Sociaal hondenleven

Toen we pas met Biscuit gingen wandelen maakte ze kennis met Mason, die een paar straten verder woont. Al gauw werden ze goede maatjes die leuk samen speelden als we langs liepen. Soms gingen er weken voorbij dat ze elkaar niet zagen, want dan wandelden we niet of als we langs gingen was de familie net niet thuis.

De overbuurvrouw van Mason heeft zelf geen hond, maar is wel een groot hondenliefhebster. Ze zorgt voor Mason als z'n familie de stad uit is en elke dag komt hij even buurten en krijgt hij een hondenkoekje. Was Biscuit er op dat moment dan had ze geluk, want dan kreeg ze ook één. Met de tijd is de hoek waar de overbuurvrouw woont uitgegroeid tot de "doggy diner". Na haar eigen wandeling 's morgens staat ze in de open garage haar krant te lezen en wij hondenwandelaars stoppen allemaal even voor een praatje en een hondenkoekje. Dat zijn er inmiddels al zo'n 6 of 7 die dagelijks langskomen, Mason niet meegerekend. Ook zet ze een grote bak water klaar. Het zal niemand verbazen dat de honden al van verre beginnen te trekken als we het huis naderen en oh, wat een teleurstelling als ze er eens niet is. Dan moet er uitgebreid aan de garagedeur gesnuffeld worden en draait Biscuit haar kop om in de hoop dat ik misschien weet waar de koekjes vrouw is.

En als het even kan komt Mason ook spelen als Biscuit er is. Het is inmiddels zo dat Biscuit holt voor haar koekje en dan vol verwachting naar het huis aan de overkant begint te staren. Mason hoort/ruikt/voelt haar ook al en al zitten ze helemaal boven ver van ramen en deuren begint hij tegen z'n baasjes te piepen. Ze spelen heel leuk samen en dus hier een clip. Ik heb het geluid in het tweede gedeelte weggehaald, het was ons onsamenhangend geklets en stoorde meer dan dat het wat aan het filmpje bijdroeg.