César heeft het afgelopen jaar ontzettend last van droge, rode ogen. Het komt en gaat en het laatste jaar dat we in Colombia woonde had hij ook last, maar het is toen jaren verdwenen. Hij is vorig jaar eerst naar onze optometrist geweest die hem wat druppels en tips gaf, toen naar een oogarts die antibiotica voor een infectie voorschreef - alles hielp voor een tijdje, toen maanden met gewoon druppels voor droge ogen die je zonder recept kunt krijgen en die goed hielpen voor een paar uur. En nu is hij twee weken geleden naar een andere oogarts geweest en die zei dat hij " meibomian gland dysfunction" heeft wat inhoudt dat z'n klieren van meiboom niet goed functioneren. Dus nu heeft hij daar weer medicijnen voor en we zullen zien.
Pamela maakt het goed op de universiteit; het zou nog beter gaan als ze niet naar lessen met examens hoefde :) Ze zegt dat ze hard studeert, maar sommige examens vallen haar toch tegen en de resultaten ook, dus we denken dat ze het af en toe toch ook een beetje onderschat en te vlug denkt dat ze de stof wel kent. Die fout heb ik meer dan eens zelf gemaakt. In de komende twee weken moeten ze alweer vakken kiezen voor het volgende semester.
Zaterdag ontmoetten we Marian, die ik via de internet groep "buitenNL" heb leren kennen en die nu in Houston woont.
Ze was met haar man een weekendje hier en we dronken wat aan de riverwalk. We hebben gezellig gebabbeld, Sophia vermaakte zich met een tijdschrift. Erna zijn César, Pamela en ik bij Paesanos Italiaans gaan eten. Ik had wel vaker hun reclame borden gezien (er zijn drie Paesanos in de stad), maar we waren er nog nooit geweest. Het was werkelijk heerlijk, redelijke porties, geen overheersende smaken (teveel tomaat of sla met veel te veel "dressing") en de bediening was ook voortreffelijk. Dus dat was echt de moeite waard. Ik had toen ik op het internet de Ierse pub zocht waar we Marian zouden ontmoeten gezien dat er een halloween optocht op de rivier zou zijn, dus daar zijn we voor gebleven. Maar het viel erg tegen - we zagen vier bootjes langsgaan, nauwelijk opgetuigd en van de mensen erop ging ook maar een matig enthousiasme uit. Ze strooiden wel met snoep of kleinigheidjes zoals in New Orleans; dat deden ze toen we hier pas woonden nog niet. Maar nog steeds kunnen ze veel leren van de optochten in zuid Louisiana! We hebben de rest niet afgewacht en zijn naar huis gegaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten