Presentatie, voetbal en huizen te koop

Donderdag deed Pamela mee aan een presentatie over haar school op een conferentie van de Texas Education Agency (zeg maar ministerie van onderwijs van Texas) over taal en internationaal onderwijs. Het hoofd van de school, een onderwijzeres en drie andere leerlingen deden ook mee. Pamela was een paar weken geleden al gevraagd en eerst wilde ze niet; ze houdt er helemaal niet van in het voetlicht te staan. We hebben haar gezegd dat het natuurlijk helemaal haar beslissing moet zijn, maar dat het toch wel een eer is dat ze er voor gevraagd werd en dat het een goede ervaring zou zijn (want uiteindelijk moet je in elk beroep vroeg of laat wel een groep toespreken). Het is allemaal goed gegaan en ze zijn nadien nog met z'n zessen gaan lunchen, wat ook gezellig was. Nu ze de direkteur wat beter heeft leren kennen is ze ook beter over hem te spreken en blijkt hij toch wel aardig.

Sophia is donderdag middag met voetbal begonnen en had zaterdag haar eerste wedstrijd. Ze speelt in de 10 en onder groep, wat in de praktijk dus betekent dat het allemaal kinderen zijn van tussen de 8 en 11. De datum waarmee ze beslissen waar ze je bij stoppen is 1 december, vandaar dat Sophia dus in deze groep is en niet in 8 en onder groep en er zullen dus ook kinderen zijn die nu nog 10 zijn en begin december 11 worden. Ze heeft officiëel twee trainers, allebei vaders van een meisje in de groep en beiden maken een heel goede indruk. Daarnaast hadden ze donderdag nog een jongeman die ook hielp met trainen en die was bijzonder goed. Hij leerde ze veel en hield het toch ook leuk en luchtig. Hoewel de YMCA die deze teams organizeert iedereen doet beloven dat het kind voor de sport komt en winnen minder belangrijk is dan plezier, zijn er natuurlijk altijd ouders/trainers (alle trainers zijn vrijwilligers) die het ander zien. Sommige teams van deze leeftijd trainen twee of drie keer per week en die zullen zeker sterk zijn, maar Sophia's trainers laten zich daar niet door van de wijs brengen en wij gaan dus gewoon veel plezier hebben.

Er zijn allerlei aangepaste regels voor de verschillende leeftijden, zo spelen de kleintjes waar Sophia eerder bij was (5 en onder) zonder keeper op een klein veld met een heel klein doel, maar drie van elk team tegelijk op het veld en de coaches rennen mee en spelen scheidsrechter. Ze spelen op die leeftijd vier speelperiodes van 6 minuten. Bij elke hogere leeftijdscategorie wordt het iets meer echt voetbal. In Sophia's groep betekent dat dat de bal, het veld en de goal nog wel kleiner zijn, maar al aardig op het normale te lijken. Ze hebben al 11 man op het veld met keeper en echte scheidsrechter, maar ze spelen nog steeds 4 periodes, zij het nu van 10 minuten elk. Verder geldt voor alle leeftijden dat alle kinderen, slecht of goed speeltijd moeten krijgen in elke wedstrijd. Niemand kan voor de tweede keer spelen als er nog spelers zijn die nog niet aan bod zijn geweest. Dit is dus ook om te het voor iedereen een beetje leuk te houden. Overgens is er op het team ook een meisje dat nog nooit eerder gevoetbald heeft, dus maak ik me minder zorgen over hoe Sophia er in zal passen.

Zaterdag was de wedstrijd om 13:00, wie dat verzonnen heeft, het was goed heet: 34 graden met 57% vochtigheid wat het deed voelen als 41. Het team dat tegen ons speelde zal wel bij de fanatiekere teams horen, want ze waren erg goed of misschien moet ik toegeven dat wij wel erg slecht waren. Het andere team won met 6 of 7 - 0. Het goede nieuws is dat er gedurende de wedstrijd duidelijk vooruitgang werd geboekt in ons team, ze speelden steeds beter. Sophia speelde middenveld en slechts twee periodes, want ze had halverwege wat buikkramp. Was ze toen ze 4 was nogal bang onder de voet gelopen te worden en rende ze eigenlijk alleen maar achter de anderen aan, nu speelt ze echt mee en schopt aardig, al schort er nog wat aan het richten. De wedstrijd komende zaterdag zal om 10 uur zijn en dan zal het wel koeler zijn.

Pamela ging zaterdagmiddag naar de verjaardag van een vriendin van school; ik heb haar 17 uur afgezet en ze belde om half 22 dat ik haar kon halen. Ze hebben gezwommen, gegeten en veel plezier gehad, maar niet gedanst. Voor César en ik blijft het na zoveel jaar nog steeds raar dat er zo weinig gedanst wordt hier.

De buurvrouw schuin tegenover ons heeft haar huis te koop gezet. Ze heeft alleen deze ene onduidelijke foto op de makelaars site laten zetten.

Het huis heeft 4 slaapkamers, twee en een halve badkamer, een groot achterterras met hot tub en een woonoppervlak van 201 m². Het huis is 20 jaar oud en ze vraagt er $195.000 (€159.366) voor. Ik ben benieuwd of ze het krijgt, dat terras (deck voor de amerikanen) en de hot tub zijn nieuw en het huis is wel goed onderhouden.

Het huis van m'n vriendin staat inmiddels ook te koop. Daar is geen foto bij. Het is ook in deze buurt, ook een bungalow. Het heeft 4 slaapkamers, twee badkamers en is iets kleiner met 162 m². Het is 24 jaar oud en ze vragen $159.900 (€ 130.680) en daar ben ik ook benieuwd naar het resultaat. Ze zei me nl. dat ze er 6 jaar geleden $ 112.000 (nu € 91.533) voor hadden betaald. Ze hebben in die jaren wel veel geverfd en een deck (houten terras) er aan gebouwd, maar of dat zoveel aan waarde toevoegt?

Tot slot: die wortel die ik gevonden had was geen pom tayer; en de resulterende pom was niet te eten :( Maar Pamela heeft wel het arepa (maïs broodjes, net zo deel van dagelijks menu in Colombia en Venezuela als tortillas in Mexico) recept dat ik vorig jaar voor had afgedrukt terug gevonden in haar kamer en heeft ze gisteravond gemaakt. Die zijn wel prima gelukt. Overgens zijn er verschillende recepten, afhankelijk van welk deel van Colombia ze komen en de Venezuelanen doen het ook weer ietsje anders.