Rumba

Gister was het in Colombia "el dia de amor y amistad", de colombiaanse versie van valentijnsdag. Ik weet niet waarom het in september valt en of het in andere spaanssprekende landen ook anders valt. Wij vieren al sinds jaar en dag valentijns in februari en hebben eigenlijk in geen jaren meer aan de colombiaanse viering gedacht.

In januari '99 werd Colombia getroffen door een grote aardbeving en zo kwamen via het lokale nieuws te weten dat er hier een colombiaanse club was. César is toen direkt lid geworden, er was een groot benefiet diner en hij heeft nog een jaar in het bestuur gezeten. Maar behalve dat het tijdrovend was, waren er verschillende dingen waarmee hij het niet eens was. De club is jaren geleden begonnen door een groep vrij welgestelde colombianen en hoewel ze het nooit zullen toegeven, heeft het soms een beetje "uppity" boventoon. Hun grootste evenement is ieder jaar een diner/dans in een hotel en de prijs van kaartjes zijn rond de $70/persoon. Natuurlijk is de huur van zaal met eten in het hotel duur en de band die komt om voor muziek te zorgen (meestal uit Houston of Dallas) kost natuurlijk ook wat. Maar veel mensen kunnen zoiets niet betalen en nadat we twee of drie keer geweest waren, hield César het voor gezien en liet ons lidmaatschap verlopen en gingen we niet meer. We hadden ook niet echt vrienden gemaakt, dus dat hielp ook niet zo.

Maar ondertussen gingen de jaren voorbij en zonder verdere latijns amerikaanse contacten of kennis van leuke plaatsen om latijns amerikaans te dansen, kwam het nooit meer ervan eens "het skelet te schudden" zoals César het placht te noemen. Een maand of wat geleden zei ik tegen César dat ik toch wel weer eens naar het colombiaanse feest wilde gaan, want ik had toch wel zin om weer eens lekker te dansen. En vorige week keek dus op de website van de club (want hun krantje krijgen we natuurlijk ook niet meer) en daar stond ineens een aankondiging van een "rumba" (feest) ter gelegenheid van de dia de amor y amistad - in een zaal bij een restaurant helemaal aan de andere kant van de stad; niet een buurt waar we normaal komen en $10/persoon. We besloten te gaan en het was geweldig leuk. Een overdakt en ommuurd terras gereserveerd voor het feest, zo'n 200 mensen (heel andere soort mensen dan van het grote november feest), een goede DJ en colombiaanse muziek van alle soorten (en dat zijn er nogal wat!). We hebben heerlijk gedanst: cumbia, salsa, merengue, vallenato... van alles (als je op de links klikt kun je een kort voorbeeld van het type muziek horen). Ik heb geen idee of de vereniging dit soort feest voor het eerst deed of niet, maar het was in ieder geval een groot succes.

Ondertussen heeft Sophia's reading juf inderdaad vrijdag met haar gesproken en toen Sophia in de auto stapte op ons ontmoetingspunt bij de lagere school vertelde ze dat de juf haar had laten zien wie er nu in haar klassen zouden zitten en hoe belangrijk het was, hoeveel beter ze er thuis zou zijn, enz. en toen zei Sophia "and I'm a great believer that everything happens for a reason". Anyway, eind van het liedje is dat ze vanaf morgen inderdaad naar de gevorderde klas zal gaan en ik ben er van overtuigd dat het de juiste beslissing is. Te veel pushen is natuurlijk fout, maar het is even belangrijk dat je genoeg uitdaging krijgt.