I never saw another butterfly

Voor de One Act competitie onder de "middle schools" (6e t/m 8e klas) koos Sophia's juf dit jaar "I never saw another butterfly" gebaseerd op de ervaring van Raja, een joods meisje dat als kind in het concentratie kamp in Theresienstadt/Terezin en haar verhaal verteld.  Dit jaar geniet Sophia veel minder van haar theater klas en ze klaagt dat de lerares veel strenger is en alleen maar gericht is op het proberen te winnen van de eenakter competitie. Hoeveel daar van waar is weet ik natuurlijk niet; Sophia klaagt dit jaar wel over van alles.  De lerares schrapte zinnen in haar dialoog en het feit dat ze een dubbele rol had en dan zo weinig dialoog vond Sophia maar niks.  Daarnaast moesten ze een hoop extra onderzoek doen en leren over de tweede wereldoorlog en de holocaust en ook in haar engels klas was dat het thema van de deze 9 weken en lazen ze Nacht van Elie Wiesel.  In haar klaagzang had ze niet eens door dat ze in feite in van de belangrijkere en moeilijkere rollen had; pas toen ze haar t-shirt kreeg (hier hoort bij alles een t-shirt) met de namen en rolverdeling op de rug en zag dat haar naam hoogbovenaan stond dat het lichtje begon te branden.

Vorige week donderdag hadden ze de show voor het publiek (meest ouders), deze week overdag shows voor de klassen en morgen is de competitie.  César en ik zijn naar de voorstelling geweest op donderdag en het is een indrukwekkend stuk dat ze goed brengen.  Hier een clip waarin Sophia de moeder is:
  

Greg de possum  hebben we niet meer gezien, maar we hebben nu een konijn in de tuin.  Ontdekt toen de buurhonden geheel tegen hun gewoonte in 's avonds en terwijl hun familie thuis was, weer door de schutting braken en ons een bezoek brachten.  Daar rende Coco door de tuin (Houdini gaat altijd vlug terug naar huis als hij ons ziet, Coco is meer hond aan huis) gevolgd door onze Biscuit en waar rennen ze achter?  Eekhoorn?  Nee, het is iets groter en een eekhoorn (die we hier in overvloed hebben) zou allang een boom ingeschoten zijn en heeft geen witte staart.  Het was dus een razenvlug rennend konijn dat wist te ontsnappen onder ons "deck" (houten terras, in ons geval niet gelijk met de grond die hellend is).  Vanmorgen hebben we het konijn nog niet gezien, maar verder iedere dag.  Ben benieuwd hoe lang het zal blijven/overleven.

We hadden jaren geleden, voor we Biscuit hadden, ook een konijn dat in onze tuin kwam wonen (toen nogal logisch, we waren praktisch de enige tuin zonder honden of katten) en we genoten het iedere dag te zien. Fotograferen liet het zich niet; te schichtig.  M'n ouder waren hier en op een dag zat er ineens, midden op de dag een havik op het speeltoestel in de tuin.  Die laten zich meestal niet zien en zeker niet overdag.  Het zal niemand verbazen dat we daarna nooit meer ons konijntje hebben gezien....