Vanmorgen gaan we eerst naar de "kleuter" afdeling van het Colegio San Francisco de Asis om ons sponsor kind te ontmoeten. De school is opgezet door de Sisters of Saint Francis of Rochester in Minnesota. Zij hebben ook de meisjesschool Santa Francisca de Romana (meer bekend als Santa Pacha) gesticht en 1985 zijn ze met het project colegio anexo begonnen waar het colegio San Francisco onder valt. Deze school biedt kwaliteits onderwijs aan kinderen van de armere wijken in het noordoosten van Bogotá, waarbij ze ook algemene hulp aan de families bieden: zo zijn er een voedselbank en kleine kliniek aan verbonden. De amerikaanse nonnen die verbonden zijn aan Santa Pacha gingen naar dezelfde kerk als ik en zo kwam ik te weten over dit projekt. Sinds enige jaren hebben we een sponsor kind van dit projekt, wat dus werkt op dezelfde manier als verschillende andere organisaties, waarbij je maandelijks geld stuurt ten bate van de hele organisatie maar een sponsorkind krijgt om een meer emotionele band te creëren.
Het schooltje ligt in een wijk die niet eens op de kaart staat, alhoewel het duidelijk allang niet meer een "invasión" (illegale wijk waar mensen zomaar een nederzetting beginnen) is - de straten zijn in redelijke staat en in ieder geval het gedeelte waar wij doorheen rijden is geen krottenwijk. Het gaat wel stijl omhoog en niet veel verder dan waar het schooltje ligt eindigt de weg en moet je te voet via een trap. We hebben wat kadootjes voor Erika en haar familie gebracht en wat boeken voor de school. Erika is 7 jaar en is net klaar met "transición", een niveau tussen Kindergarten en eerste klas in. In september begint ze dan in de lagere school. Ze heeft een oudere broer en er is een neef of nicht die ook bij haar thuis woont. Met haar ouders woont ze in een twee kamer huurhuis een paar straten achter de school. De informatie over haar familie dateert van toen we haar kregen toegewezen drie jaar geleden en ik weet niet in hoeverre dat veranderd is, maar waarschijnlijk niet veel. Het gaf aan dat haar vader "independently" werkt, dus niet als werknemer in een bedrijf, al scheen hij wel een min of meer vast kontrakt te hebben. De brief gaf niet aan wat hij precies doet, maar wel dat hij een minimumloon verdient. Aangenomen dat dit nog zo is dan zou dat voor dit jaar € 172/maand zijn; haar moeder werkte als dienstmeisje en verdiende toen iets meer dan de helft van het minimumloon.
We houden het bezoek kort omdat ze natuurlijk midden in de schooldag zitten (hoewel het de laatste schooldag is) en ook omdat we de auto niet te lang voor de deur geparkeerd willen laten - de straten zijn nauw en eigenlijk is het nergens in Bogotá aan te raden je auto gewoon langs de weg te laten. De conciërge van de school boodt wel aan op te letten, maar we kunnen hem ook niet zo lang buiten laten staan.
Dan gaan we voor de laatste keer terug naar het centrum om eindelijk naar het museum van (Fernando) Botero te gaan. Dit museum is één complex met het museum "casa de la moneda" (de oude mint) en een ander kunst museum. Het gedeelte van Botero wordt ook wel Donación Botero genoemd omdat alle werken door hem geschonken zijn; er zijn schilderijen en beelden van hem, maar ook van andere artiesten zoals Picasso, die hij in de loop der jaren heeft verzameld. De musea worden gerund door de Banco de la República die ook de nationale bibliotheek (Biblioteca Luis Angel Arango) en het Museo del Oro runt. In tegenstelling tot het Museo del Oro zijn deze musea gratis. Ze zijn zeer zeker de moeite waard en we komen tijd tekort om nog naar het algemene kunst museum te gaan. Op de volgende webpagina staan twee links naar werken van de Donación Botero: http://www.lablaa.org/blaavirtual/museobotero/listado.htm
Tussendoor drinken we koffie bij Juan Valdez. In de VS is dit een bekende figuur, in Nederland waarschijnlijk niet. Juan Valdez is de uitvinding van een Amerikaans advertentie buro voor de Federación Nacional de Cafeteras om Colombiaanse koffie te adverteren. Sinds enige jaren zijn er ook Juan Valdez café's, de colombiaanse versie van Starbucks en bij het museum is er ook één. Hier in Colombia zijn er een heleboel en ze zijn net zo succesvol als Starbucks. In de VS zijn ze te vinden in Philadelphia, New York, en Washington DC; in Europa in Madrid. Hoe ze het daar doen weet ik niet.
Voor lunch ontmoeten we Beatriz weer; de universiteit waar ze werkt grenst aan de Candelaria, waar de musea zijn en ze weet een leuk klein restaurantje, waarvan er hier een hoop zijn. Dan moeten we weer vlug naar huis, want we hebben weer "pico y placa" en Julieta gaat Sophia komen halen; ze gaan naar de bioscoop om Shrek 3 te zien. Wij gaan eten bij Julio César en Christine; hij is een oud collega van César en toen bleek dat z'n vrouw ook buitenlandse was (Duitsland) die hij tijdens z'n studie had ontmoet (in de toen nog Soviet Unie) gaf dat direkt een band. Helaas gingen wij niet al te lange tijd later weg, maar de vriendschap bleef gelukkig wel. Ze hebben twee zoons die nu allebei in Duitsland studeren en worden nu gezelschap gehouden door twee teckels. Julio César werkt nu op zichzelf en Christine voor een Duitse ontwikkelingsorganisatie.
Zaterdag 9 juni
César laat de auto wassen; een vereiste van de huurmaatschappij en we beginnen met pakken. Het wordt weer een hele klus alles in de koffers te krijgen zonder overgewicht. M'n schoonvader en Heriberto komen aan vanuit Icononzo. We eten lunch bij Pedro en Liliana; het is de enige keer dat we met hun alleen zijn en daar hadden we allemaal wel behoefte aan. Pedro heeft z'n PhD studies in Austin gedaan en ze woonden dus 4½ jaar op slechts 127 km afstand van ons. We zagen ze dus regelmatig en het is de enige periode in het leven van de meisjes geweest (even de tijd voor we naar de VS kwamen toen Pamela nog geen twee was niet meerekenend) dat ze familie dichtbij hadden, met wie we altijd verjaardagen en feestdagen vierden. Ze hebben met hun dan ook een hechtere band dan met wie dan ook in onze families. We krijgen een zalige "sobrebarriga" (gestoofd rundvlees) met "papas chorreadas" (aardappels met een kaas/roomsaus).
Erna proppen we ons met ons zessen in de auto en rijden terug naar m'n schoonmoeder. César brengt de auto terug naar het huurbedrijf en ondertussen komt Julieta ook met Ricardo en kinderen. M'n schoonmoeder heeft sancocho gemaakt, een maaltijdsoep die in verschillende landen van zuid amerika op verschillende manieren gemaakt wordt. En daarmee hebben we al de meest bekende Colombiaanse gerechten gehad.
We vieren alvast vaderdag voor m'n schoonvader en dan gaan we maar vlug naar bed, want we moeten om 5 uur al op het vliegveld zijn.Zondag 10 juni
Ana Cilia en Pedro hadden aangeboden om ons naar het vliegveld te brengen aangezien ze een jeep hebben. Julieta komt ook met Pedro en Liliana en samen met m'n schoonouders gaan we dus naar het vliegveld. Het blijkt dat er bij aankomst toch een fout is gemaakt - buitenlanders en colombianen die in het buitenland wonen en voor minder dan 60 dagen naar Colombia komen, hoeven geen vertrekbelasting te betalen. Daartoe krijg je een stempel bij aankomst. Hoewel we er nog speciaal over gevraagd hadden en de man bij de immigratie zei dat het in orde was zolang we het douane papier maar niet verloren, blijkt nu dat hij de stempel niet op de papieren van César en Pamela heeft gezet. Nu kun je de rij voor het inchecken verlaten en in de rij van de belastingen gaan staan om alsnog een stempel te krijgen, maar daar hadden we niet zo'n zin in. Dus dan toch maar betalen. We hebben nog even tijd voor een laatste kopje koffie en dan nemen we afscheid. Drie veiligheidscontrole's en dan aan boord. Het vliegtuig is niet vol; César heeft zelfs een lege stoel naast zich en kan zich dus lekker uitspreiden om te werken. In tegenstelling tot de dag dat we terugkwamen uit Suriname (dat was dan wel 2 januari) is het helemaal niet druk bij aankomst; zeker niet bij het gedeelte voor amerikaanse staatsburgers en groene kaart houders. We zijn direkt aan de beurt, de koffers komen vlug en hoeven niet opengemaakt en binnen een half uur zijn we alweer klaar voor vetrek naar San Antonio. Maar die vlucht gaat pas om 17:30 en het blijkt niet mogelijk het om te zetten naar een vroegere vlucht. Dus lunchen we uitgebreid en wachten verder. Sophia zegt steeds hoe blij ze is weer terug in Texas te zijn en gewoon engels kan spreken. Als we in San Antonio met de taxi naar huis rijden voegt ze er aan toe hoe heerlijk het is dat de wegen niet zo druk zijn en er niet overal getoeterd wordt. César verklaart de volgende dag dolblij te zijn weer in z'n eigen toyota corolla te rijden en als ik Biscuit ophaal van de ranch is ze dolblij me weer te zien en de volgende twee dagen verliest ze ons geen moment uit oog.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten