Deze anolis hagedis was vond César in huis, meestal blijven ze buiten en hij bracht het daar ook naar toe. Maar hij/zij bleef lang genoeg op z'n hand zitten dat ik verschillende foto's van kon maken.
Vrijdag 12 ging Sophia weer naar tumbling. Ik was een beetje bang dat ze bang zou zijn geworden door haar pols ongelukt, al zei ik daar natuurlijk niets over tegen haar. Maar het bleek dat die bezorgdheid voor niets was; toen ik haar ging halen begroette ze met de enthousiaste mededeling dat ze helemaal zelf een perfekte "front flip" had gedaan.
Zaterdag was het jaarlijkse "halloween carnival" georganiseerd door de playgroup in onze buurt ten bate van de lagere school. Het schoolkoor waar Sophia in zit zong twee liederen en daarna bleef ze nog een tijdje met wat vriendinnen.
Zondagmorgen al vroeg van huis, 6 uur, zodat Sophia op tijd in het water zou zijn in het Texas Swim Center op de University of Texas campus in Austin, waar een grote zwemwedstrijd was. Het was een "unclassified", dwz dat je niet aan bepaalde minimum/maximum tijden hoeft te voldoen om mee te doen. Vanzelfsprekend krijg je dan ook veel meer deelnemers. De competitie liep overgens al sinds vrijdagavond, maar je betaalt per onderdeel en kunt zelf kiezen hoeveel en welke je wilt doen. De wedstrijd liep overgens heel vlug, want ze hadden het 50m bad in tweeën gedeeld zodat er twee baden van 25 yard waren (het is korte baan seizoen) en alle even "heats" werden in één bad gezwommen en alle oneven in het andere. Behalve bij rugslag mochten de zwemmers aan het eind van hun race pas uit het water als de volgende zwemmers waren ingedoken. Wel even wennen in het begin, maar het liep wel als een trein.
Het zwembad heeft de naam een snel bad te zijn; door het ontwerp hebben zwemmers minder last van de golven e.d. die door andere zwemmers worden veroorzaakt en kunnen daardoor betere tijden dan in andere zwembaden behalen. Er is natuurlijk ook een psychologisch effect - als je al in je hoofd hebt dat dit een sneller bad is heb je ook meer vertrouwen dat je sneller gaat zwemmen. Al gaat het natuurlijk niet voor iedereen op, maar Sophia verbeterde in alledrie onderdelen die ze zwom haar tijden.
Maandag ging ik weer naar de gastroenteroloog geweest (hij wilde me nog steeds iedere drie maanden zien). Het was weer gewoon een vriendelijk gesprek. Ik ben overgens sinds een aantal weken weer aan medicijnen begonnen, want de diarree kwam toch steeds terug. Ik heb na wat experimenteren gekozen voor het meest milde medicijn (colazal/colazide in NL) en neem de helft van de dosis die hij me aanvankelijk had voorgeschreven. Dat vond hij prima en ik zie hem in januari weer.
De rest van de week heb ik hard gewerkt aan de grote opruiming van jaren opgestapelde werkstukken van de kinderen, tijdschriften of artikelen die ik nog zou lezen of al gelezen had, maar nog iets uit wilde opzoeken, enz. César was de stad uit en we hebben restjes uit de diepvries gegeten (net minder 4 porties over). Ik heb goede vooruitgang geboekt en vier dozen leeggemaakt. Ik heb nog een aantal kleinere dozen over, maar vooruitgang geeft de burger moed en ik heb er nu weer vertrouwen in dat ik deze klus echt geklaard zal krijgen. Ik heb ook onze vaatwasser flink onder handen genomen. Vooral de glazen en kopjes die op het bovenrek gaan krijgen al maanden een flink wat restjes op de bodem die dan moeilijk te verwijderen zijn. San Antonio heeft erg hard water en dus krijg je zowieso kalksteen problemen. Ik heb de vaatwasser al vaker met allerlei aanbevolen middeltjes schoongemaakt, maar in de bovenarm zaten stukjes kalk die ik met geen mogelijkheid weg kon krijgen. Deze week eindelijk uitgezocht en gevonden hoe ik het bovenrek eruit kon halen en de sproeiarm los en ze laten weken in de badkuip met azijn, warm water en een speciaal anti kalksteen middel en dat gaf na enige uren goed resultaat. M'n badkuip glanste ook als nooit tevoren, nadat ik de losgelaten restjes kalksteen had opgeruimd!
