De meeste onder jullie zijn familie of lezen mee op facebook, maar voor degenen die daar niet onder vallen: een tweede broer van m’n vader is de afgelopen week overleden.  Oom Hommy woonde in NL, maar ging ieder jaar met tante Vera naar Suriname en dit jaar wilde hij er speciaal zijn om z’n 80ste verjaardag te vieren.  Ze kwamen midden of eind januari aan en een week later werd hij ineens behoorlijk ziek en belandde in het ziekenhuis.  Onderzoek gaf eerst wat plekken op de lever aan die waarschijnlijk kanker waren en daarna werd het nieuws alleen maar slechter.  Voor z’n verjaardag was hij geloof ik wel uit het ziekenhuis, al was het niet het feest wat ze gehoopt hadden.  Het bleek algauw dat de kanker zo aggresief en ver gevorderd was dat er niets meer aan te doen was en gelukkig heeft hij niet lang moeten lijden.  Maar natuurlijk blijft de schok dat iemand zo gezond kan zijn (althans ogenschijnlijk) en dan zo vlug zo ziek kan worden en overlijden.  Voor tante Vera zal het beslist niet makkelijk zijn na 55 jaar haar leven met hem gedeeld te hebben.  Zoon Patrick woont nu in Suriname en die was er dus al, en Alfredo kwam nog op tijd om z’n vader te zien.

Oom Hommy was altijd deel van m’n leven; toen we in NL woonden, woonden zij er ook en er was genoeg kontakt dat ik er herinneringen aan heb.  We zijn zelfs een keer met hun en een zuster van m’n vader op vakantie geweest.  Op een gegeven moment gingen ze terug naar Suriname en wij ook, en ook daar was er veel contact, met verjaardagen en uitstapjes, enz.  De laatste 30 jaar is het kontakt aanmerkelijk minder geworden, maar hij vergat nooit een verjaardag en stuurde dan altijd een e-kaart of email.  Nadat ik bericht van m’n vader had gekregen, niet meer onverwacht, dat hij dus was overleden, borrelden de hele dag allerlei kleine en sommige nogal vage herinneringen naar boven en ik moet zeggen dat het me allemaal toch meer trof dan ik aanvankelijk verwacht had.  Hoe punctueel hij was, z’n tuin, de bezoeken iedere zondag, wanneer hij Uncle Carlos ophaalde en met hem bij ons kwam.  Het was een uitje waar oom en z’n twee neefjes (oom Hommy en m’n vader dus) veel van genoten en m’n moeder noemde ze de drie musketiers.

Het goede dat er uit is gekomen is dat ik besloot niet weer een aantekening op een papiertje te maken en in m’n stamboom map te zetten voor de dag dat ik tijd ga hebben om het in het software pakket op de computer te zetten.  In plaats daarvan heb ik het direkt in de software gezet en nu neem ik iedere dag een paar minuten om wat uit de folder over te brengen.  De stamboom van m’n moeders familie is praktisch zo compleet als het waarschijnlijk zijn kan dankzij een onbekende die heel ver weg dus familie is en een oom en neef die er veel werk van gemaakt hebben.  Hoe dat allemaal gegaan is weet ik eigenlijk niet, maar ik ben er wel dankbaar voor.  Ik geloof niet dat iemand al begonnen is om m’n vader’s familie formeel vast te leggen en hoewel een nicht van m’n schoonmoeder ooit bezig was aan hun familie is zij bij een ongeluk omgekomen en ik geloof niet dat er nog kontakt is met haar kinderen.  Maar ik heb wel een heel aantal aantekeningen die César en ik gemaakt hebben toen we nog voor Pamela geboren was bij z’n grootmoeder op bezoek waren.

Verder hadden de meisjes van 14 t/m 18 maart lentevakantie.  Zaterdag 12 zijn we Pamela gaan halen en ben ik met de meisjes naar de manifestatie gegaan in Austin om te protesteren tegen de manier waarop de staat wil snijden in de uitgaven op onderwijs.  Openbaar onderwijs wordt op een heel ingewikkelde manier gefinancierd.  Traditioneel is dat in de eerste plaats door middel van lokale onroerendgoed belastingen in ieder distrikt – een school distrikt kan samenvallen met een county, een stad/gemeente of een deel van een gemeente.  Een probleem met zulke strikt lokale financiering is natuurlijk dat er welvarendere distrikten zijn die dan meer geld krijgen/hebben dan minder welvarende of kleinere distrikten.  Voor een deel heeft dat gedurende de jaren geleid tot meer financiering van staats en federale regering.  In Texas (weet niet hoe andere staten het doen) hebben ze op een gegeven moment een formule ontwikkeld waarbij rijkere distrikten een deel van hun inkomsten aan de staat geven die het dan via een ingewikkelde formule aan armere distrikten geeft.  Een aantal jaren geleden (niet zo lang) heeft de staat ook een limiet gesteld aan de hoeveelheid belasting die een distrikt kan heffen en de meeste distrikten zitten momenteel op die limiet. Ondertussen groeien de meeste distrikten, stelt de staat allerlei eisen waaraan distrikten moeten voldoen en dat moet ook allemaal gefinancierd worden.  Een tijdje was er niet zo’n probleem wat Texas zat goed in de centen.  Helaas, dat is niet langer zo en er is een groot gat in de begroting dat gedicht moet worden.  De governor en de “legislature” (staatsparlement) willen absoluut geen belastingen verhogen of bijv. een staats inkomsten belasting invoeren (Texas is één van zeven staten die geen staats inkomsten belasting heeft) en ook niet aan het “rainy day fund” (een noodfonds dat bestaat voor juist dit soort crises). 

En als het nu zo was dat Texas het zo denderend deed op onderwijs gebied – hoewel wij in een goed distrikt wonen, zijn er een hele hoop die veel problemen hebben en vergeleken met andere staten staan we er helemaal niet zo goed voor.  Hoewel iedereen het erover eens schijnt te zijn dat onderwijs belangrijk is, schijnt niemand er voor te willen betalen.  Het bord dat ik gemaakt had viel niet zo in de smaak bij Pamela, ze vond het verwarrend en dat was wellicht ook zo.  Sophia had van haar met veel zorg met de hand gemaakt (ik had de computer gebruikt) en er was zelfs iemand die er mee op de foto wilde.  Er waren zo’n 12,000 mensen, meest leerkrachten op de manifestatie.  Ik had eerlijk gezegd meer verwacht en ben blij dat we meegedaan hebben.  Er waren verschillende mensen die ik ken die wel zouden willen, maar al vakantie plannen hadden of andere verplichtingen.  César is ook meegegaan naar Austin en we hebben uitgebreid het knitted wonderland kunnen bekijken en Audrey en Randolph kwamen ook kijken en zijn met ons meegeweest naar het museum.  Al met al was het een leuke dag voor ons allemaal.  Hier foto’s van onze borden, m’n favoriete bord dat we zagen.