Dat het allemaal veel langer duurde dan gepland kwam deels omdat we vrij veel naar de olympische spelen hebben gekeken (vooral natuurlijk zwemmen en ook turnen) en omdat het nu toch wel kort dag werd voor de school weer begon en Pamela naar UT moest verhuizen. Sophia had nog een mini camp bij Young Chefs Academy. Ze had weer veel plezier en we hopen dat ze gauw iets van de recepten die ze lekker vond hier thuis voor ons zal maken. Ook hebben we nog één les met coach Steve gedaan; het was de bedoeling dat we nog twee zouden doen de afgelopen week, maar hij had andere werk verplichtingen en ons kwam het door de drukte toch ook wel goed uit. Sophia mestte haar klerenkast uit en dacht dat we wel even alles zouden vervangen. Er was een heleboel dat inderdaad niet meer paste of erg versleten was, maar er waren ook een paar dingen bij die ze na veel gezeur gehad had, een paar keer had gedragen en nu gewoon niet meer leuk vond. Ik stond er op dat ze een paar van die dingen voorlopig nog hield, want ik had een budget om me aan te houden en daar konden we vast niet alle kleren die ze op het lijstje had van kopen.
Vrijdag 15 begonnen de drie "tax free" dagen en waren we al om half 9 bij Kohl's om kleren voor haar te kopen. De VS kennen geen nationale BTW, maar elke staat, county en stad kan wel een sales tax heffen. Hierdoor is er in elke staat en stad een andere salestax. Daar komt dan ook nog bij dat er vaak bijv. geen sales tax is op etenswaar en iedere zoveel tijd wordt er weer gestemd om de 0,5% bestemd voor parken (om maar een voorbeeldje te noemen) aan te houden of niet en dan veranderd de tax weer. Om het makkelijker te maken voor de commercie en de reclame wordt de sales tax niet in de prijs van een artikel inbegrepen, maar komt het er aan de kassa bij. Hier in San Antonio is er geen tax op etenswaar en medicijnen (inclusief tandenborstels en nog een paar dingen) en bedraagt 8,125%. In 1999 was Texas de eerste staat die een tax holiday afkondigde voor schoolaankopen - drie dagen waarin je geen sales tax betaald kleren, schoeisel (zolang elk artikel maar onder de $100/€68 kost), schooltassen, maar geen andere schoolspullen. Veel staten hebben dit idee nu over genomen, elk met hun eigen regeltjes enz. Zie hier voor meer info.
Ondanks dat we dus geen sales tax hoefden te betalen en de winkels allemaal forse kortingen op kleding hadden (maar vaak niet op de nieuwste/hipste sortering) was het natuurlijk niet zo makkelijk om binnen het budget te blijven. Iedere zoveel uur zuchtte Sophia "I hate having to stick to a budget; I hate budgets." We zijn na vrijdag, zaterdag, zondag nog naar verschillende winkels geweest en verschillende dingen werden geschrapt van het lijstje of na al gekocht te zijn toch maar weer terug gebracht en het was een vermoeiende, soms frustrerende, maar belangrijke les voor haar. Pamela heeft op zondag ook nog wat gekocht. De afgelopen week hebben we schoolspullen voor Sophia en van alles voor Pamela gekocht. Pamela had natuurlijk beddegoed(extra lang) en baddoeken voor haar kamer nodig en nog een hoop andere spullen, dus daar waren we ook wel een paar dagen zoet mee.
Donderdag heeft ze gepakt en vrijdag heb ik haar weggebracht. Omdat UT zo groot is hebben ze drie dagen waarop je naar de dorm kunt verhuizen en je moet specifiek uur kiezen om je sleutel te halen. Je krijgt dan ook een pas voor 60 minuten om dichtbij de dorm te parkeren om uit te laden. Op de website werd vermeldt dat het later in het weekend vooral erg druk zou zijn. Dus kozen wij voor de eerste tijd op vrijdag. César en Sophia konden dan niet mee, maar we zouden dan op zondag weer naar Austin gaan om alvast César z'n verjaardag te vieren (morgen) en dan konden hij en Sophia de kamer ook zien. Dat is natuurlijk het voordeel van dat Pamela maar ruim een uur rijden van ons vandaan is.
César heeft vrijdag wel van huis gewerkt, want Sophia had die ochtend introduktie voor middle school en moest dus gebracht en gehaald worden. Het was een goede keus zo vroeg te gaan; toen we om 9 uur in Austin aankwamen was er nog alle ruimte om te parkeren, we hoefden in geen enkele rij te staan en omdat Pamela's kamergenoot er ook nog niet was had ze eerste keus voor wat betreft welk bed en legkast ze wilde. Maar er waren toch nog niet zoveel aktiviteiten voor nieuwe studenten als ik gehoopt had en César vond het achteraf toch jammer dat hij niet mee was geweest. Hij had meer moeite met dit grote moment dan ik; ik denk dat ik nog te druk ben met alle geregel eromheen en over een aantal dagen ineens het gemis zal voelen.
