Shop till you drop in Houston

Deze week hebben de meisjes lente vakantie. César moest van maandag t/m woensdag naar een congres in Houston en we besloten met hem mee te gaan. Pamela en ik hadden verschillende winkels die we wilden bezoeken, dus het werd in de eerste plaats een winkel trip voor ons. Pamela was vooral opgewonden omdat we in de Westin Galleria zouden logeren, een vrij luxe hotel dat verbonden is aan de Galleria - het vierde grootste overdekte winkelcentrum in de VS met ruim 375 winkels en restaurants, twee hotels, kantoren en een ijsbaan.
Zondag heb ik eerst Biscuit naar "haar" nieuwe ranch gebracht. We lieten Biscuit altijd bij Rover's Ranch, omdat ze de honden in speelgroepjes deelden en ze zoveel mogelijk vrij buiten konden spelen ipv in een hok zitten en drie maal daags aan de lijn gewandeld te worden zoals bij de meeste plaatsen waar je je hond kunt laten. Maar vorig jaar is die plaats gesloten - persoonlijke problemen van de eigenaars, klachten van de buren over geluidsoverlast (een beetje raar, want ze waren ver buiten de stad op een groot terrein) en een bod op hun land van een kerk (ik denk dat dat de doorslag gaf). Oh, wat vonden we het jammer. Toen we vorig jaar naar Corpus Christi gingen voor het weekend hebben we haar naar een plaats gebracht die wel redelijk was, maar er was niet de warmte en duidelijk liefde voor dieren we inmiddels gewend waren en al helemaal geen kans om met andere honden te spelen. Na veel zoeken vond ik iets dat er op leek, het is deel van een nationale keten, maar ik was nog niet er toegekomen om te gaan kijken. Drie weken geleden was ik op de website van de Humana Society om te kijken of ze al kinder camp programma's hadden voor de zomer, want Sophia zou dat graag doen. Die informatie was er nog niet, maar wel reclame voor een hondendagverblijf/hotel dat veel leek op wat Rover's Ranch deed en voor informatie kon men kontakt opnemen met Christa. Bij Rover's Ranch werkte ook een Christa en ze zorgde zo goed voor de dieren, zou het....?

Ik heb direkt contact gemaakt en ja hoor, dezelfde Christa die zich Biscuit nog goed kon herinneren en dezelfde plezierige setup met nog wat verbeteringen ook. Dus nu is Biscuit naar de Pawderosa Ranch gegaan - ze bleef direkt met plezier; duidelijk wist zij ook nog dat ze bij Christa in goede handen was. Een groot voordeel is dat deze plaats veel dichter bij ons ligt, maar een kwartier rijden ipv de ruim een half uur voor Rover's. Het is dicht bij het vliegveld en er zijn praktisch geen woningen in de omgeving.

Maandagmorgen was het de bedoeling dat we vroeg zouden vertrekken - 6:45 had César gezegd, want hij wilde om 10:00 bij het congres zijn, al was het niet verplicht. De meisjes en ik waren netjes op tijd klaar, wonder boven wonder, maar César was nog even wat gaan afmaken en zat nog in pijama aan de computer.... Afijn, ongeveer half 8 weg en naar McDonald's voor ontbijt, spaarde tijd van ontbijt maken en dan alles weer opruimen en afwassen en omdat we zo vroeg zouden vertrekken...

Je kunt ze niet zo goed zien op de foto vanuit de rijdende auto genomen, maar voor het eerst deze lente zagen we bluebonnets en indian paintbrush langs de wegen. Het heeft ten oosten van San Antonio duidelijk meer geregend.

Om 11 uur waren we bij het hotel en zetten we César af. Hij naar z'n conferentie en wij lekker naar Ikea, waar we ook lunch aten. Vandaar naar "china town"; een lange straat met ongeveer 6 blokken met winkelcentra vol oosterse zaken - bij elke wel een supermarkt en een aantal restauranten. Wij stopten bij de Sterling Plaza en de Golden Foods Chinese supermarket, via internet informatie een beetje op goed geluk gekozen. In San Antonio zijn er niet zo veel oosterse zaken en de winkel waar ik meestal ga is een beetje donker, in een afgelegen straatje, een beetje stoffig - ik ga er dus wel geregeld heen, maar in Houston heb je dus mooie moderne supermarkten, met vooral meer keus aan vers groente en fruit. We waren de enige niet oosterse klanten en bij de groentes was het meeste in het chinees. De meisjes vonden er niet veel aan en dus maakte ik maar haast; ik vind het heerlijk door alle rijen te gaan - veel dingen weet ik ook niet van wat ze zijn, maar altijd is er dan ineens iets wat ik wel ken van Suriname of vrienden. Ik heb een groot blok trassi gekocht; tot grote ergenis van de meisjes, want binnen de korste keren stonk de hele koeltas er naar (ondanks het in verschillende lagen verpakt was).

Toen terug naar de Galleria. César had wel al de sleutel gehaald, maar zat nu weer net een lezing en dus konden wij er nog niet in. Maar dat was natuurlijk geen probleem, we hebben lekker lopen slenteren langs de winkels tot hij klaar was. Opeens zei Pamela: "Is dat niet de vader van Savannah (vriendin van Sophia)?" Ja hoor en we hebben kort gegroet, want hij was aan de telefoon en ik heb verder niet gevraagd wat hij in Houston deed. Dinsdag bleek dat hij op dezelfde conferentie was en op woensdag zelfs gastheer/presentator van de lezing van César!

Bij deze fontein spuit het water van boven naar beneden.

Dinsdag ging ik met Sophia naar het NASA space center, want ze kon zich niet meer herinneren dat ze er eerder geweest was.

Pamela had geen zin weer te gaan (is al zeker driemaal geweest, plus naar het space center in Alabama) en die bleef dus achter en amuseerde zich met winkelen. Het is haar gelukt de hele mall af te lopen, al is ze niet in alle winkels geweest. 's Middags heeft Sophia nog even geschaatst en we hebben schoenen voor haar gekocht.


's Avonds was het plan om bij een indonesisch restaurant (heeft nu een andere naam dan op deze link) te gaan eten met Audrey, maar eerst moest zij onverwacht overwerken en daarnaast was er erg slecht weer voorspeld en toen we onderweg waren begon het inderdaad heel hard te regenen en zijn we maar terug gegaan naar de Galleria.

Woensdagmorgen zijn we eerst naar één breiwinkel gegaan met Pamela en daarna naar Spring (even buiten Houston) naar de volgende breiwinkel en toen voor mij naar het nederlandse winkeltje "The little Dutch girl." Weer allerlei lekkers gekocht en de meisjes elk een klein delft's blauw beestje. Het winkeltje ligt in Old Town Spring, het oude centrum van het stadje dat een toeristisch winkelcentrum is geworden met allerlei winkeltjes in de huisjes. We aten bij de Bluebonnet Café dat nu kennelijk Marti's gaat heten. Hoe het ook zij het was erg lekker. We kochten koekjes voor Biscuit bij Woof Gourmet Pet Bakery en een kadootje voor César bij Wakara-Latin American Art & Crafts, een nieuwe winkel/gallery met op het moment vooral Venezuelaans werk. Heel mooi en fijn werk en zeer de moeite waard. De eigenaars zijn een broer en zus van Venezuela (van Colombiaanse ouders en in Colombia geboren) en ik hoop echt dat ze succes hebben. Tot slot aten we nog wat zelfgemaakt ijs in zelfgemaakte ijshoorn bij Ellen's Café en toen belde César dat hij klaar was en reden we terug naar het hotel (nog altijd een uur met het verkeer), haalden hem op en reden weer naar huis.