Op Sophia’s verjaardag zijn we op haar verzoek Sushi gaan eten. De dag erna (vrijdag 19) had ze haar sleepover. Het enige wat ik hoefde te doen was te zorgen voor eten, taart en dvd’s. 
Voor het eten hadden we twee soorten pizza van de supermarkt en de taart was oreo cheesecake. Alle vijf genodigde meisjes kwamen – de uitnodiging was voor 17:30, maar aangezien Sophia en drie andere meisjes na school een vergadering hadden van SLIA (Student Leaders in Action – een “service club”) tot iets over 16:00 kwamen die direkt met Sophia mee toen ik haar van school haalde. Twee hadden alles al mee naar school genomen en van de laatste bracht de moeder haar slaapzak en kleren. Meisje nummer 4 kwam om 17 uur, want haar moeder moest haar broer naar zwemtraining brengen en tussen vroeg of laat komen, kwam ze liever vroeg (ze had wel van te voren gebeld om te vragen of dat o.k. was). Alle kadootjes waren schoonheids artikelen en de helft van de avond vermaakten ze zich met elkaar opmaken en daar foto’s van maken. Ze keken naar twee films en gingen “al” om 2 uur naar bed. Eén van de meisjes moest om 8 uur al weg – ze ging met haar familie thanksgiving maaltijden rondbrengen met haar kerk. De anderen vertrokken om half 11.
Sophia was de hele week vrij vanwege thanksgiving, Pamela had zelfs op woensdag nog school. Dit jaar heeft UT weer een shuttle bus service voor weekends naar en van San Antonio; het was een aantal jaren geleden afgeschaft vanwege gebrek aan belangstelling. Dit in tegenstelling tot de service tussen Dallas en Houston die regelmatig vol is en waarvoor soms (thanksgiving bijv.) meerdere bussen worden ingezet. Dit jaar proberen ze het dus weer met San Antonio, maar eerst hadden ze niet veel reclame gemaakt en de plaats in het centrum van de stad waar ze de studenten afzetten en ophalen is niet ideaal. Het gevolg is dat er maar weinig mensen gebruik van maken en ik betwijfel of het lang zal blijven. Maar voorlopig maken we er gebruik van, want het is natuurlijk wel makkelijker dan dat wij op en neer rijden om Pamela te halen en brengen. Zo kwam ze dus woensdagavond aan. Met haar verjaarskado voor Sophia:
Donderdag was thanksgiving met het traditionele menu van kalkoen, “stuffing” (van brood met kruiden en apart gebakken), sweet potato casserole (ovenschotel met amerikaanse sweet potato, maple stroop, en pecannoten), cranberry relish, en doperwten. En pumpkin pie als toetje, waarbij ik dit jaar een nieuw recept heb geprobeerd dat we allemaal bijzonder lekker vonden. Ik had geen tijd meer gehad om de pecan pie te maken – die heb ik toen zondag gemaakt. Vrijdag ook nog de nieuwe Harry Potter gaan zien; normaal gaan we de eerste dag gelijk, maar we wilden met z’n vieren gaan en hadden dus gewacht tot Pamela er ook was. Zoals altijd weer genoten.
Dan hadden we een scanner gekocht om 35 mm film negatieven en dias te scannen en om te zetten in digitale bestanden. Aanvankelijk hadden we bij Costco in de aanbieding een vrij klein apparaat gekocht, maar de kwaliteit van de beelden viel tegen. De scanner van onze HP printer deed foto’s veel beter en hoewel de negatieven ok waren, kon ook dat beter. Dus die heb ik teruggebracht en ondertussen een Canoscan 9000F besteld. In feite een gewone flatbed scanner die ook negatieven/dias kan doen. Die kwam de maandag voor thanksgiving aan en is duidelijk veel beter. Maar nu was de vraag waar het te plaatsen, zodat het bij de hand is en we stukje bij beetje ook werkelijk alle negatieven scannen. De 2005 computer stond nog steeds naast de 2009, terwijl de monitor het als sinds een jaar of wat niet meer doet. Natuurlijk is een monitor niet zo duur, maar het punt van discussie was of we dat zouden doen of toch maar direkt een nieuw computer en zo ja, desktop of laptop. En zo bleef het maar zo. Dit afgelopen weekend toch maar besloten alvast de computer weg te doen. Maar dan moest eerst de harde schijf schoongeveegd worden. De eervorige computer die we wegdeden had César de schijf opengebroken, maar dat was hem niet goed bevallen. Dus stond hier ook nog de 2003 te wachten om behandeld te worden voor we het naar de recycling zouden brengen. Maar nu werden er dus spijkers met koppen geslagen. Na wat zoeken vonden we DBAN, een gratis software dat dit kennelijk goed deed. Het koste nog wel wat moeite om a) de software compleet te krijgen (op de website bleek er iets te missen en uiteindelijk hebben we via een andere website alles gedownload en die had ook betere instrukties) en toen was het zo gepiept. En toen zei César, “weet je, ik heb altijd grote nieuwsgierigheid gehad om Linux uit te proberen en nu heb ik een lege schijf, die verder nog goed is en niks te verliezen…” en dus zette hij Ubuntu op de 2005 schijf. En werd helemaal verliefd – dat werkte allemaal zo soepel en lichtgewicht, had software (moesten hier en daar wat bij zoeken, maar ook dat was makkelijk) voor alles wat we nodig hebben, werkt met microsoft office (dwz openoffice kan zonder problemen microsoft office bestanden openen), de printer, het netwerk, skype, niks geen probleem en allemaal gratis. Eind van het lied was dat hij direkt naar de winkel gegaan is en een nieuwe monitor heeft gekocht en we nu dus weer twee goed werkende desktops hebben. Hij heeft de twee werktafels een beetje anders ingedeeld zodat de scanner er ook bij kan. Ik ben benieuwd hoe lang de wittebroodsweken zullen duren, want er zal toch echt ook wel een nadeel aan Linux verbonden zijn, maar tot nu toe is het allemaal fantastisch.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten