Terug van vakantie

Ok, de vankantie begon niet direkt na 21 mei, maar in de aanloop naar de vakantie moest er een hoop geregeld worden, was er de drukte van eind van het schooljaar en ik moest iemand trainen om mijn zomerzwem positie over te nemen, want ik zou praktisch het hele seizoen weg zijn. Ik wilde ook niet te veel rondbazuinen dat we op vakantie gingen, vooral nu ik m’n blog ook op facebook zet. Voor degenen die het nog niet weten: we zijn dus naar NL geweest – ik voor het eerst na 27 jaar, César was alleen voor anderhalve dag op die studie trip geweest een paar jaar geleden en de meisjes nog nooit. Het was dus een groot avontuur.


We wilden al jaren gaan, maar ieder jaar was er weer een andere reden waarom het niet kon. Dit jaar zou Sophia niet aan het zomerzwem meedoen en leek het moment gekomen. De meisjes wilden wel, maar zagen er wel tegen op dat we weer allerlei voor hun vreemden zouden moeten ontmoeten en hoewel ik ze graag aan iedereen zou willen voorstellen, had ik toch ook geen zin om net als vijf jaar geleden in Colombia met een agenda rond te lopen en elke dag lunch en dinner afspraken te hebben. Het leek soms net een zakenreis, hoewel we ook genoten hebben. César kon zeker niet meer dan twee weken weg – hij had wel meer vakantie dagen, maar te veel werk om langer ineens weg te zijn. Z’n goal was om dit keer zonder laptop te reizen en dat is gelukt. Hij had wel z’n tablet mee en checkte wel iedere dag email, maar heeft verder niet gewerkt – voor het eerst in jaren. In m’n contacten vond ik ruim 50 familie en vrienden die ik wel zou willen/moeten zien en toen ik dat zag kreeg ik het spaans benauwd. Ja, we konden natuurlijk wel een soort open house houden op een dag en iedereen naar het huisje dat we zouden huren laten komen, maar een aantal mensen op leeftijd zouden vast niet komen en dan zou je toch nog een hoop mensen apart moeten zien. Op een gegeven moment zei ik tegen César dat ik misschien toch maar liever ergens anders heen ging. Maar van de andere kant….. Hij kwam toen met het idee dat ik een week voor de rest van de familie zou gaan en probeerde zoveel mogelijk mensen te zien, vnl. vrienden van mij die de kinderen niet per sé ook moesten ontmoeten. En dat hebben we dus gedaan. Het stond wel vast dat we toch niet iedereen zouden kunnen zien of zelfs spreken, en ik hoop dus maar dat wie dit leest en ons niet gezien heeft er begrip voor heeft. We hebben behoorlijk veel mensen gezien en nog veel meer van Nederland – op een handvol dingen na allemaal dingen die ik ook nog nooit had gezien. We hebben alle vier genoten.


Hier het eerste deel van m'n verslag:
Dinsdag 5 juni - César zette me op het vliegveld af onderweg naar z'n werk en m'n reis verloopt zeer voorspoedig - al in San Antonio kom ik tot de ontdekking dat Mieke van ons nederlandse clubje hier ook op de vlucht zit en zij weet dat Gerda en haar dochter ook op de vlucht naar Amsterdam zullen zijn, al komen ze een uur later in Houston.  Ik dwing mezelf op tijd te slapen en hoop zo minder last te hebben van jetlag - het helpt een beetje, al ben ik woensdagmiddag toch behoorlijk moe en wordt ik de eerste ochtenden al om 4 uur wakker.


Woensdag 6 juni - Diego haalt me op van schiphol en we rijden naar z'n flat in Rotterdam.  Ik bel wat mensen en we proberen een tijdelijk sim in m'n telefoon te zetten, die officieel unlocked is.  Maar ik heb moeite met de code/instrukties en het lukt niet.  Hij leent me de telefoon waar de sim normaal al in zit.  We wandelen wat in de buurt en praten bij.


Donderdag 7 juni -  Diego heeft een dokters afspraak in Amsterdam en ik rij dus al vroeg mee.  Jammer genoeg is Peter niet aan het werk, maar ik heb wel de gelenheid naar het  Oosterpark te gaan tegenover het ziekenhuis, waar het slavernij monument door oom Erwin (de Vries) gemaakt, is.  Toch wel leuk om het nu in het echt te zien.

Ik koop ook vast een anonieme OV Chipkaart.  Diego zet me daarna af bij tante Carla, terwijl hij naar een zakenafspraak gaat.  Paul komt ook langs en ik ga met hem mee naar z'n flat om het te zien en ook z'n geliefde kat Figaro te zien.  Figaro is veel groter dan ik had verwacht en schijnt meestal niet van vreemden te houden, maar hij laat zich door mij al vlug aaien en fotograferen.

Diego haalde me weer op en we gingen terug naar Rotterdam en 's avonds haalden Erick en Asih me op om met hen te gaan eten in Den Haag bij Sumo. Heerlijk gegeten en lekker bijgepraat. We rijden nog wat rond, waarbij Erick een uitstekende gids van Den Haag blijkt te zijn, gaan naar Scheveningen, en dan brengen ze me weer thuis.  Het is net als 27 jaar geleden heel gezellig en hopelijk duurt het niet meer zo lang voor we elkaar weer zien.

Vrijdag 8 juni - Eerste keer weer reizen met het openbaar vervoer en het blijkt dat het OV Chip systeem niet toerist vriendelijk is en al helemaal niet als je geen Europese bank kaart hebt.  Het kleine station bij Diego heeft alleen automaten en die nemen geen kaarten en het is pas later dat ik na nog wat zoeken op de website er achter kom dat je wel met de anonieme OV Chip op de trein kunt, maar je moet het op saldo reizen van te voren aktiveren (en als ik dat twee dagen later op de website doe, blijkt dat ik het dan toch weer moet "ophalen" en bij de machine bij de sigarenwinkel zegt het ok te zijn en dan blijkt het later op het station toch weer niet).  Uiteindelijk vind ik het allemaal wel uit en maken we vrolijk gebruik van het systeem, maar de eerste twee dagen reis ik eerst met metro naar Rotterdam Centraal om aan het loket een kaartje te kopen.  M'n reis ging die vrijdag naar Zwollen, niet om Josephine en Guido te zien, die daar notabene wonen, maar om Dinka te ontmoeten. Zij woont met haar gezin in het hoge noorden van Groningen en heeft uitgedoktert dat Zwolle ons elk precies dezelfde reistijd geeft - ik met de trein en zij met de auto.  We eten lunch op een terrasje op de markt en gaan dan naar Giethoorn.  Het plan was een bootje te huren, maar het is toch wel erg winderig en dus gaan we mee met een rondvaart met een engelse groep.  Ik had nog nooit van Giethoorn gehoord en het is toch wel heel apart, zoveel huisjes alleen met de boot bereikbaar.  Ergens op de rondvaart zie ik ineens bloemen die op reuze bluebonnets lijken.  Ik ben een beetje laat voor een goede foto, dus als we van de boot komen gaan we al lopend in de regen op zoek.  Zowel bloem als blad zijn veel groter dan onze bluebonnets, maar je kunt duidelijk zien dat deze Lupines familie zijn.  De latijnse naam van de onze is ook Lupinus texensis.

Onze bluebonnets.

We drinken nog wat munt thee en dan brengt ze me weer naar het station.  Het was een heel leuk en apart uitje, waar ik echt van heb genoten.