Dinsdag voelde ik me vrij goed en besloot niet de pijnstillers van de dokter meer te nemen, want die hadden behalve acetaminophen ook een narcoticum en daarmee zou ik duidelijk niet kunnen rijden en de bedoeling was dat César vanaf woensdag weer gewoon naar het werk zou gaan en ik weer de meisjes heen en weer zou rijden. Zo gezegd, zo gedaan, maar het viel vies tegen. Ik had vooral rechtsonder (logisch, daar was het meest aan gesleuteld, dicht bij de zenuw en diepe wortels) veel pijn en alleen acetaminophen was daar nauwelijks tegen bestand. Ik heb wel netjes gereden, wat boodschappen gedaan en ook nog linzen gemaakt voor het avondeten, maar voor de rest eigenlijk alleen maar voor de computer gehangen en gelezen en om half 9 lag ik alweer in bed.
Donderdag en vrijdag gingen elk wat beter, maar ik neem nog steeds iedere 6 uur acetaminophen en 's avonds de pijnstiller van de dokter en veel energie heb ik nog steeds niet. Dit weekend wel de kinderen naar zwemmen, stage, bibliotheek en wat kleren kopen gebracht, maar dan was ik er na toch steeds erg moe en hangerig en hing dan maar weer op de bank.
Ik spoel netjes met zout water en dat helpt ook. Het feit dat ik ook nog eens ongesteld ben geworden en ook nog een beetje verkouden was hielp duidelijk niet. Ook ben ik geen grote soep en joghurt eetster. Nu had ik dus wel het geluk dat ik met m'n linkerkant gewoon kan eten, maar al met al krijg ik toch minder calorieën binnen dan gewend en al val ik niet flauw, het draagt wel aan m'n algemene malaise bij denk ik. Al met al maar een matig weekje. Vanmorgen ging het weer wat beter en na wat twijfelen ben ik toch maar m'n uurtje gaan helpen in de bibliotheek bij Sophia op school. Straks weer naar de kaakchirurg voor controle.
Pamela was teleurgesteld te ontdekken dat ze dit maal 30 punten lager heeft gescored op de SAT. Nu nemen de scholen automatisch de hoogste score in achting en soms kijken ze zelfs apart naar engels en wiskunde, wat voor Pamela goed zou zijn, want haar wiskunde was wel 40 punten hoger dan vorige keer. 30 punten op over de 1700 totaal is statistisch gezien waarschijnlijk niet eens een echte verandering. En natuurlijk zijn de SAT scores niet het enige waar bij aanname naar gekeken wordt. En nu maar hopen dat ze al deze opbeurende opmerkingen van onze kant ook ter harte neemt...
Gelukkig zorgde Houdini voor wat afleiding. 
Houdini is ongeveer een jaar geleden door de buurkinderen gevonden en Kathy belde direkt Cindy, want het leek duidelijk een hond die van iemand was - zag er gezond en verzorgd uit. Cindy ontfermt zich al sinds jaar en dag over verdwaalde honden in onze buurt en brengt ze weer bij hun eigenaars. Ze luisterde naar de beschrijving en vertelde Kathy dat ze al verschillende keren gebeld was over deze hond, maar niemand kon ooit uitvinden waar hij vandaan kwam en hij liep bij iedereen weer weg. En inderdaad liep hij van Kathy en familie weg. Ze vonden hem weer, hij liep weer weg. "Nee, we houden hem niet" zei Kathy tegen de kinderen, maar Uli dacht dat ze dat wel hadden besloten en toen ze hem weer voor hun huis zag, liet ze hem weer binnen in Kathy's achtertuin. OK, dan zouden ze hem maar houden, leuk gezelschap voor Coco. Alle inentingen, registratie, enz gedaan en geprobeerd hem dan ook echt te "houden", maar Houdini ontpopte zich als een echte "escape artist" en ging er regelmatig vandoor. Voor wie het nog niet door heeft, vandaar z'n naam. Maar hij kwam altijd terug en liet zich ook altijd heel gewillig weer bij Kathy in de achtertuin zetten.
Voor Biscuit was het wat minder leuk, want nu dat Coco een kameraatje had deed Kathy minder moeite om Coco en Biscuit samen te brengen om te spelen. En Biscuit en Houdini raakten niet zo gehecht aan elkaar; Houdini ontpopte zich al gauw als een echte herder die alle dieren in de tuin wel even naar z'n hand zou zetten en daar moest Biscuit nooit veel van hebben.
Vrijdag morgen zat Houdini ineens bij ons in de tuin. Geen van de gaten onder de schutting tussen onze tuinen zag er groot genoeg uit, maar ik heb er toch maar weer grote stenen voor gezet (aan grote stenen hier nooit gebrek - we wonen op rotsgrond) en Houdini weer thuis gebracht (Kathy was er niet). Niet lang er na was hij er weer; de vriendelijkheid zelve, ook met Biscuit, maar toen Biscuit mee met hem ging in z'n eigen tuin begon hij direkt weer met z'n herder bewegingen. Ik weer de hele schutting nagekeken. Een paar minuten later kijk ik uit het raam en nu zat Houdini in de voortuin van de overburen. Toen heb ik hem maar geroepen om bij ons in de achtertuin te blijven; dan wist ik tenminste dat hij veilig zou zijn tot Kathy thuis zou komen. Ik heb hem water gegeven en ben naar boven gegaan om m'n fototoestel te halen en toen ik beneden kwam was hij weer weg - rustig thuis op het achterterras, alsof hij van de prins geen kwaad wist.
Zaterdagmorgen zaten we aan het ontbijt en wie begroette ons door de glazen schuifdeur? Houdini! Ditmaal heeft hij een tijdje met Biscuit gespeeld en zijn ze hopelijk betere maatjes geworden en ik heb eindelijk het gat gevonden dat ik vrijdag steeds maar over het hoofd zag. Ik ben door de struiken gegaan om een steen voor te zetten en heb hem weer thuis gebracht en voorlopig niet meer gezien...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten