Van virus en verjaardag

Het H1N1 virus, zoals het hier nu officiëel genoemd wordt, verspreid zich nog steeds, al lijkt de paniek een beetje af te nemen. Er zijn nu 61 gevallen in Texas en er is een tweede patiënt overleden, ook hier in Texas. Ze had al andere gezondheids problemen. Inmiddels zijn er 18 schooldistrikten in Texas gesloten, wat betekent dat er 300.000 schoolkinderen onverwacht vrij zijn. Deze distrikten hebben allemaal de aanwijzigingen van het federale Center for Disease Control gevolgd, die aangaf dat een school moest sluiten als er een vermoedelijk geval van H1N1 virus is onder leerlingen of personeel. Onze county heeft besloten andere richtlijnen te volgen, nl. alleen als er op twee op een volgende dagen 12% of meer afwezigheid is vanwege griepverschijnselen wordt er gesloten. Ons distrikt legde daarbij uit dat er normaal een afwezigheid is van 4-6%, dat gedurende het normale griepseizoen oploopt tot 10-12%. In onze county is er dus nog geen enkele school gesloten en er is ook nog geen enkel geval in ons schooldistrikt geconstateerd. In feite zijn er in de hele county nog maar twee gevallen bekend.

De CDC heeft gister hun aanbevelingen weer aangepast; de griep blijkt minder dodelijk dan aanvankelijk verwacht en ze hebben bedacht dat het toch beter is als ze goede voorlichting geven zodat mensen hun kinderen thuis houden als er een vermoeden bestaat dat ze de griep hebben. Nu waren er veel gevallen van kinderen die alleen thuis bleven omdat hun ouders geen oppas hadden en kinderen die naar de mall of film gingen, terwijl het eigenlijk de bedoeling was dat al die kinderen min of meer geisoleerd bleven. Het bericht over de 12% werd overgens niet goed bewoord door ons distrikt en bracht een stel leerlingen op een lumineus idee: "als we genoeg mensen tot spijbelen krijgen, komen we boven de 12% en gaat de school automatisch dicht voor een week of twee." Ze begonnen een campagne via texting, facebook en blogs om zoveel mogelijk andere leerlingen mee te krijgen. Helaas voor hen lekte het plan uit en maakte het distrikt via de media en emails naar alle ouders bekend dat 12% afwezigheid alleen niet genoeg zou zijn om de scholen te sluiten. Daarnaast geloof ik dat als ze de scholen sluiten ze de verloren tijd moeten inhalen door het schooljaar te verlengen, al dacht Sophia dat dat alleen geldt voor sluitingen vanwege slecht weer.

De gesloten schooldistrikten hier in de buurt, die aanvankelijk tot maandag gesloten zouden zijn, hebben nu net bekend gemaakt donderdag weer open te gaan. Ondertussen werden vorige week allerlei sport evenementen afgelast, waaronder ook de zwemwedstrijd waar Sophia aan zou deelnemen. Het was nogal een teleurstelling, want ze houdt nogal van zwemmen op UT (de universiteit waar Pamela ook is) en behaalt er meestal goede resultaten. Van de andere kant kwam het goed uit, want op dinsdag viel op school een stoel tegen haar hand (ze hadden de stoelen omgekeerd op de tafels gezet aan het eind van het lesuur en waarschijnlijk stootte ze op ongelukkige manier tegen één terwijl ze naar een vriendin holde) en ze had er tot zondag behoorlijk last van.

Op UT schijnt er nu ook een geval van de griep te zijn (geweest), maar Pamela wist het nog niet zeker. De dorm is volgehangen met afiches die aanmanen toch maar veel je handen te wassen en overal hangen flesjes met "handsanitizer", een alcohol bevattend ontsmettings middeltje dat hier de laatste jaren ontzettend populair is geworden (het is heel handig als je ergens bent waar je zo gauw geen water hebt, maar vaak wordt het gebruik ook overdreven).

Vorig jaar op m'n verjaardag had César me een nieuwe tas kado gedaan, dwz ik mocht een tas uitzoeken; m'n oude was hoognodig aan vernieuwing toe. Ik kocht al gauw een kleine tas voor de zwemwedstrijden, waar net het hoognodige inpast en die ik voortdurend om kan hebben. Maar ik kon niet echt een tas vinden naar m'n smaak en die aan al m'n eisen voldeed. Na die eerste paar keer rondkijken is het door drukte op de achtergrond geraakt. Vrijdag was ik weer jarig en kon ik het toch echt niet langer laten. Ik had een $10 korting bon van het warenhuis JCPenney, waar ik een paar maanden geleden wel een paar mooie tassen had gezien, al vond ik ze nogal prijzig. Vrijdag hadden ze echter niets dat me beviel en ging ik dus door naar twee andere warenhuizen, Dillard's en Macy's. Bij Dillard's hadden ze wel een aantal, maar waren nogal prijzig. Bij Macy's hadden ze de grootste sortering en een hoop naar mijn smaak. Daarnaast was alles 30-40% afgeprijst en de verkoopster zei dat vanwege de bon van de krant van die ochtend er nog eens 25% vanaf ging. Ik had die bon niet (ik was zo zeker dat ik zou slagen bij Penney's, dat ik niet eens gedacht had te kijken naar een bon in de krant), maar ze hadden de code bij de kassa en zo kreeg je de korting toch. Uiteindelijk heb ik twee tassen gekocht voor $81/€61.

's Avonds zijn we gaan eten bij een chinees restaurant en na afloop kreeg ik m'n kado's. Een wok met een platte bodem voor op elektrisch fornuis. Toen ik m'n oude wok kreeg van Audrey waren zulke platte bodem wok's haast niet te vinden en meestal ook duurder. En het ging ook wel goed; de wok had een standaard als aanpassing. Maar het wiebelde nogal en de hitte verdeelde zich ook niet optimaal, dus de laatste jaren begon ik toch steeds meer naar een platte bodem wok te verlangen, die tegenwoordig ook makkelijker te krijgen zijn. En nu heb ik er dus één.
Nog ouder dan de wok was de droom een Kitchenaid staande mixer te hebben. De motor is sterker zodat resultaat vlugger berijkt wordt en ook meer gemixt/gekneden kan worden dan met een hand mixer. En daarnaast heb je je handen vrij. Als klap op de vuurpijl kan ik gratis een vleesmolen onderdeel krijgen. Dat staat ook al een tijdje op m'n "minder nodig" verlanglijstje, want bijv. varkensgehakt is hier niet altijd te krijgen. Ik was dus erg in m'n nopjes; alleen moet ik nu een bijzet/bijrij tafeltje zoeken, want er is geen plaats meer op m'n aanrechten voor nog zo'n groot apparaat.

Zaterdag zijn we toch naar Austin gereden, want we hadden al met Pamela afgesproken om ter ere van m'n verjaardag te gaan lunchen - we zouden immers toch in Austin zijn vanwege de zwemwedstrijd. Nu dat niet doorging zei Pamela wel dat het niet nodig was dat we kwamen, maar we zijn natuurlijk toch gegaan. We aten bij een cubaans restaurant (Habana) waar César al tijden over sprak. En het was inderdaad de moeite waard. Toen terug naar de universiteit waar Pamela ons nog wat andere dingen wilde laten zien die we nog niet kenden. Ze bracht ons ook naar een winkel (of misschien meer restaurant) waar ze alleen joghurtijs verkopen en dan nog wel per ounce; je gaat met je bakje langs allemaal "kraantjes" die elk een eigen smaak hebben en bij de kassa wordt het geheel gewogen.

Net als op LSU en waarschijnlijk alle amerikaanse universiteiten zijn er op UT Austin heel veel eekhoorns, die absoluut niet mensenschuw zijn. Speciaal voor jullie vonden we een paar die welwillend poseerden voor een foto: