Dit weekend heeft het veel en hard geregend, de eerste keer sinds onze laatste regenbui. Er was kennelijk ook een kleine tornado in het zuidwesten van de stad met zo'n vijf huizen ernstig beschadigd. Het is eindelijk ook wat koeler, gister hebben we voor het eerst sinds mei de hele dag geen airco aangehad.
Vorige week was "Homecoming" op Sophia's school. Homecoming is in de 19e eeuw ontstaan op de universiteiten als gelegenheid om oudstudenten weer "thuis" te ontvangen. De high schools hebben dit overgenomen en vooral in kleinere plaatsen met een enkele high school is het voor de hele stad een groot feest. Ik geloof dat veel reunies ook samenvallen met homecoming, maar het is niet noodzakelijk zo. In het geval van Sophia's school, die pas drie jaar oud is, zijn er nog niet veel oud studenten en ze zitten allemaal op de universiteit of andere vervolg opleiding. Hoe het ook zij, groot of klein, het is voor de studenten altijd een hoogtepunt.
Op woensdag was er 's avonds een pep rally, met veel minder publiek dan die aan het begin van het schooljaar, want wie wil midden in de week nu terug naar school voor een half uur...Maar goed, het hoort bij de traditie. Op vrijdag was de (american) football game. De pepsquad gaat naar elke football game en juichen dan het team toe vanaf de tribune. De cheerleaders moedigen publiek aan vanaf de baan om het veld en in de pauze de bands van beide scholen een show stukje weg met de dans teams van de hogere klassen. Maar op homecoming zouden de "peppers" ook meedoen en dus gingen wij ook naar de wedstrijd. In kleinere plaatsen is vaak maar een enkele high school en is het stadium op hetzelfde terrein als de school. Maar ons distrikt telt bijna 70.000 leerlingen, en heeft 6 high scholen die allemaal een football team hebben dat in het "fall" semester bijna wekelijks moet spelen. We hebben dus twee stadions, met elk met 11.000 zitplaatsen.
In normale wedstrijden draagt de pep squad hun cheerleaderachtige uniform, maar nu hadden ze hun show uniform aan en terwijl ze in de tribune waren droegen ze bijna allemaal een mum.
En hier is filmpje van de show; Sophia's groep is aan de linkerkant van de band en zij is achterin de groep, niet makkelijk te vinden, dus jullie moeten me maar geloven :)
Helaas verloor Sophia's school de wedstrijd. De volgende avond was de homecoming dance en Sophia ging met een groep vrienden. Eerst gingen ze uit eten en aangezien ze geen van allen nog autorijden hadden we de keus
Wauw, weer wat geleerd. Tja, Amerika is zo groot en ondanks de korte geschiedenis kennen jullie zo veel tradities, die wij hier in Europa niet goed kennen. Bedankt voor de uitleg.
BeantwoordenVerwijderenBevalt het werken nog steeds? Al een beetje ingewerkt?
Leuk zo een blog ook al doe ik 't niet.
BeantwoordenVerwijderenik ben 1 van die vrouwen die een dochter alleen heeft opgevoed die nu zelfstandig met man en zoontje in Spanje woont en net als mij haar moeder voor een creatief vak gekozen heeft en danseres is geworden.
Zij klassiek geschoold en ik modern geschoold maar vele raakvlakken wat het werkveld betrof/treft...dus we hebben een top relatie en zien elkaar 2/3 x per jaar.
ik ben nooit gestopt met werken, als artieste kan ik me dat niet veroorloven wel in de loop der tijd ook een vak gemaakt van met kinderen werken (niet bewust in eerste instantie maar het begon me op te vallen dat ik altijd werk met /voor en door kinderen had dus diploma's gehaald, dus heb gelukkig altijd een vaste bijbaan). Tot voor kort kon ik het me niet veroorloven buiten Amsterdam te wonen maar door een goede rol als actrice begin dit jaar kon ik naar Zandvoort verhuizen, de seatown near Amsterdam. Mijn werkterrein is wel meestal Amsterdam maar kan het me eindelijk veroorloven net buiten de hub te wonen. Heerlijk in mijn eentje en als echt strandmeisje ieder jaar een paar maanden een eiland in de wereld opzoekend om bij te tanken,, nu haar eigen eilandje in Nederland (mijn jeugdjaren tot m'n 17de bij Kijkduin gewoond de seatown van Den Haag). Mijn overgang naar oudere vrouw die dus ook rust nodig heeft speelt zich dus niet in haar lijf af (heerlijk ikke geen menstruatie, geen voorbehoedsmiddelen, geen maandverband, geen tampons, geen pijn, geen hormoonstemmingen meer wat een vrijheid!) maar in verandering van omgeving..die rust heb ik in deze fase van mijn leven nodig,
Soms ben ik moe want tja ben al 50 en treed nog steeds op alhoewel niet meer fulltime als danseres want dat trekt mijn lijf niet meer maar als iemand die haar fysiek apparaat in haar vak moet gebruiken naast dat ik me meer toeleg op mijn choreografie en het trainen van mensen en ook bij mijn dochter af en toe achter de schermen, het blijft wel mijn wereld he...uit passie ontstaan en gecultiveerd naar een beroep.
Het enige is ik moet blijven trainen, goed op mijn eten letten, veel sporten en wandelen en alles zelf doen, dat valt niet altijd mee maar als ik zie wie ik nu ben en waar ik sta voel ik me niet ontevreden. Ben zo vrij als ik kan zijn momenteel alhoewel ik denk als ik er een tandje bijzet dan...maar dan ga ik maar even een strandwandeling maken haha.
Dus ja sommige zouden op mijn leeftijd aan een pensioen beginnen te denken, anderen van mijn leeftijd begeven zich weer op de arbeids markt en ik ben nooit gestopt.....heb als artieste niet echt een pensioen en voel me gezegend ...