Het weekend was druk met kleine dingen ook omdat ik niet wist hoe lang ik las zou hebben na m'n tandenoperatie vandaag - twee van de drie verstandskiezen door hun ligging konden bij verwijdering complicaties veroorzaken, dus ik wilde wat extra makkelijk eten inslaan en brood vooruit gebakken.
Pamela heeft goede resultaten behaald met de ACT en is begonnen met het aanmeldings proces voor de verschillend universiteiten waar ze overweegt naar toe te gaan. We hebben gekozen geen "early admission" te doen, dan meldt je je extra vroeg aan, hoort ook extra vroeg of je bent aangenomen, maar indien dat zo is kun je je in ieder geval niet voor het eerste jaar terug trekken. Waar ze uiteindelijk heen gaat hangt voor een deel af van wat elke universiteit kost en biedt aan financiële steun. Bij het aanmelding komen behalve formulieren ook nog opstellen (en ieder universiteit wil wat anders) en aanbevelingen van leraren bij kijken en het neemt dus allemaal nogal wat tijd. De uiterste aanmeld datum is rond de eerste week van januari (afhankelijk van de universiteit), maar de schoolcounselor wil dat ze half november alles hebben ingediend. Vorige week is ze ook via de school naar een privé universiteit in de stad geweest voor een rondleiding. Een counselor daar raadde aan dat ze zich bij 6-12 universiteiten aanmelden. Het feit dat je voor veel universiteiten de "common ap" (een formulier op een website die dan naar allemaal gaat en dus veel tijd bespaard) heeft het behoorlijk populair gemaakt, het gevolg is dat de universiteiten veel meer aanvragen ontvangen en er is dus meer competitie is voor een plaats. Een akelige vicieuze cirkel. Wij hebben Pamela aangeraden het bij 5 te houden (toen ik me 28 jaar geleden aanmeldde was het algemene advies 3) en de school counselor vindt dat ook genoeg. Niet in de laatste plaats omdat er bij elke aanmelding ook weer kosten komen zowel voor de aanmelding als voor het officiële transcript (cijferlijst van de afgelopen jaren) dat de high school rechtstreeks naar de universiteiten stuurt, maar sinds dit jaar wel $5/stuk voor vraagt.
Vanmorgen dus naar de kaakchirug voor het verwijderen van de drie verstandskiezen die ik nog had. Een moest helemaal gebroken worden, want er was de angst dat de wortels te dicht en misschien wel verwikkeld waren met een zenuw, een ander zat zo dicht bij de bijholte dat er de kans was op andere complicaties, enz. Niet dat ik er wat van zou merken, want ik ging net als bij de colonoscopie onder narcose. Ik kan me niets herinneren van het moment na de injectie tot ik echt goed wakker werd op de bank bij ons thuis - al was ik daartussen officiëel al bij en heb zelfs met César gesproken. Maar voor de rst viel het reuze mee, geen complicaties en lang zo gezwollen als men gezegd had. César blijft morgen nog thuis, want ik mag nog niet rijden, maar voor de rest is alles normaal. Uli van verderop in de straat stond er op César en de kinderen te helpen met het avondeten en kwam met een enorme spinazielasange, brood, sla en havermout koekjes. Ik heb het volgens de instrukties op gelatine pudding gehouden, maar alles was zalig.
Vandaag was trouwens onze eerste echte herfstdag: met stormachtige windvlagen kwam een northern en toen we opstonden was het buitenachtig regenachtig, winderig en 12 graden. De maximum temperatuur kwam tot 18 graden. Voor morgenochtend mogen we zelfs maar 8 graden verwachten, al wordt het overdag toch wel boven de 20. Voor Europeanen is dat waarschijnlijk niet zo slecht, maar aangezien we gister nog tot 30 kwamen en het gemiddelde maximum deze tijd van het jaar 25 is; voor ons is het nu herfst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten