Busy, busy, busy

Terwijl ik dit schrijf, luister ik naar de live uitzending van een persconferentie uit Boston naar aanleiding van de bommen gister.  Men weet nog niet veel en geruchten doen zoals altijd de ronde.  Hoewel we natuurlijk weer geschokt zijn, is het toch een eind weg en kennen we niemand die daar woont of was en dan gaat je eigen leven toch door - je kunt niet veel anders doen.  Ik neem wel aan dat er extra veiligheids maatregelen zullen worden genomen als hier donderdag de jaarlijkse Fiesta begint.  Dit is een 10 dagen durend festival hier in San Antonio dat gegroeid is uit een optocht (Battle of Flowers) ter herdenking aan de slag bij San Jacinto op 21 april 1836 waarbij de onafhankelijkheid van Texas van Mexico een feit werd.  Er zijn optochten en allerlei andere festiviteiten met natuurlijk grote groepen mensen.  Bij ons op Palo Alto College hebben we donderdag over een week PACfest (link is een reclame video clip).  Als je de clip bekijkt zal je de indruk krijgen dat het een mexicaans feest is, wat een beetje ironisch is gezien het feit dat het om de onafhankelijkheid van Mexico ging en de meest erkende leiders van de Texas revolutie blanke amerikanen zijn (de rol van Texanen van mexicaanse afkomst is pas sinds de tweede helft van de 20ste eeuw meer naar voren gekomen).  Maar een groot deel van San Antonio is van mexicaanse afkomst en in het gedeelte van de stad waar onze college is dat de overgrote meerderheid en dat geldt ook voor onze studenten.  In ieder geval is het te hopen dat alles gewoon net zo vrolijk en gezellig zal zijn als alle andere jaren.

Afgelopen weekend was het jaarlijkse "dans concert" van Sophia's school.  Het is vnl. een show van de "dance majors," maar omdat de musical theatre studenten ook ieder jaar dans als vak moeten nemen hebben zij ook enkele nummers.  Dat van Sophia's groep was rond baseball (foto genomen in de studio voor de generale repetitie):

Een vriendin van Sophia bij ons in de buurt die naar de buurt high school gaat, kon niet naar de show gaan, maar bracht haar spontaan een kaart en bos rozen.  We horen toch veel te weinig over de tieners die niet in de problemen raken en niet zelfzuchtig zijn.

De musical theatre seniors (laatste jaar) dansten op BusyBusyBusy van Sandra Boynton.  Ik heb een clip gevonden met het lied (niet van een dans uitvoering):


En als je de woorden niet goed verstaat, hier is de text.  We kunnen er ons tegenwoordig allemaal wel in vinden:

We’re very very busy

And we’ve got a lot to do

And we haven’t got a minute

To explain it all to you

For on Sunday Monday Tuesday

There are people we must see

And on Wednesday Thursday Friday

We’re as busy as can be

With our most important meetings

And our most important calls

And we have to do so many things

And post them on the walls…

We have to hurry far away

And then we hurry near

And we have to hurry everywhere

And be both there and here

And we have to send out messages

By e-mail, phone, and fax

And we’re talking every minute

And we really can’t relax

And we think there is a reason

To be running neck-and-neck

And it must be quite important

But we don’t have time to check.