Bij ons thuis: Vakantie op Marco Island

Onze vakantie dit jaar was op Marco Island in Florida, net ten zuiden van Naples. César moest er voor een vergadering en conferentie heen (was dus niet de hele week vakantie voor hem) en wij konden zo relatief goedkoop mee. Zes jaar geleden waren we ook al geweest en helemaal verliefd geraakt op het witte strand met helder water en heel veel schelpen. We waren toen alleen maar de drie dagen van de conferentie gebleven en koppelde er toen een bezoek aan César's nichten in Fort Lauderdale en aan Disney World aan vast. Dit keer kozen voor bijna een week in Marco, zodat César ook een beetje van het strand en eventuele uitstapjes kon genieten.

We vlogen vrijdag 31 via Houston naar Tampa en reden toen met huurauto naar het zuiden, na eerst nog een kort bezoek gebracht te hebben aan tante Helen. Op Marco logeerden we weer in het Hilton Marco Island Beach Resort, waar we via de conferentie een goed tarief kregen. Behalve dat je meer verwend wordt dan bij de hotels waar we meestal heen gaan, zijn zowel personeel als gasten van overal ter wereld en het is leuk al die talen te horen (dit keer geen nederlandse gasten, al komen ze hier wel geregeld) en te zien waar al het personeel vandaan is. Dit keer was er ook een jonge vrouw van Suriname die voor een soort stage voor een jaar bij de Hilton is met wie we verschillende keren gebabbeld hebben. Leuke ervaring voor haar natuurlijk (in de VS bij een Hilton te kunnen werken) en naar we konden horen toen een andere gast vroeg waar Suriname is, ook een goede ambassadrice voor ons land.

Zoals degenen die al langer meelezen weten, zijn wij niet erg goed in gewoon lui langs het strand liggen en een hele vakantie niets doen - als er maar iets te doen of te zien is in de omgeving gaan we er op af. Maar dit keer hebben we ons behoorlijk rustig gehouden. We zijn wel weer (ditmaal met César) met een boottochtje gaan schelpen zoeken op een verlaten eiland waar je extra veel en grote schelpen kunt vinden. Op dit zelfde tochtje zes jaar geleden hadden we een hoop dolfijnen gezien die zich bovendien goed lieten fotograferen - dat was dit keer veel minder. We hebben niet één goede foto van de dolfijnen kunnen nemen en ook niet van de zeekoe met jong die we zagen - maar we hebben ze in ieder geval gezien.

Met de meisjes ben ik ook weer naar de Naples zoo geweest, dat tevens botanische tuin is. Hoewel niet groot is deze dierentuin goed opgezet en zeer zeker de moeite waard. Het was wel erg heet de dag dat we gingen en de meeste dieren lieten zich nauwelijks zien en/of sliepen. Helaas ontdekten we dat het Teddy Bear museum dat we toen zo leuk gevonden hadden inmiddels gesloten is. En dat was alle sightseeing dat we gedaan hebben. Op de eerste ochtend na zijn Pamela en ik iedere ochtend vroeg opgestaan en waren al tussen 6:15 en 6:30 aan het strand voor een uur lange wandeling (meer slentering). César is één keer meegeweest en Sophia had geen zin in vroeg opstaan. Zo vroeg 's morgens zijn er natuurlijk weinig mensen en des te meer vogels en andere dieren om te zien. Het water is erg helder en het is verbazingwekkend hoeveel dieren er nog zijn op zo'n druk en toeristisch strand. Donderdag zijn we weer via Tampa en Houston naar huis gevlogen, met ruim 3 kilo extra bagage vanwege alle schelpen die we gevonden hadden en niet achter wilden laten en een hele hoop foto's. Vanuit onze balkon op de 9e verdieping:

De boot waarmee het schelpen/dolfijnen zoeken tochtje maakten. We hadden geluk, we waren maar met weinig mensen (misschien een derde van de mogelijke bezetting), de volgende dag ging de boot vol en dan is het nog moeilijker voor iedereen om dolfijnen of zeekoeien te zien.

Zo bezaait met schelpen was het strand op het eilandje waar de boot ons bracht. Je kon er ook veel grotere schelpen vinden. Overgens zijn er op het strand op Marco zelf ook veel schelpen, meest gebroken, op veel plekken is het zelfs pijnlijk op blote voeten te lopen.

Osprey (visarend):

Nieuw, voor mij beetje overbodig, onderdeel van de tour: luxe huizen langs:

Filmpje van een amerikaanse schaarbek, met z'n unieke vorm van vissen:

Toen we dit zee sterretje vonden, een eindje van de waterlijn, wisten we niet zeker of het nog wel leefde. We hebben het in de hiel van Pamela's slipper gezet en er wat water op gegoten en toen begon het inderdaad te bewegen. Daarna hebben we het weer in de zee losgelaten:

Een van de pijlstaartroggen die ik 's morgens vroeg vond. De eerste die ik zag, geheel per ongeluk, was wel tweemaal zo groot. Toen ging ik er op letten en vond ik iedere ochtend meer. Zoek eerst de staart, dan is het makkelijker te zien (klikken op de foto, zodat je het groter ziet helpt ook):

Nog levende zanddollar. We vonden een hele groep bij elkaar in gevaar van uitdroging en we hebben ze voorzichtig naar dieper water gebracht.

Florida heeft hun normale bijna dagelijkse vooravondse regenbui. Hier ging de zon onder en vlak ernaast regende het.

Schelp met nog levend schelpdier of krab erin. Met alle aandacht besloot hij om er maar niet helemaal uit te komen: