Mocht het andere keren aan velen voorbij zijn gegaan, dit jaar geloof ik niet dat er iemand op aarde was die niet geweten heeft dat Barack Obama dinsdag beëdigd werd als president. De grondwet bepaald dat dit op 20 januari om 12 uur moet gebeuren en natuurlijk is het altijd op tv en zo, maar ik heb niet eerder meegemaakt dat er zoveel te doen was. En dat was natuurlijk niet voor niets - de eerste gekleurde president van de VS is natuurlijk historisch. Ik had de hele ochtend computer, radio of tv aan, afhankelijk van waar ik was en 10 voor 11 ben ik netjes voor de tv gaan zitten om toch vooral de eed en de toespraak niet te missen. (Wij zijn hier een uur vroeger dan in Washington DC). Daarna werd het al vlug later en moest ik allerlei andere dingen doen en heb ik bijv. de parade en reportages over de avondfeesten helemaal gemist. César heeft niets gezien - te druk met werk. Bij Sophia op school hadden ze het grote moment opgenomen en moesten ze tijdens AIM (Academic Individual Motivation - moeilijke naam voor een klasseperiode waarbij ze huiswerk kunnen maken, leraren vragen kunnen stellen, belangrijke zaken zoals veiligheid en problemen behandeld worden, enz) naar de video kijken - Sophia vond het maar niets en de andere kinderen in onze carpool voor zwemmen ook niet. Ze begrepen wel dat het historisch was, maar vonden het verder maar heel saai. Zoals zo vaak gebeurt, denk ik dat het ook niet goed gebracht is - de leerkrachten krijgen van boven opgelegd dat ze iets moeten doen en hebben er zelf ook niet zo'n zin in en doen dus verder geen moeite om het leuk aan te kleden voor de kinderen. Trouwens, op één van de lagere scholen kregen zelfs de kindergarteners (5 jarigen dus) het voorgeschoteld - het zusje van een van de zwemsters wist duidelijk niet waar het om ging, alleen dat het een heel saaie video was geweest.
Voor Pamela was het de eerste lesdag en hoewel ze wel stukjes en beetjes heeft gezien is het in veel opzichten ook langs haar heen gegaan. Ze had (en heeft nog) nogal een keelpijn, dus voelde ze zich ook niet 100%. Ik moet me beheersen om niet direkt naar Austin te rijden, maar veel zou ik toch niet kunnen doen.
Via de krant en het internet zag ik dat er ook lokaal allerlei feesten waren en waarschijnlijk zijn die er met elke "inauguration" wel, maar heb ik er nooit zo opgelet. Ik las in de krant van Suriname dat de amerikaanse ambassade daar iets had georganiseerd zodat men het geheel op groot scherm kon volgen en dat gebeurd beslist niet altijd. De grote menigte mensen die ondanks de kou, het lange wachten en de veiligheidsmaatregelen er toch zelf bij wilden zijn was beslist indrukwekkend. Wat voor mij dit keer extra leuk was, was het feit dat ik nu precies weet hoe de gebouwen staan in relatie met elkaar en hoe ver van elkaar - ik had voorheen natuurlijk wel foto's en kaarten gezien, maar nu ik er zelf geweest was kon ik me alles toch veel beter voorstellen. Verder valt er niet zoveel te vertellen, want ik neem aan dat jullie ook allemaal tenminste een stukje op het nieuws hebben gezien.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten