Sommige weken brengen meer opwinding dan andere

Vorige week woensdag klopte Anna van naast ineens aan, uit hun bloembed in de voortuin vlak bij onze tuin borrelde water uit de grond en stroomde de straat uit. Ze had hun water al afgesloten en dus sloot ik ons water af, hoewel ik niet dacht dat het wat zou helpen, want met alle kranen dicht stond de meter netjes stil. En het water stroomde maar door, de hoek om, en nog eens naar de volgende straat die naar beneden helt (zoals vanons ook), dusdanig dat Carlos uit die straat even kwam kijken waar al dat water toch vandaan kwam. Het was dus al vlug duidelijk dat het niet de waterleiding in onze huizen was, maar een gebroken pijp van de stadstoevoer.

Toen Kathy en Jim thuis waren van het werk zetten ze hun zonen aan het werk een geul te graven onze voortuin in, zodat er tenminste iemand kon profiteren van al dat water; ze konden het niet naar hun eigen tuin laten vloeien, want wij liggen lager dan zij. Later hebben ze ook geprobeerd met emmers water te tappen voor hun eigen tuin, maar na een tijdje zijn ze er maar mee opgehouden.

Ondertussen hadden we natuurlijk de waterleiding maatschappij gebeld en die zonden eerst een mannetje dat het een beetje bekeek, toen kwam er iemand van het electriciteits bedrijf om aan te geven waar hun buizen en draden liepen, voor als ze de straat zouden openbreken. Die man wist te vertellen dat dit soort breuken dagelijks voorkomen, vnl. door verzakking. En dat waarschijnlijk een heel stuk van onze tuinen verwoest zou worden en we de struiken en boompjes daar zouden verliezen. In het eerste had hij duidelijk gelijk; gister was er een breuk voor Sophia's school en die hadden de halve morgen geen water. In het tweede kreeg hij gelukkig ongelijk. Overgens was het middernacht voor ze het euvel kwamen verhelpen. Inmiddels is alles weer droog, maar de waarschuwingsversperring van de waterleiding zijn ze nog niet komen halen...

Vrijdag is Pamela met César's auto terug naar Austin gegaan voor haar examen zaterdagmorgen. Sophia had een zwemwedstrijd met onderdelen op vrijdagmiddag en zaterdagmorgen. Vrijdag heeft ze ook een auditie gedaan voor de theaterklas voor gevorderden; de uitslag is nog niet bekend. De zwemwedstrijd verliep goed. Op zaterdagmorgen begon het ineens te regenen zoals we in lange tijd niet gehad hadden; eerst in Austin en later ook in San Antonio. Eerst belde Pamela, in tranen vanwege de frustratie. Ze was bij het brengen van de laatste spullen van haar kamer naar de auto tweemaal uitgegleden en hard gevallen; kletsnat natuurlijk en had geen extra kleren bij zich. En haar printer was gevallen, maar dat zal wel meevallen, want hij was netjes verpakt in de originele doos met schuim en alles. Toen kwam de storm bij San Antonio en we hoorden vanaf onze stoelen in de tribunes de donder en dachten aan onze arme Biscuit die als de dood voor onweer is. We dachten dat ze wel ergens in een hoekje in het huis zou schuilen.

Toen we thuiskwamen was Biscuit verdwenen - ze bleek een plank uit de schutting kapot te hebben getrokken en er toen onder gekropen te zijn. We snappen nog steeds niet waarom; behalve dat ze bang is van de donder, houdt ze ook helemaal niet van nat worden. Na eerst bij de verschillende buren te hebben gecheckt of die haar misschien gezien hadden (een beetje onnodig - ze hadden haar vast weer naar binnen gebracht en bovendien heeft ze een penning aan haar halsband met mijn mobiele telefoon nummer), hebben we in de buurt gekeken en César en Sophia zijn gaan zoeken in de buurten die aan de andere kant van de greenbelt (groene gordel) die om onze buurt loopt liggen. In de greenbelt zelf gingen we (nog) niet, want het zou er modderig en glad zijn, met stukken onder water enz. Ze vonden haar niet, maar ongeveer een half uur nadat ze thuis waren kwam Biscuit vrolijk de straat ingelopen - kletsnat, maar niet erg modderig. Wat een opluchting! En nu maar hopen dat ze niet de smaak dusdanig te pakken heeft dat ze er een gewoonte van gaat maken...