Dat was me 't weekje wel

We hadden dus de bommen bij de Boston marathon op maandag en de staart van de jacht op de vermoedelijke daders die op donderdag avond begon met het bericht van een "lockdown" op MIT en de hele vrijdag duurde en waarbij heel Boston binnen moest blijven en alle openbare vervoer stil gelegd werd.  Iedereen natuurlijk volgen via tv en twitter enz, en dan wil ik zeggen "alsof er niets beters te doen is", maar ik deed dus even hard mee.  Ik kan natuurlijk niet naar radio of tv luisteren terwijl ik aan de "balie" (gewoon een buro met computer hoor) ben, maar ik had wel m'n twitter open staan.   En toen de overlevende broer gepakt was, net toen ik de tv aanzette zodat César en ik naar onze vrijdag avond film zouden gaan kijken, zijn we ook nog zo'n 15 minuten blijven kijken naar de zich almaar herhalende beelden en reportage met de laatste ontwikkelingen.

Dan heeft iedereen natuurlijk op het nieuws gehoord van de explosie bij de kunstmest fabriek in West, een klein plaatsje hier in Texas.  Verschrikkelijk, het valt nog mee dat er niet meer doden te betreuren zijn.  Natuurlijk werd ik weer gebeld door bezorgde familie die zich af vroeg hoe dichtbij of ver het van ons vandaan is en ik kan iedereen gerust stellen: van ons huis naar West is via de kortste route 314 km.

En toen kwam er ook nog wat persoonlijks bij.  Donderdagmorgen is er een pick up truck tegen Pamela en Sophia opgebotst.  Ze stonden bij de hoek Sophia's school te wachten om linksaf te slaan en de jongeman is tegen ze aan geknald.  Het regende en hij reed aan de rechterkant naast haar en via het raam zei hij iets over z'n remmen en ze spraken af te parkeren in de school parkeerplaats, aangezien waar ze stonden geen goede stopplaats was en je wettelijk verplicht bent je auto zo vlug mogelijk uit het verkeer te verwijderen.

Mooi dat de jongen nooit is komen parkeren.  De schade aan Pamela's auto is behoorlijk en de kofferbak kan niet eens meer dicht.  Afijn, de politie erbij en Sophia naar school en Pamela, met Biscuit (want het regende hard en die loopt tegenwoordig weg bij onweer, daarbij de schutting kapot trekkend, dus dan maar beter mee in de auto) langzaam naar huis.  Ik was aan het werk en César was de hele week in Savannah, Georgia.  De meisjes belden me om me op de hoogte te stellen.  Nog geen uur later belt de school verpleegster op - Sophia heeft hoofdpijn en nog wat andere symptomen die weleens op een hersenschudding kunnen wijzen.  Ik kan haar komen halen of ik kan een pijnstiller langs brengen.  Het is hier nl. zo dat studenten niets aan medicijnen op zak mogen hebben (voorkomen van misbruik al dan niet door het aan anderen te geven) en tegenwoordig mogen de verpleegsters die ook niet meer toedienen.  Kennelijk niet eens nadat je al toestemming over de telefoon hebt gegeven.  Dit heeft te maken met de grote (en niet helemaal onterechte angst) dat bij vergissing met nare gevolgen ouders de school rechtelijk aanklagen.   Op deze manier heeft het eigenlijk weinig tot geen nut gediplomeerde verpleegsters op school te hebben en er gaan ook al stemmen op om er op te bezuinigen en ze maar weg te doen.  Sophia wil liever op school blijven, ze was die dag in een speciaal programma voor potentiële "national merit scholars" waarmee je studie beurzen voor de universiteit kunt krijgen.  Ze werden dus uit hun gewone klassen gehaald en zouden de hele dag tips en training krijgen voor de PSAT, de nationale test die een voorproefje is van de SAT die veel universiteiten gebruiken als een soort toelatings examen.   Ik dus maar weg van het werk, tabletjes naar school gebracht en toen naar huis.  

Nog eens twee uurtjes later, belt Sophia weer van het kantoor van de verpleegster (ze mogen tijdens schooltijd hun mobieltjes officieel niet gebruiken); de hoofdpijn is niet minder geworden. Ik dus weer naar school en haal haar op.  Ik denk er over haar naar haar dokter te brengen, maar bedenk dat hij waarschijnlijk net is gaan lunchen en me dan toch naar het ziekenhuis gaat sturen om een CT scan te laten nemen.  Dus gaan we gewoon naar huis en hebben lunch.  En daarna neem ik beiden mee naar het ziekenhuis, want vrijdag zou ik de hele dag moeten werken en Sophia heeft al eerder een hersenschudding gehad en hoewel ik denk dat het wel meevalt allemaal, zou ik het toch wel heel erg vinden als later zou blijken van niet.  De klap met de auto was behoorlijk en het ergst aan de kant waar Sophia zat.  Pamela heeft ook pijn in haar nek, dus die kan maar beter ook gaan.  Hoewel het niet erg druk is op de eerste hulp, en iedereen zeer aardig, zijn we er uiteindelijk de hele middag.  Pamela heeft alleen te verwachte stijfheid en kan meer pijn verwachten - ze schrijven haar extra sterke ibuprofen voor en een spierverslapper voor.  Sophia heeft een lichte hersenschudding, en krijgt ook extra ibuprofen en iets tegen duizeligheid, voor het geval.  We halen geen van de medicijnen en besluiten af te wachten; ibuprofen hebben we thuis genoeg.

Inmiddels is de auto getaxeerd en kan 1 mei naar de reparatie.  Sophia heeft nog steeds hoofdpijn en doet rustig aan (hoewel ze wel naar een oefentest voor haar AP wereld geschiedenis, repetitie van de musical en verjaarsfeest van een vriendin is geweest) en Pamela is nog steeds erg stijf.  Ze kan geen autorijden, want ze kan haar nek niet helemaal draaien.  Maar het is allemaal wel al wat beter dan donderdag en vrijdag, dus het komt wel goed.