Terug van niet weg geweest

Hebben jullie me gemist?  In mei werd het ineens te druk om zelfs nog te proberen te bloggen en ik heb het dus maar opzij gezet, samen met facebook en twitter.  Dat laatste betekent dat ik ook geen nieuws of verjaardagen van iedereen gevolgd heb en dus wel het een en ander gemist heb.  Hier in vogelvlucht:
Zomerzwemmen van de buurt begon weer en dat betekende training voor Sophia en werk aan de winkel qua organisatie voor mij.  Overgens had Sophia het zo druk met repetities voor de musical Annie waar ze in was met haar theater klas, repetities voor het nummer dat haar dans klas in de high school show zou doen en allerlei projekten die nog even voor het eind van het schooljaar afmoesten dat ze maar twee trainingen kon bijwonen gedurende mei.

• 14 mei was de dans show en 19 mei de musical en 20 mei had ik ook nog een job interview bij de openbare bibliotheek.  De musical vonden we beter dan de dans show (al was daar het nummer van Sophia’s klas bijna het beste van de hele show) en Sophia was een fantastische “Lilly St. Regis” (links op de foto).  De job heb ik niet gehad.

Dat weekend was Sophia uren bezig met haar vriendin aan een schoolprojekt met video.  Zoals meestal bleek het omvormen van de losse clips naar een goede presentatie het moeilijkst.  Daarnaast voelde ze zich niet lekker – erg moe (niet zo gek natuurlijk) en buikpijn.  Daar kwam nog weinig eetlust bij, vooral als ze wat at, maar verder niets – geen hoofdpijn, geen koorts, geen misselijkheid, overgeven of ontlasting problemen. 
23 ging ik naar Miami om m’n ouders op te halen die uit Suriname kwamen.  Omdat het zo’n lange en vermoeiende reis is hier naar toe vloog ik naar Miami en dan bleven we overnachten in een hotel om de volgende dag uitgerust verder te reizen.  Ondertussen werd Sophia al voor de school begon zo ziek, dat Pamela haar weer ophaalde (ze was dus al op school) en César haar naar de dokter bracht die niets kon vinden en een echo voorschreef.  M’n ouders hadden drie uur vertraging op Curaçao en kwamen dus dood moe aan in Miami.  Omdat m’n moeder niet meer lang kan lopen en staan hadden we rolstoel service voor haar aangevraagd en dat had wel het voordeel dat ze snel door de immigratie en douane waren. 
De volgende dag had onze vlucht naar Houston al bij onze aankomst op het vliegveld vertraging – iets met het vliegtuig en toen moest er een nieuwe komen (geloof ik).  Het is duidelijk dat de maatschappijen besloten hebben als deel van hun bezuinigingen minder vluchten in te zetten, want met het op en neer vliegen heb ik ditmaal meer vertragingen ondervonden en minder vluchten die je kon nemen als je een vlucht gemist had en alles propvol.  Onze vlucht van Houston naar San Antonio missten we net en toen zetten ze ons automatisch op een vlucht die pas ‘s avonds zou vertrekken (het was even na 14 uur), maar in Miami hadden ze ons al op een eerdere vlucht geplaatst en daar konden we gelukkig wel op.  Al met al was het dus alweer 19 uur voor we thuis waren.  De echo van Sophia wees niets uit en de dokter zei dat ze maar een “bland diet” moest volgen en anders door een gastro-enteroloog moest worden gecheckt.  Ze at zowieso al bijna niks en zeker niets met saucen of veel kruiden, en ze voelde zich maar niet beter al ging ze wel iedere dag naar school waar de laatste examens afgenomen werden. 
Woensdag 25 kwam Diego voor twee weken – het was de eerste keer in 14 jaar dat we allemaal samen waren dus dat was heel speciaal.  Vrijdag kreeg Sophia op school ineens zulke pijn dat ze niet eens naar de kliniek kon lopen de verpleegster haar met de rolstoel kwam halen.  Ik ben haar gaan halen en heb haar maar direkt naar de eerste hulp gebracht.  Drie en een half uur later had men daar alleen uitgevonden dat ze niets dodelijks had en ook geen infectie. 
Zaterdag 28 was de eerste zwemwedstrijd van het seizoen.  Het was in een andere buurt en dus hoefde ik niet te werken, Diego en ik gingen even kijken en Sophia ging om haar vrienden aan te sporen, al werd ze al vlug moe en haalde ik haar weer op.  Op zondag vroeg naar San Marcos (drie kwartier rijden van ons op weg naar Austin) om naar de outlet centers daar te gaan – Diego had wat dingen nodig waarvan we wisten dat ze behalve via internet alleen daar te krijgen waren en natuurlijk hadden m’n ouders ook een boodschappenlijstje meegenomen.
