Laatste dagen van de reis

"Wat ben je vlug" schreeft Jane in een email. Meestal schrijf ik m'n reisverslagen pas achteraf - onze vakantie dagen zijn altijd goed gevuld en we hebben niet altijd internet/computer. Maar omdat ik vrijdagmiddag toch de hele middag met Sophia in het hotel was en César z'n laptop bij zich had, had ik de kans al eerder te schrijven. Daar staat tegenover dat ik nog geen foto's heb gedownload, moeten jullie het zonder plaatjes doen. Ik was ook nog wat dingen vergeten.

In de eerste plaats moet ik melden dat er een straat achter het hotel ook een Whole Foods supermarket is. Dit is een keten die met vnl. natuurlijk, biologische, en lokaal geproduceerde produkten uit Austin. In San Antonio is er maar één van en ik kom er de laatste jaren vaker, omdat we zoveel mogelijk biologisch eten, maar het is toch een stukje uit de buurt. Petra meldt vaak in haar blog over alle heerlijkheden die ze er kant en klaar haalt, maar onze ervaring was dat hoewel het meeste wel aardig was, de service bij de kant en klaar/cafetaria niet erg goed was - niet vriendelijk en niet efficiënt. De Whole Foods in Alexandria bij het hotel bleek heel wat anders - ruimer gesorteerd en een zeer uitgebreide afdeling met "afhaal" mogelijkheden met onder andere een soort buffet waarbij je kon kiezen uit talloze mogelijkheden en je je bakje vult en dan per pond betaalt. We hebben er verschillende keren ons avondeten gehaald en waren bepaald niet de enige hotelgasten die dit deden.


Woensdag zijn we ook nog even naar het National Building Museum geweest. Van buiten ziet het er uit als zoveel andere gebouwen, maar van binnen is het bepaald indrukwekkend en dat wilde Pamela ons laten zien. Zij en Sophia waren niet zo geinteresseerd in de tentoonstelling (zij was al geweest in februari), maar César en ik gingen er wel in vogelvlucht doorheen. Er was een zaal gewijd aan het ontwerp en de ontwikkeling van Washington als stad en een speciale tentoonstelling over de architect Eeron Saarinen. Donderdag zijn we ook even naar het memorial van Einstein geweest; dit was Sophia's idee, maar ze ging toen al bergafwaarts en genoot er niet echt van. Maar het is wel een leuk zijspoortje om te doen, zeker voor "science buffs".

Vrijdagavond was Sophia al een stuk beter en zijn we allemaal laat opgebleven om de opening van de olympische spelen te zien. Zaterdag eindelijk naar de Library of Congress, in de eerste plaats gesticht als bibliotheek voor de leden van het congres is het door de invoering van de wet op auteursrechten in 1870 in feite een nationale bibliotheek geworden, want van alle boeken waarop auteursrechten werden aangevraagd moesten twee kopieën naar de LC worden gestuurd. Tegenwoordig hoef je geen auteursrecht meer aan te vragen, het is impliciet opgenomen in het publiceren van je werk, maar de bibliotheek krijgt nog steeds kopieën van de meeste werken. Op de website is een zeer uitgebreide sortering van historische documenten die je kunt zien en de bibliotheek is het ook de bibliotheek voor de blinden en heeft werken in braille en op tape te leen. Als leergierig lezer en vooral als bibliothecaresse kon een bezoek hier natuurlijk niet overslaan. Na de rondleiding bezochten we twee tentoonstelling: Creating the United States over het onstaan van de "declaration of independence" en de grondwet, met aan het eind, eigenlijk een aparte tentoonstelling, een recreatie van de verzameling boeken van Thomas Jefferson waar de bibliotheek mee begon nadat de eerste collectie door brand was verwoest toen het capitool in 1814 werd afgebrand in de britse invasie van Washington tijdens de oorlog van 1812 tussen Engeland en de VS. In de tentoonstelling waren ook voorbeelden van hoe de grondwet al gauw in verschillende talen werd gedrukt en één daarvan was een kopie in het nederlands gedrukt in Albany, NY eind 18e eeuw. De andere tentoonstelling ging over de ontdekking van Amerika: Exploring the early americas Hier waren er een boek over piraten in het nederlands en een boek van Maria Sibylla Merian. Als je op de links van de tentoonstellingen klikt kun je veel er van online zien.

Vervolgens gingen we naar het National Museum of the American Indian voor lunch. Petra en Pamela hadden niets te veel gezegd, veel variatie en heerlijk. Om Sophia te ontzien toen met de metro dichter naar het Washington monument dat César nog niet van dichtbij had gezien en het World War II memorial. Dan lopen we verder naar het Witte Huis, want je kunt toch moeilijk naar DC gaan en dat niet van dichtbij te hebben gezien. Als je van de mall komt (bij de zuid kant) kun je niet eens tot de hekken komen en dus niet veel zien. Typisch is dat als je helemaal omloopt naar de noordkant je wel bij de hekken kan. De straat is daar afgesloten voor auto's maar lopen is geen probleem. Daar zijn ook de enkele protesteerders tegen de oorlog in Irak. Er werden gratis kaartjes uitgedeeld om op het terrein te komen, iets wat volgens de park ranger maar 7/jaar voorkomt. Maar dan moest je nog door de veiligheidscontrole en de rij was heel, heel lang; naar ik schat zou het wel een uur duren voor je wat te zien zou krijgen. Wij hebben dus maar geen kaartjes genomen. Onderweg naar de metro vonden we nog een Juan Valdez coffeeshop, het colombiaanse antwoord op Starbucks, maar het was helaas gesloten. De rest van de middag zijn we in het hotel gebleven, naar de olympische spelen gekeken en ingepakt en gister terug naar San Antonio - dit maal met AirTran, een maatschappij waar ik voor deze reis nog nooit van gehoord had en die pas sinds dit jaar op San Antonio vliegt. Het is een "discount carrier", maar je krijgt wel vaste zitplaatsen (al moest ik toen ik belde $6/persoon betalen, maar dat heb ik maar gedaan om niet op het vliegveld ineens geen plaatsen naast elkaar te kunnen vinden), wel gratis eerste koffer, snack en drinken aan boord. De service was redelijk goed; iedereen doet kennelijk hun best deze maatschappij een goede naam te geven. We vlogen via Atlanta en zonder vertraging of ongemak waren we om 16 uur thuis.

Vandaag is César weer gewoon naar het werk gegaan en Sophia had weer een privé zwemles met haar coach (we hebben sinds begin juli hier en daar een half uur tot een uurtje les met hem genomen); zij wil het liever een "clinic" noemen en het is natuurlijk meer het verbeteren van haar slagen dan echt leren zwemmen. Biscuit opgehaald van de ranch, waar onze geliefde Christa niet meer blijkt te werken, maar kennelijk toch goed voor Biscuit is gezorgd. Foto's zal ik hopelijk morgen downloaden.