Pamela was ook al klaar met al haar nivellerings cursussen. Helaas is ze op geen van de vijf Master programma's voor Speech Language Pathology (Logopedie) waar ze een plaats had aangevraagd aangenomen. Het is gebleken dat er maar een beperkt aantal plaatsen is, al dan niet onder invloed van de nationale professionele organisatie. Of ze een soort loterij houden of wat is niet duidelijk, want Pamela had toch goed cijfers en aanbevelingen. Het is ook teleurstellend omdat een van de redenen dat ze in deze richting gegaan is was dat er behoefte is aan logopedisten. En ze is de enige niet. Dus je krijgt meer aanvragen voor dezelfde hoeveelheid plaatsen op universiteiten, hoewel er wel genoeg werk is of schijnt te zijn. Maar goed, precies zullen we het nooit weten. Plan B is een certificaat te krijgen en ten minste komend schooljaar als assistent te werken. Voor het certificaat moet ze eerst een aantal uren onder observatie bij een logopedist en nu is ze dus op zoek naar een positie om dat te doen. We zijn al een ruim een maand verder en nog niets, dus allemaal duimen graag.Voor Sophia was de laatste schooldag was 5 juni, maar dat betekende niet dat er eind kwam aan drukte. De zaterdag erna nam ze voor de tweede keer de SAT en direkt maandag begon ze weer met "stage" bij een kamp voor jongere kinderen bij hetzelfde amateurtheater waar ze die show had en vorig jaar ook geholpen heeft. Voor de rest van de maand juni is ze daar dus maandag t/m vrijdag 9 tot 16. Ze heeft ook weer eens per week zangles en daarnaast zocht ze ook nog een baantje, want ze wilde zooo graag een auto. De vrijdag voor het eind van het schooljaar had ze al een gesprek gehad bij een ijszaak en ze zouden haar nog bellen voor een gesprek met een hogere manager. Op de laatste schooldag had ze een gesprek met een nog te openen vegetarisch hamburger restaurant en daar werd ze direkt aangenomen en kon de volgende dag direkt komen voor training. En ik mag niet klagen over lange dagen, want zij maakt nog langere - de meeste dagen werkt ze dus onbetaald op het kamp en dan van 17 tot 22:30 in het restaurant.
Ondertussen hadden César en ik al bedacht dat als ik full time ging werken we toch echt een auto voor Sophia moesten kopen, want met zijn vele reizen en al Sophia's aktiviteiten redden we het niet. Het openbaar vervoer in San Antonio is niet erg goed (zoals in de meeste plaatsen hier) en al helemaal niet in ons gedeelte van de stad. Als we de bus willen nemen, moeten we eerst naar de Walmart op 5 km van ons huis en je moet er voor over de hoofdweg. En omdat Sophia niet op de buurt high school zit, kan ze ook niet met de schoolbus naar school. We kunnen haar brengen en halen naar en van de buurt school en dan kan ze met de shuttle naar school, maar dat is op bepaalde tijden en Sophia moet vaak extra vroeg naar of laat blijven vanwege haar aktiviteiten, dus dat is ook geen optie. Dus zijn César en ik eerst zaterdag 7 wat rond gaan kijken en de maandagavond erna is César met Sophia na haar zangles gegaan zodat ze de drie modellen die we in gedachten hadden kon proefrijden. De keus is gevallen op een 2011 Honda Fit (volgens wikipedia in NL Honda Jazz genoemd).
Inmiddels is ze toch tot de conclusie gekomen dat de baan erbij te zwaar is. Ik heb nog geprobeerd haar te overtuigen even af te wachten om te zien hoe het in juli gaat als ze geen kamp meer heeft, maar ze zegt dat ze het druk genoeg zal hebben. Ze moet nog een online cursus engels afmaken, een boek lezen voor engels volgend schooljaar met een opdracht erbij, een hele lijst van toneelstukken lezen, deels om een monoloog uit te zoeken voor de auditie voor het komend schooljaar en deels voor de theaterklassen de ze komend jaar neemt. En ze wil ook beginnen aan haar universiteits aanvragen te werken, ook al omdat de eerste audities voor sommigen al in november plaats vinden (voor de meeste theater programma's moet je een auditie doen). En dus heeft ze vorige week haar "two weeks notice" gegeven. Tot slot moet ik helaas melden dat ze gister en vandaag weer buikpijn heeft gehad..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten