Veel te vertellen

Allereerst kunnen jullie je voorstellen dat we hier overstelpt worden met nieuws en analyse over de moorden op Virginia Tech University. En het is natuurlijk niet niks. Hier hangen alle vlaggen tot zondag halfstok, en ik neem aan dat het in andere staten hetzelfde zijn. Vandaag is het een officiële rouwdag in Virginia en over het hele land zullen er gebedsdiensten zijn en worden mensen gestimuleerd de kleuren van Virginia Tech te dragen in een gebaar van medeleven.

Ik volg niet veel van het nieuws in NL, meestal alleen het NOS. In (de eerste?) berichtgeving op het journaal gaven ze aan dat de dader een koreaanse student was, wat klopt in de zin dat hij nog steeds de koreaanse nationaliteit had. Maar ik weet niet of er later of in andere media duidelijk is gemaakt dat hij niet een buitenlandse student was op een studentenvisum, maar een immigrant die hier al woonde sinds z'n 8ste en gewoon naar school is gegaan. Van wat ik gezien heb over de buurt waar z'n ouders woonden, was het een gewone wijk, niet speciaal met koreanen. Door z'n naam kon de pers er natuurlijk moeilijk omheen z'n achtergrond te vermelden, maar er is niets dat er op duidt dat hij niet goed geintegreerd was. Dat hij een loner was heeft hij gemeen met verschillende andere daders van schietpartijen op middelbare scholen. In hoeverre z'n gevoelens ten dele kwamen door het feit dat hij immigrant was weet ik natuurlijk niet, maar het feit dat hij zelfs geen contact wilde met andere koreaanse studenten (volgens een interview dat ik zag) lijkt het er op dat dit niet het geval was. Ik wilde dit even (hopelijk onnodig) duidelijk maken omdat ik het jammer zou vinden dat er allerlei conclusies zouden worden getrokken. Het schijnt dat er in de koreaans amerikaanse gemeenschap (volgens een BBC reporter 2 miljoen sterk) wel een zekere angst bestaat voor represailles tegen hen, maar of er ook echt incidenten zijn geweest zijn weet ik niet (behalve één verhaal over een jongen waarop gespuugd zou zijn). Het radioprogramma "The World" hadden ze eergister een segment over reakties in Zuid Korea en een ander over die van koreanen hier in de VS. Voor de geinteresseerden (de links zijn naar de pagina's van de reportages, je moet op de luidspreker klikken om het segment te horen): http://www.theworld.org/?q=node/9508 en http://www.theworld.org/?q=node/9507. Op "All Things Considered", het middag nieuwsprogramma van National Public Radio was er ook een segment over dat men niet zoveel aandacht moet besteden aan het feit dat de jongeman koreaans was: http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=9658225

Natuurlijk brengt deze gebeurtenis het hele debat over wapenbezit weer naar voren. Vooral hier in het zuiden is dit iets heiligs en wil men zo min mogelijk restricties. De wetten variëren van staat tot staat en ik ken niet alle details. In de eerste dagen was de focus op het feit dat als "legal resident" de jongeman dezelfde rechten had om een wapen te kopen. Inmiddels is gebleken dat hij opgenomen is geweest in een psychiatrische inrichting. Dat maakte dat hij geen wapen zou mogen kopen, maar op het formulier dat hij invulde vermeldde hij dit feit niet en kennelijk was de winkel niet verplicht alle antwoorden te checken. De discussie gaat overgens niet alleen over minder rechten op wapens. Het zal jullie wellicht verbazen, maar er zijn ook stemmen opgegaan voor meer rechten op wapens. Op Virginia Tech, als op de meeste (en misschien wel alle) universiteiten, mag je helemaal geen wapen hebben. En nu zijn er verschillende mensen zijn die zeggen dat als het wel had gemogen er wellicht een student of professor gewapend zou zijn en hem bij het begin van de aanval had kunnen schieten en het dodental lager kunnen houden.

Verder veel vragen en discussie of de universiteit genoeg gedaan heeft bij de vele signalen dat hij problemen had, een obsessie met de dood leek te hebben, en de politie gebeld was in verband met zijn "stalking" (belagen?) van twee vrouwelijk studenten. Het probleem hierbij is natuurlijk dat het niet meer om een minderjarige gaat, maar een volwassene en dat de politie en universiteit niet veel kunnen doen voor iemand echt iets gevaarlijks/illegaals onderneemt. Had de universiteit hem weer aan moeten nemen nadat hij uit de inrichting was ontslagen? Ze kunnen moeilijk anders; als de inrichting verklaart dat iemand weer goed is kun je verder niet discrimineren. Dit geldt voor de meeste landen, maar hier komt er nog eens bij dat als de universiteit of politie te vroeg of te preventief reageert er een goede kans bestaat dat ze aangeklaagd worden. Het volgende segment van "All Things Considered" gaat in op deze discussie: http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=9658210

Nu meer persoonlijk nieuws:

Pamela heeft haar eerste trui af. Degenen die al langer hier meelezen weten dat Pamela een fanatieke breister is. Ze heeft het zich bijna helemaal zelf geleerd met boeken en heeft al vele dingen gemaakt, maar dit is haar eerste trui.

Bij Sophia in de klas hebben ze maten, gewichten en inhoud gedaan in rekenen, zowel in het amerikaanse als IS (ons) systeem. Voor de amerikaanse inhoudsmaten hebben ze "gallon girl" gemaakt. Het lijf is een gallon, de ledematen zijn elk een quart (er gaan vier quart in een gallon), etc. Toen het linkerbeen een beetje begon te scheuren heeft ze het gerepareerd met plakband en er een pleister op getekend:

Vrijdag ben ik dan eindelijk “ter kennismaking/registratie” bij m’n nieuwe huisdokter/primary care physician. Was er al het vervelende antecedent dat ze me niet wilden zien voor ik dan als nieuwe patient was gekomen, daar kwam nog een gek detail bij toen ik er was. Ik geef dus al m’n papieren (je moet hier altijd een hoop papieren invullen, achtergrond informatie, verzekerings informatie, dat je de informatie over privacy hebt gehad/gelezen, enz.) die deze praktijk op het internet heeft en dan kun je het zelf printen en thuis invullen. Dat vond ik wel geweldig, want zo hoefde ik niet een heel half uur van tevoren te komen en dan maar hopen dat je alle info bij de hand hebt. Maar toen moest ik even naar het toilet en in de hele ruim opgezette praktijk (ruimste die ik ooit gezien heb voor 4 artsen) stuurden ze me naar de hal van het gebouw waarin de praktijk is (het is zoals meestal een groot gebouw met allemaal medische kantoren). Moest nog even zoeken ook. Hadden ze geen eigen toilet? Natuurlijk wel, dat zag ik later duidelijk, maar ondanks ik al betaald had en toch zo naar achter zou moeten kon ik niet zomaar door. Of dat echt van de doktoren kwam of dat de receptioniste zich geroepen voelde lijfwacht te zijn weet ik niet, maar gek is het wel.

Dus ik zat al weer te denken maar weer een andere arts te zoeken. Maar dat is natuurlijk altijd tijdrovend en dan moet je ook maar zien wie je dan krijgt. Goed toen was ik aan de beurt. Zoals altijd hier ga je dus eerst naar het kamertje met de medical/physician assistant en die neemt dan je temperatuur en vraagt naar je gezondheid, etc. en dan moet je wachten op de dokter. Het is voor de artsen een efficiënt systeem, want zo kunnen ze twee patiënten bijna tegelijk naar achter roepen en de dokter hoeft de routine dingen niet te doen. Maar voor de patiënt betekent het meer wachten en wat ik altijd lastig vind is dat je uitgebreid je verhaal doet en dan komt de dokter en dan kan je opnieuw beginnen..

Maar hier ging het in eerste instantie toch anders. Anders dan bij andere artsen was er geen formulier waarop je je hele medische geschiedenis moet opschrijven en zij nam een soort interview af en deed dat bovendien heel goed. Het voordeel van zo’n interview is dat je meer kunt nuanceren; bijv. “ja, ik slik momenteel 7 medicijnen, maar dat is voor mij niet normaal situatie”. Dus dat vond ik heel prettig en dat heb ik haar ook gezegd. Toen kwam de dokter, een oudere man en heel vriendelijk. Hij ging er lekker voor zitten, gaf duidelijk blijk naar de info die zij had opgetekend gekeken had en toen heb ik hem het hele verhaal verteld. Hij stelde wat vragen, maar onderbrak verder heel weinig, luisterde goed, knikte sympathiek (ook toen ik het dilemma opbracht van niet bij hun terecht te kunnen voor deze afspraak, maar daar ging hij verder niet op in en gaf ook geen excuses of wat) en maakte wel een goede indruk. Ik dacht dat ze me een hoop tests zouden laten nemen, maar hij was tevreden met de informatie die ik had gegeven en het feit dat ik duidelijk up to date ben voor wat betreft “vrouwen” tests, als uitstrijkje, mammogram, etc. Hij verzekerde me dat hij de gastroenteroloog kent en hem een goede arts vindt. Ik heb wel gelijk een tetanus booster gekregen, want dat wordt aangeraden elke 10 jaar te nemen en de laaste van mij was 15 jaar geleden. Dus denk dat ik hem voorlopig maar “hou”.

Zaterdag ben ik naar de mis geweest voor de Nederlander van ons clubje die zo plotseling was overleden (zie blog en http://obits.mysanantonio.com/story.cfm?type=0&id=62252). Hij werkte voor het aartsbisdom van San Antonio en de mis werd dan ook geleid door de aartsbisschop en nog 8 andere paters. Het was een prachtige mis en druk bezocht. Niemand van ons wist hoe veel hij deed voor de gemeenschap en minder bedeelden. Hij was met z’n familie naar de VS (Californië) gekomen toen hij 13 was en veel familie was overgekomen voor de mis. Mieke, z’n vrouw, las een Nederlands gedicht en z’n jongste broer sprak. Er was geen begrafenis, want hij zou in besloten kring gecremeerd worden en Mieke zal als ze over twee maanden weer vertrekt de as meenemen. Erna was er een receptie, helemaal verzorgd door het aartsbisdom.

Zaterdagavond was de Prom van Pamela's school. Dit is een traditioneel dansfeest dat scholen tegen het eind van het jaar houden, soms voor de hele school, maar meestal alleen voor degenen in het laatste jaar of de laatste twee jaar. Het gaat met een hoop hoepla gepaard, vaak worden speciale zalen gehuurd ipv gewoon de gymzaal op school te gebruiken, jongens dragen nette pakken en meisjes gaan vaak in het lang, velen vinden het gaan met een "date" (afspraakje met iemand van het andere geslacht) een vereiste en je hoort weleens van mensen dat ze niet naar de prom waren geweest omdat ze geen "date" hadden. Ik geloof dat die druk wat minder is geworden in de laatste 10 jaar of zo en in ieder geval op Pamela's school gaan veel kinderen in een groep of alleen. Velen gaan voordien uit eten, sommige huren limosines en de kosten om naar het feest te gaan variëren ook van school tot school. Pamela's kaartje was $35/€ 26, maar op de high school die bij onze buurt hoort zijn de kaartjes volgens Pamela $75/€55.

Pamela heeft lang zitten dubben of ze zou gaan of niet. Ze wist niet of ze wel wilde, kon in eerste instantie geen jurk vinden en toen ik ziek was wilde ze niet met César gaan winkelen. Zei toen dat ze niet zou gaan, maar door allerlei kleine uitspraken werd het duidelijk dat ze toch wel heel graag wilde gaan en hoewel ze volgend jaar nog een kans heeft, is het zo iets belangrijks in het middelbare school leven hier dat ik ook niet wilde dat ze jaren later spijt zou hebben dat ze niet geweest was. Dus vrijdagavond zijn we nog naar de mall gegaan om kost wat kost een jurk te zoeken. Ze wilde geen traditionele jurk, zeker niet lang en niet van satijn of met allerlei opstiksels. Pas bij de laatste winkel (Macy's) hebben we iets gevonden dat ze leuk vond, dat in haar maat was en ook goed zat en hoewel meer geld dan ik had willen uitgeven (en eigenlijk moest zij het betalen, want we geven maar een bepaald bedrag aan kleren voor haar uit, de rest moet ze van haar eigen geld betalen en ons bedrag voor het jaar is al op; maar vanwege de omstandigheden heb ik het toch maar betaald) hebben we het gekocht. Het is een mooie zijden jurk die ze ook nog voor andere gelegenheden kan gebruiken en ze heeft er veel complimenten mee gehad

Maandag weer naar de gastroenteroloog voor de officiële uitslag van m'n endoscopie en colonoscopie. Ze hebben onstekingen gevonden over m’n hele digestieve systeem gevonden, van de slokdarm tot de anus en geen bacteriën of paracieten gevonden. Hoewel het mogelijk is dat de ibuprofen de “uitbarsting” heeft veroorzaakt, is het waarschijnlijk dat ik al een hele tijd met de ontstekingen rondloop en dat ze gewoon zaten te wachten op een uitbarsting. Of het (ulcerative) colitis of crohn’s is of zelfs een beetje van beiden is nog niet duidelijk. Er is ook een bloedtest die kan uitwijzen wat het is en die zal op een gegeven moment wel krijgen. Beiden worden tegenwoordig gezien als auto-immuunziektes en zijn chronisch. Ik gaf mijn gedachten dat het om iets eenmaligs ging omdat ik nooit eerder symptomen heb gehad en dat ik dus eigenlijk dacht dat ik na een paar maanden wel kon stoppen met de medicijnen. Hij zei dat we dat eventueel konden proberen, maar dat zijn ervaring was en verschillende studies uitwezen dat er dan meestal een ergere uitbarsting kwam. Het is zeker niet z’n bedoeling dat ik al de medicijnen die ik nu heb zal moeten blijven slikken voor het leven of in deze dosis. Hij wil me voorlopig iedere 3 maanden zien en volgend jaar weer een colonoscopie doen. Ik heb hem nog een aantal dingen gevraagd en ben wel tevreden met z’n houding. Hij nam werkelijk alle tijd, legde alles uit en beantwoorde alle vragen alsof hij de hele dag had en staat duidelijk open voor discussie van allerlei. Hij stimuleert vragen en heeft duidelijk helemaal geen moeite met patiënten die van alles opzoeken (of van hun broer horen) en dat ter sprake brengen. Zowel hij als de receptioniste en assistente zijn heel aardig en behulpzaam. Toen bleek dat de verzekering in eerste instantie geen toestemming wilde geven voor twee van de medicijnen, konden we direkt langs komen en gaf hij ons een hoop samples; in het geval van de antibioticum zelfs genoeg voor de hele 14 dagen. Ik mag geen ibuprofen of andere aspirine gerelateerde medicijnen meer nemen, alleen acetaminophen/paracetamol.

Deze week waren de rest van de TAKS (Texas school examens, zie ook http://bijonsthuis.blogspot.com/2006/02/taks.html). Voor Sophia lezen en rekenen. Ze zei dat ze allebei makkelijk waren. Hoewel het voor de school van belang is dat zo veel mogelijk leerlingen een goed resultaat bereiken, telt het resultaat in de 4th grade (groep 6) niet mee voor hun rapport of om over te gaan. Pamela had wiskunde, "science" (combinatie biologie, scheikunde en natuurkunde) en "social studies" (combinatie aardrijkskunde en geschiedenis). Voor haar gelden ze als eindexamens. Haalt ze niet de minimum vereiste score dan heeft ze nog 3 of 4 kansen om het op nieuw te proberen, maar uiteindelijk kan ze volgend jaar alleen haar diploma krijgen als ze slaagt. Dit zou theoretisch geen probleem moeten zijn, want de examens zijn gebaseerd op de minimum standaard van de staat bedoeld voor de gemiddelde leerling en zij voor in alle vakken in klassen die boven dat niveau zitten. Maar een examen is een examen en brengt altijd spanning. En verveling, want het is voor de scholen zo belangrijk dat hun leerlingen een goed resultaat bereiken dat ze de leerlingen tot 19:30 geven om het af te maken (ze beginnen om 9 uur)!! Omdat de meeste leerlingen tegen 12 uur wel klaar zijn, mogen ze dan weg, naar lunch en andere lessen. Maar tot die tijd moeten ze stil blijven wachten op de rest. Je mag iets lezen, maar verder niets. Pamela wil bijv. graag breien, maar dat mag niet want de naalden tikken - ze zou vandaag haken proberen. Omdat er gevallen zijn geweest in de staat van leraren/scholen die leerlingen hebben geholpen, zijn er ieder jaar meer restricties bijgekomen. Op test dagen mogen er geen ouders op school komen lunchen of helpen, op de lagere school eten ze lunch in de klas, de leraren mogen hun computers niet aan hebben en kunnen dus ook geen email checken en op de middelbare school mogen ze tijdens het observeren van de leerlingen ook niets lezen.... Het zal niemand verbazen dat zo langzamerhand iedereen het land heeft aan de TAKS. Er is nu een wetsvoorstel in de Texas legislature (parlement) om voor de high school de TAKS te vervangen voor "end of course" examens - meer zoals onze eindexamens. Aangezien er 12 verplichte cursussen zijn zouden er 12 examens zijn, verdeeld over verschillende leerjaren neem ik aan. Ik weet niet of dat het probleem van verveling zou oplossen, want waarschijnlijk zouden al de regeltjes nog steeds bestaan.