Weekje New York aflevering drie

Donderdag 4, gingen we dus weer relatief vroeg met de trein naar Penn Station en vandaar met de metro naar Battery Park, ruilden onze “vouchers” om voor de officiële kaartjes en gingen in de al groeiende rij staan om met de boot naar Liberty Island te gaan waarop het vrijheidsbeeld (klik op de link als je een virtueel bezoek wilt brengen; het is de website van het park en heeft veel foto’s en filmpjes) staat.  Alvoor je aan boort kan moet je door veiligheidscontrole die bijna gelijk is aan die van het vliegveld, behalve dat niet iedereen z’n schoenen uit hoeft en we onze flessen met water gewoon mee mochten nemen.  Op het eiland natuurlijk de nodige foto’s genomen van zowel het beeld als het uizicht op Manhattan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daarna de boot weer genomen en bij Ellis Island (ook deze link geeft je de mogelijkheid een hoop te zien via de computer)uitgestapt.  Op dit eiland werden van 1892 tot 1954 12 miljoen immigranten “verwerkt” en sinds 1990 is er een immigratie museum dat werkelijk zeer de moeite waard is.  Zelfs Sophia, die normaal geen fan is van musea was zeer onder de indruk. 

 

 

 

 

 

 

We aten lunch in het restaurant van het museum en namen toen de boot terug.  Toen op een holletje met de metro en verder te voet in de hoop nog de boot tocht die bij onze hop on/hop off tickets hoorde te halen; we waren al op de hoek toen ik ontdekte dat de laatste tocht niet om 15:30 maar om een half uur eerder vertrok.  We hadden echt lopen rennen en het was behoorlijk warm, dus de familie was niet blij met m’n vergissing.  We liepen langzamer terug richting Penn station, dronken wat in een bagel shop en besloten onze dag te eindigen in Macy’s, wat het grootste warenhuis in de wereld heet te zijn.  Ditmaal waren we mooi op tijd voor de trein terug naar huis van 17:33; hartstikke vol met mensen die van het werk kwamen en we moesten dan ook staan tot Jamaica, wat niet zo ver was.  Bij het overstappen daar stapte Claudine in dezelfde wagon en zo kwamen we netjes op tijd voor het eten thuis.  Die avond zijn we nog even bij tante Mavis langsgeweest die een paar straten verderop woont.

Vrijdagmorgen eerst naar de Empire State Building geweest; ook daar nog geen ellenlange, maar gestaag groeiende rijen.  Net als bij het vrijheidsbeeld is het zeker in de zomer aan te raden er vroeg bij te zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

Met de metro weer naar het puntje van Manhattan, door Wall Street, dat toch maar een klein straatje is, naar het tweede filiaal van de TKTS ticket booths, waar je kaarten kunt kopen voor broadway shows voor dezelfde avond of de matiné van de volgende dag 30-50% afgeprijsd.  De afdeling op Time Square is het bekendst and natuurlijk ook het drukst bezocht en mensen staan uren in de rij.  Ik was aanvankelijk nogal sceptisch en wilde niet zoveel tijd van onze reis opgeven, maar vooral Sophia wilde dolgraag kunnen zeggen dat ze naar een show op Broadway zelf was geweest en dus probeerden we het bij de minder bekende en minder drukke “booth”.  De meest populaire shows, zoals op dit moment “The Lion King” en “Fellas” doen niet mee aan deze discounts, maar het bleek dat er genoeg goede shows zijn die wel meedoen, veel theaters zijn niet zo groot en de kans dat je goede tickets krijgt (m’n andere angst) is ook groot.  We stonden dus in de rij:

 

 

 

 

 

 

Maar het was de moeite waard; we kregen tickets voor West Side Story, 9e rij voor $66 elk in het Palace Theatre, aan Broadway, precies op Times Square.  Ditmaal haalden we de boottocht wel en hadden erna nog even tijd om op Pamela’s verzoek in de Barnes & Noble (boekenwinkel) en een vroegere trein te nemen.  Vol vertrouwen dat we nu goed het systeem kenden zaten we lekker te lezen en hoorden niet dat de deur in de eerste wagon niet opende op het station van Glen Head; ik had trouwens niet eens opgemerkt dat we in de eerste wagon zaten en zo konden we pas twee stations verder uit stappen en de volgende trein richting Manhattan ging pas een uur later!!  Gelukkig was oom Roy zo lief om ons met de auto op te komen halen en genoten we die avond van de barbecue die hij had klaargemaakt – hij is een fantastische kok en César en ik zijn allebei 2 kilo aangekomen, en dat terwijl we toch aardig wat afliepen.