Dinsdag 31 met Sophia naar m’n gastro-enteroloog die verschillende dingen noemde die het zou kunnen zijn, maar zei dat het waarschijnlijk een non-specifiek iets (hij noemde een naam en had ik het nu maar opgeschreven) was dat vanzelf weg gaat over een paar weken.  Hij wilde aanvankelijk nog meer tests doen, maar dat besloten we uit te stellen en inderdaad verdwenen alle klachten binnen twee weken net zo mysterieus als ze gekomen waren.  Hopelijk voorgoed.
Woensdag 1 juni was de “award ceremony” voor 8th grade op de high school en behalve César waren we allemaal aanwezig.  Donderdag 2 juni was de 8th grade party (8th grade = 2e middelbare school, maar hier de laatste klas van middle school voor je naar high school gaat en sommige scholen hebben zelfs een officiële “graduation”), niet ‘s avonds zoals bij Pamela destijds maar een uitstapje naar een park met zwembad enz.  En daarmee had Sophia dus ook officieel vakantie.  De tweede wedstrijd op 4 juni zat ze ook maar uit, maar vanaf 6 juni ging braaf iedere morgen om half 8 naar training – geen uitslapen dus. 
Audrey was zo lief om met Randolph helemaal uit Houston even langs te komen om zowel m’n ouders als Diego te zien.  Verder ging de tijd op met boodschappen en woendag 8 juni vertrok Diego weer naar Nederland.  M’n ouders mochten alle drukte meemaken rond het organiseren van de thuis wedstrijden (11 en 18 juni) en het opzetten van de lijst van zwemmers die we naar de kampioen wedstrijd zouden sturen en ook konden ze naar de twee thuiswedstrijden gaan.  22 Juni vlogen we terug naar Miami.  Het geluk wilde dat we voor de eerste keer sinds oktober een flinke lange regenbui met onweer kregen (we hadden tussendoor wel een kleinere bui gehad, maar gedurende de hele maand dat m’n ouders hier waren geen druppel).  Hoera!!  Het ongeluk bij dit geluk was wel dat de storm naar Houston ging en tot gevolg had dat daar het vliegveld een paar uur dicht ging en niet alleen hier in San Antonio, maar ook in Houston alle vliegverkeer  in het honderd liep.  Met als gevolg dat we hier netjes ruim op tijd om 8 uur op het vliegveld waren voor onze vlucht die om kwart voor 10 zou zijn en uiteindelijk pas na middernacht in Miami aankwamen.  Gelukkig hoefden ze niet dezelfde dag door, want die aansluiting zouden ze zeker gemist hebben en die gaat ook niet iedere dag.
Donderdag 23 eerst papa en mama op hun vlucht gezet.  Helaas was de service en vooral het rolstoel aspekt bij Insel in Miami heel erg slecht.  Onbegrijpelijk blijft dat ze een geconfirmeerde reservering hadden met twee stoelen naast elkaar met de notitie dat een van hen een passagier was die speciale hulp behoefde (en vanwege de notitie konden we niet online inchecken) en nu waren er ineens geen stoelen naast elkaar meer en ze konden er niets aan doen en zogenaamd kwam het omdat er zeker andere passagiers online hadden ingecheckt en hun stoelen hadden veranderd.  Op alle andere trajekten (inclusief Insel op Curaçao en in Suriname) was de hulp voortreffelijk, dus dit was echt een grote  teleurstelling.  Maar goed, verder was er geen grote vertraging, ook voor mij niet en tegen middernacht waren zowel m’n ouders als ik zelf weer rustig in ons eigen huis.
Dat weekend was er nog de kampioen wedstrijd en het eind van het seizoen feest wat voor mij vnl inhoudt dat ik certificaat maak voor elk kind als herinnering, met de tijden die ze bij elke wedstrijd hebben gehaald zodat zelfd degenen die niet in de prijzen vielen kunnen zien hoeveel vooruitgang ze hebben geboekt. 
Ondertussen was juni de op drie na heetste in de geschiedenis van San Antonio, met iedere dag temperaturen tussen 35 en 40 graden.  Dat is normaal voor eind juli en augustus, maar niet zo vroeg in de zomer.  Moeder konijn is kort nadat m’n ouders aankwamen in de straat achter die van ons aangereden, maar haar nu volwassen baby is er nog steeds en we genieten nog dagelijks er van.  De regen heeft alle planten tot een spoed bloei aangezet en de cenizo’s (Leucophyllum frutescens) met nog meer energie dan de afgelopen jaren.


Pamela heeft haar haar geknipt en de 30 cm naar Pantene Beautiful Lengths gestuurd. 
Vanmorgen heeft Sophia als experiment het met een stijltang ontkrult.  De meisjes waren niet erg gelukkig met het resultaat en Pamela heeft haar alweer gewassen en haar krullen terug.