De week dat m'n moeder overleed was Sophia in een produktie van "Into the Woods" in een van de amateurtheaters. Het theater had een tienershow (waarin Sophia was) en een van volwassenen. De uitvoering waren een paar dagen van elkaar en ze deelden het decor. Degenen die al langer meelezen weten misschien nog dat Sophia in Middle School ook al "Into the Woods" was, maar dat was een junior versie - die zijn altijd wat korter en indien nodig wordt het taalgebruik ook een beetje aangepast voor de "onschuldige" oren. Sophia was toen de stiefmoeder van Cinderella en dit keer was ze roodkapjes grootmoeder en de stem van de vrouwelijke reus (die niet in beeld komt).Het was prettig toeval dat we maandag naar de uitvoering waren geweest, anders had m'n vader me dinsdagavond niet direkt te pakken gehad. De week erna was "spring break" voor de meisjes en ik. Ik vertrok dus vrijdagmorgen vroeg. Sophia was uitgenodigd om met een vriendin's familie en nog wat vrienden mee te gaan naar Garner State Park. Ze kwam dezelfde donderdag als ik terug, eerder dan gepland omdat ze iedere dag last van buikpijn had. Na een paar dagen was het over en ik dacht dat het misschien iets te maken had met te weinig proteine, aangezien ze de enige vegetariër in het gezelschap was en niets speciaals voor zichzelf had willen meenemen.
Vrijdag 21 maart had ik weer een interview voor in feite dezelfde full time positie bij ons in de bibliotheek. De positie was vrijgekomen in november 2012 toen A.B. na lang dubben haar man achterna verhuisde naar Corpus Christi. Aangezien er al een aantal jaren een "hiring freeze" dus eerst moest de bibliotheek van hoger hand toestemming krijgen om de positie weer te vullen, toen begon de president van de college zich ermee te bemoeien en eisen te stellen aan de positie en wat voor kandidaat. Dan moet elke positie eerst intern geadverteerd worden en hoewel ik al ruim een jaar bij de bieb was, was ik nog steeds "temporary, part time" en dan tel je niet mee als intern. In jan.'13 werd de advertentie voor extern eindelijk geplaatst, een paar weken later werd ik geinterviewd door de "search committee" en de directrice, toen doorgestuurd voor een interview met de presidente en vice-president van de college. Toen kwam de president geloof ik tot de ontdekking dat door een fout de positie niet op nationaal niveau geadverteerd was zoals de bedoeling was geweest en begon het hele feest praktisch opnieuw, al mocht ik als enige kandidaat gewoon door en hoefde niet opnieuw te solliciteren. Maar ik moest wel weer opnieuw door het comité geinterviewd en presentatie geven, want er waren een aantal leden weg en vervangen. Inmiddels was het mei. Het enige lichtpuntje was dat inmiddels iedereen in de bibliotheek me persoonlijk had verteld te hopen dat ik de positie zou krijgen. Nadat ik toen in juni terugkwam uit Suriname besliste de president dat hij toch niet zo tevreden was over de kandidaten en hij geen "overhaaste beslissing" wilde nemen. Hij wilde ook nog het rapport van de adviseur afwachten die ingehuurd was om de bibliotheek te evalueren. Sommigen zullen zich herinneren dat vorig jaar de eerste totaal electronische openbare bibliotheek in het land hier in San Antonio werd geopend en het lijkt erop dat de president het in z'n hoofd had gehaald dat we achter lopen. Dit ondanks het feit dat we toen en nu nog steeds meer electronische boeken in de collectie hebben dan de zgn. boekenloze bieb. De enige concessie was dat we nog twee tijdelijke part time bibliotecaressen mochten aantrekken.
In oktober was hij dan eindelijk zover dat een nieuwe advertentie mocht worden geplaatst. De omschrijving was een beetje veranderd en het moest weer eerst intern. Nauwelijks een week na plaatsing stopte de overkoepelende organisatie (we zijn deel van "system" van vijf grotendeels onafhankelijke colleges) alle personeelszaken, want de "Hays studie" was klaar. Dit was een studie die het systeem had aangevraagd, waarbij van elke positie werd nagegaan of de functieomschrijving en het salaris op niveau zijn met vergelijkbare posities in het land. Nu moesten een hoop functies aangepast worden en kon er tot januari niet meer geadverteerd worden. Toen de advertentie in februari eindelijk weer uitkwam waren de vereisten van de functie verlaagd en het salaris ook. De directrice verzekerde me dat er genoeg geld in de begroting was om me tenminste hetzelfde te betalen als ik al kreeg en ik solliciteerde dus weer. En dus was er in maart weer interview en presentatie met het comité.
4 April was Sophia's prom. Ze ging met een groep vrienden eerst eten en foto's maken, dan naar de prom zelf en daarna naar IHOP, dat 24 uur/dag open is. Sophia is de eerste links.
De volgende dag had ze op school een hip-hop dans workshop met Cyrus, een van de finalisten van "So you think you can dance". En ze bleef daarna op school voor de uitvoering van een stuk door studenten geschreven en gedirigeerd. Ze was met mijn auto en om 21 uur belde ze dat ze zo'n buikpijn had dat ze niet naar huis durfde te rijden. Dus César en ik in zijn auto er naar toe om haar te halen. Ik had haar op het hart gedrukt tenminste een vriendin te vragen met haar te blijven wachten en al haar vrienden waren gebleven. Dat was erg lief. 
De buikpijn werd af en toe minder, maar ging niet echt weg. De dindsdag erop voelde ze zich zo ziek dat ik haar heb opgehaald op school en naar de dokter gebracht heb voor ik zelf om 12 uur naar het werk ging (ik werkte die dag tot 21 uur). Onze kinderarts (waar we al een tijd niet geweest waren) constateerde niets bijzonders, dacht dat het wel over zou gaan als ze meer water dronk en meer vezelrijk at. Sophia was boos omdat ze vond dat hij niet goed naar haar luisterde. Dus besloten we die avond om haar de volgende dag naar de praktijk te brengen waar wij gaan. Die namen bloed en stuurden haar voor een ultra sound. Die donderdag begonnen de uitvoeringen van de jaarlijkse dans show op school, waarbij iedereen meedoet. Sophia sloeg zich er zo goed en zo kwaad als het ging doorheen met pijn en al. De onderzoeken wezen niks uit, hooguit een beetje bloedarmoede en inderdaad werd ze stukken beter toen ze beter begon op te letten dat ze genoeg proteine binnen kreeg en weer multivitaminen nam. Maar de dokter wilde toch dat ze een gastroenterologist zag en ik maakte een afspraak met mijn dokter. Gelukkig voelde ze zich een stuk beter, want deels door zijn drukte en deels door haar school drukte (een zang concert als fundraiser voor de school en de laatste uitvoering van het jaar "Summer of Love" - ook meer een concert met allemaal liedjes van rond '68) pas 6 mei terecht.
Hij vermoedde dat een probleem met haar galblaas heeft en daar is medicijn voor dat ze dan voor het leven zou moeten slikken en als dat niet helpt dan zouden ze eventueel de hele galblaas kunnen verwijderen, al is hij er geen voorstander van. Hij stuurde haar voor een HIDA scan waarbij je radioactieve stof ingespoten krijgt en dat wordt dan gevolgd om de werking van de galblaas te checken. De scan is inmiddels gedaan, maar we zien de dokter pas 3 juli.
En nu zullen mogen jullie even rusten en het vervolg afwachten (ik beloof er geen maanden over te doen).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten