Vandaag vertrok Pamela naar de introduktie week op de universiteit. César en ik brachten haar en namen deel aan het programma dat er vandaag was voor de ouders. Ze moest nog wat examens doen (vandaag wiskunde en duits, morgen texas staatsinrichting) om te bepalen in welk niveau klassen ze komt, ze heeft haar universiteitskaart gekregen, zal donderdag een gesprek hebben met de studie adviseur en vrijdag haar vakkenpakket samenstellen en registreren voor de klassen die ze zal nemen in augustus. Daarnaast zijn er een hoop aktiviteiten om de aankomende eerstejaarsstudenten wegwijs te maken en een kans te geven alvast wat vrienden te maken. (Voor de heel nieuwsgierigen, zie ook http://deanofstudents.utexas.edu/nss/downloads/2008SOFreshGuide.pdf waarin het hele programma te vinden is) We hebben ook alvast een bankrekening voor haar geopend; dat zou ik aanvankelijk vrijdag doen als ik haar weer ga ophalen, maar de bank had een special - als je het vandaag deed, storten ze niet alleen alvast $20.12 (naar 2012, het jaar waarin de meeste eerstejaarst studenten die dit jaar beginnen hopen af te studeren) op de rekening, je kreeg nog een gratis lunch ook.
Voor de ouders waren er allerlei informatieve "sessions" over het studenten leven, financiële steun, persoonlijke veiligheid, hoe je student wel en niet bij te staan, helemaal gericht op de "helicopter parents" die kenmerkend zijn voor onze generatie - ze willen het zo goed doen en zijn zo betrokken bij onze kinderen dat we niet los kunnen/willen laten. Ik ken hier een geval van een moeder die haar zoon die in een andere stad studeert iedere morgen wakker belt; anders gaat hij vast niet op tijd naar z'n lessen. Er was ook een artikel waarin men het had over extreme gevallen waarbij ouders een extra stel boeken kopen om hun kinderen te kunnen helpen indien nodig. Het hele idee dat er introduktie is voor de ouders is een poging van de universiteiten om aan een behoefte te voorzien (en César en ik zijn enthousiast gegaan, want we wilden toch ook wel meer weten van de plaats waar we zoveel geld aan zullen geven de komende jaren) en ook om de ouders gerust te stellen en een beetje in te dammen. Van een vriendin wiens zoon naar de andere grote universiteit van Texas (Texas A&M) hoorde ik dat ze daar verschillende aktiviteiten hadden voor ouders en studenten samen. Op UT hielden ze studenten en ouders juist zoveel mogelijk gescheiden. Op het programma stond: "12 - 1 lunch - probeer geen afspraak te maken voor lunch met je student; ze zijn op die tijd in een verplichte bijeenkomst" maw "ouders, het is tijd je kind los te laten". Aan het eind van de dag was er wel een barbecue dinner voor studenten en ouders samen. Al met al was het een geslaagde dag; ook voor Sophia die als sinds gisteravond bij Abbie was en veel plezier had gehad.
Ben blij dat ik zo een beetje kan weten waar en hoe het allemaal gebeurde die dag van het proef-loslaten van jullie kind was.SPANNEND!!!!! Marie.
BeantwoordenVerwijderenWat spannend allemaal en wat een goede begeleiding hebben jullie daar, om ook ouders te leren, hun kinderen los te laten. Zelf heb ik daar nooit zo'n moeite mee gehad hoor, maar ja, dat lag ook wel wat aan mijn situatie natuurlijk. Als je alleen 3 kinders groot moet brengen, ben je blij als je er eentje "af kunt leveren" aan de maatschappij en gelukkig zijn ze alle drie perfect terecht gekomen.
BeantwoordenVerwijderenLieve groetjes voor jullie vier,
Inge