Pamela's kamer helft zoals het was toen we aankwamen:
Hoewel nog niet af, een beetje meer aangekleed op zondag:
De hal:
Het dorm gebouw en een binnenplaats:
Op elke verdieping is er een wasserette met drie wasmachines en drie drogers; er is ruimte om te zitten (daar is de tafel waarschijnlijk voor) en een magnetron voor een snack en twee stokoude strijkplanken aan de muur met een stopkontakt met timer voor je strijkijzer. Ik denk niet dat van dit laatste veel gebruik zal worden gemaakt, maar voor de rest ziet het er prima uit.
Op elke verdieping zijn ook een soort woon/studie kamers, maar daar konden we niet in. Van één zagen we dat het (voorlopig) als kamer voor een student dienst deed. Kennelijk overboeken ze weleens.
Anyway, om 12 uur hadden Pamela en ik alles uitgeladen, uitgepakt, bed opgemaakt, en waren de koffers en plastik doos die we gebruikt hadden alweer in de auto. We hadden lunch in de student Union (vereniging), haalden haar Office software op bij de computer store (als je een geregistreerde student bent, betaald en al kost het slechts $30/€20 ipv de $100/€68 die een studenten "suite" nu in de aanbieding kost en minder onderdelen heeft), haalden haar boeken op die we online bij de universiteits winkel hadden besteld, en gingen terug om de software te installeren en de kamer verder in te richten. We hadden een fijne succesvolle dag tot dat ze op de radio NPR niet goed kon krijgen - César en ik luisteren al sinds voor ons trouwen bijna exclusief naar public radio, zijn al jaren lid en Pamela staat ook met ze op. Het had ons nogal wat moeite gekost om de nieuwe klokradio voor haar te vinden, want ze wilde persé een digitale "tuner" hebben en de meeste die dat hadden waren meer dan ik bereid was te betalen. Toen we de printer hadden uitgepakt en geinstalleerd bleek dat er toch eigenlijk te weinig plaats voor was. We hadden een HP 4280 voor $55/€37 in de aanbieding gekocht bij Best Buy, omdat het vrij compact was en ook kan foto kopiëren en scannen. Die printer is razend populair; de campus winkel had hem ook en ze gingen als warme broodjes over de toonbank, ook al kosten ze daar $75/€51. We bedachten dat een rekje op wielen waarschijnlijk het beste zal zijn, maar Pamela's stemming begon aanmerkelijk te dalen. We zijn maar weer gaan eten, maar toen moest ik toch echt weg. Er waren geen tranen, maar het was wel pijnlijk haar zo in mineur en alleen achter te moeten laten. Gelukkig belde een schoolvriend van haar die ook naar UT gaat, maar geen plaats in de dorms had gevonden en dus pas vandaag in een flat zou gaan wonen, en kort na m'n vertrek kwam ook haar kamergenote. Lisa is zeker twee jaar ouder, is een transfer student (dwz dat ze ergens anders aan haar studie is begonnen en het nu hier af wil maken), komt van El Paso en heeft op het eerste gezicht al aardig wat met Pamela gemeen - ze hebben om te beginnen dezelfde lakens gekocht! Ze heeft familie in de stad en een vriend met wie ze veel op trekt, dus veel heeft Pamela nog niet met haar kunnen optrekken.
Zaterdag belde Pamela bijna om het uur; ze klaagde en huilde niet, maar je kon wel merken dat ze eenzaam was. César heeft haar aan het werk gezet op de computer en ik heb haar aangespoord er op uit te gaan en nadat ze wat gewandeld had over campus en in de aangrenzende winkel straat klonk ze stukken beter. Gister zijn we dus met z'n drieën geweest en hebben geluncht in een heerlijk Thai restaurant dichtbij dat César kende van al z'n werkbezoeken aan Austin en de middag ging voorbij aan nog wat computer intallaties en het zoeken naar en vinden van een rekje voor de printer. César heeft ook nog één en ander geprobeerd met de radio en wat draad als antenne, maar echt lukken wilde het niet. Pamela heeft wel een positie gevonden waarbij ze haar station wel kan vangen en wilde liever niet deze radio terugbrengen en een andere zoeken. Nadat we vertrokken is ze naar een feest voor nieuwe dorm studenten geweest; al had ze geen zin en moest ik haar flink aansporen, uiteindelijk heeft ze het toch wel leuk gehad.
Vandaag zijn de gewone scholen weer begonnen en dus ook Sophia en woensdag beginnen de klassen voor Pamela.
Leuk om jullie ervaringen te lezen. Ik kan me voorstellen, dat het moeilijk is, als je het gevoel krijgt, dat ze zich eenzaam voelt. Dan is het toch wel heel fijn, dat ze maar een uur wegzit. Het scheelt voor Katja enorm, dat er zo'n grote groep vriendinnen en vrienden ook naar VT ging.
BeantwoordenVerwijderen