het verkeer en aanzien van Bogotá in het algemeen en zeker voor de vele mensen die van openbaar vervoer afhankelijk zijn, het maar weinig doet aan het verminderen van het aantal auto's op de weg. Auto's zijn de laatste jaren goedkoper geworden en het aantal auto's is dus alleen maar toegenomen. En hoewel we genoeg mensen kennen die de auto thuis/aan de echtgenoot laten en met het transmilenio gaan, is het eerste enthousiasme onder velen van die mensen nu verminderd en als ze kunnen nemen ze toch liever de auto. En dat geldt natuurlijk nog meer voor de hoogste klassen - zolang er nog klachten zijn over zakkenrollers, de bussen zo vol zijn dat velen moeten staan, zullen die mensen zeker niet de bus nemen, al wordt parkeren in het centrum nog zo duur.
Aan het eind krijgen we een rondleiding door het "operatie centrum", waar via sateliet en computer elke bus en station nauwkeurig in de gaten wordt gehouden. Waar nodig kunnen extra bussen ingelast worden enz.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten