Dankzij hoest stroop dat slijm oplost/verdunt, is het slijm probleem van m'n moeder een stuk beter. Tante Irene bleek een TIA gehad te hebben en van wat ik hoorde voor ik vertrok uit Suriname is ze ok, maar men zat wel uit te zoeken waarom haar suikerwaarden zo verschrikkelijk schommelden. Tante Carla is ook ok, alleen haar rechterbeen kan ze niet bewegen, maar de prognosis is goed, al zal ze wel een tijd fysiotherapie nodig hebben.
De laatste paar dagen sliep m'n moeder vrij veel, dus van voorlezen, enz. kwam niet veel terecht. Ze had ook heel goede momenten, zoals op maandagmiddag toen ze al een stuk minder last had van slijm en bij de verzorging goed wakker was. En op een gegeven moment vroeg ze de verzorgster mij te vragen muziek op te zetten. Wat ik dus ook deed.
En zo zal er doorgeleefd moeten worden: haar zoveel mogelijk stimuleren en kwaliteit van leven geven, maar realiserend dat er geen grote beterschap zal komen.
Ik ben donderdagmorgen vroeg vetrokken en met vroeg bedoel ik dat ik iets over 3 uur in de ochtend door de taxi werd opgehaald. Vlucht uit Suriname was om 6:15, naar Trinidad en toen door naar Orlando, met een voor mij onverwachte stop in Jamaica. Omdat ik persé op donderdag moest reizen had ik waarschijnlijk niet opgelet, maar Caribbean heeft dus twee maal per week een rechtstreekse vlucht tussen Orlando en Trinidad en twee maal per week via Jamaica. En helaas is die stop op Jamaica erg onplezierig, want je moet het vliegtuig uit en door in transit immigratie en douane (zonder koffers, maar ze moeten toch een stempel ergens zetten) en weer door security en dan op een nieuw vliegtuig. Gek genoeg gaven ze me maar een boarding pas/printuit en dus was er niets meer om af te scheuren toen ik in Jamaica aan boord moest en de dame die aan de gate werkte wist even niet wat te doen...Afijn, goed en op tijd aangekomen in Orlando.
Vind de Orlando airport veel fijner dan Miami, maar hun immigratie is wel klein. Er waren meer VS staatsburgers en permanente verblijfsvergunning houders dan bezoekers, voor het eerst dat ik dat gezien heb. Gek genoeg lieten ze die allemaal gaan voor de bezoekers - fijn voor ons die er onder vallen, maar voor de bezoekers zonder twijfel een bron van ergernis en naar mijn mening niet goed beleid. Vlug koffer gehaald en toen naar Southwest om die weer af te geven. Ik had al een sms gehad dat m'n vlucht naar Houston verlaat was en dus naar de balie om te zien of er een vroegere vlucht was (nee) en of er nog consequenties zouden zijn aan die verlate vlucht. Ja hoor, ik zou waarschijnlijk m'n aansluiting missen en dat was de laatste naar San Antonio. De vriendelijk SW agent veranderde m'n vlucht naar St. Louis en vandaar naar SA - ik zou wel later dan gepland daar aankomen. Toen ik bij de gate kwam bleek de St. Louis vlucht verlaat en leek het dat er kans bestond dat ik m'n vlucht naar SA alsnog zou missen. Overgens waren al deze vertragingen nog een gevolg van het superkoude weer begin van de week en weersomstandigheden in het noorden. Uiteindelijk had ik het geluk dat de vlucht vanuit St. Louis ook vertraagd was en zo kwam ik middernacht SA tijd aan, waar César me opwachtte. Precies 24½ uur na m'n vertrek van m'n ouders huis liep ik ons huis hier binnen. Gelukkig ben ik iemand die geen enkel probleem heeft in vliegtuigen te slapen en ik heb dus in elke vlucht gedut. Vlug naar bed en vroeg op om Sophia naar school te brengen, want César moest voor een vergadering naar Austin en vandaar naar het vliegveld om naar z'n jaarlijkse conferentie in DC te gaan..
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten