Verslag van de rest van de reis

We stonden vroeg op en gingen al om ongeveer 8 uur naar New Orleans, ongeveer 76 mijl/122 km van Baton Rouge. Hoewel we geen ramptoeristen wilden zijn, wilden we toch wel met eigen ogen zien wat er overgebleven is. En we zijn blij dat we het doen. Foto's en nieuwsfilmpjes halen het echt niet met het in levende lijve zien hoe straat na straat, blok na blok hele buurten verwoest zijn en ook hoe grillig - een straat kan water tot bij het dak gehad hebben en de volgende maar minder dan een meter en nog iets verder helemaal niets. Het is gewoon bijna niet te bevatten

Het is nu 9 maanden na Katrina en we weten al van het nieuws dat New Orleans nu een "tale of two cities" is geworden. Er is het gedeelte dat praktisch geen schade heeft geleden en dus weer helemaal functioneert, waaronder ook het beroemde en toeristisch French Quarter en de gedeeltes die helemaal verwoest zijn en waar de discussie nog voortduurt of en onder wat voor omstandigheden er herbouwt kan/mag worden. En dat geldt nog meer voor de 9th Ward, wat ook een grotendeels armere wijk is. César hoorde op de conferentie waar hij was een presentatie van de direkteur van de haven van New Orleans. Aanvankelijk verwachtte men dat het maanden zou duren voor het weer zou functioneren, maar na twee weken waren ze alweer "in business."

Zoals gezegd is er een hoop geharrewar geweest over al dan niet herbouwen van bepaalde gedeeltes van de stad. Na veel kritiek mag er geloof ik overal weer gebouwd worden, maar er moet wel aan allerlei nieuwe eisen worden voldaan. Zo moeten op sommige plaatsen de gebouwen op neuten worden geplaatst zoals in Suriname vaak gedaan wordt (vrijwillig en niet zo zeer vanwege overstroming). Dat maakt het natuurlijk duurder. Dan is er het probleem van de verzekering. Veel mensen hadden geen of onvoeldoende verzekering. Maar zelfs zij die het wel hadden hebben vaak problemen. De verzekeringsmaatschappijen willen alleen water en overstromings schade vergoeden als men specifiek voor overstroming was verzekerd en dat is in de meeste gevallen niet zo. Er is een rechtszaak geweest en onlangs hebben de verzekeringsmaatschappijen gelijk gekregen. Ook al zijn de overstromingen indirekt het gevolg geweest van de orkaan, alleen mensen die specifiek voor overstroming waren verzekerd krijgen daarover vergoeding. De rest krijgt alleen voor het gedeelte van windschade dat in de normale polis staat.

Maar ook als je geld hebt om je huis te herbouwen of op te knappen gaat het niet zo makkelijk. Er is nog steeds een groot tekort aan materiaal en mankracht, want er moet natuurlijk ontzettend veel gedaan worden. Zelfs als een huis maar 30 cm water had, moet je rekenen dat het zeker twee weken dicht is geweest met dat water erin en dat in een heet en vochtig klimaat. Dus mensen kwamen terug en vonden hun hele huis of tenminste de begane grond helemaal onder de schimmel. Dus moesten de muur en vloer panelen allemaal vervangen. De vriendin van een vriendin van mij woont al sinds ze terug is op de eerste verdieping van haar huis. In de garage heeft ze een fornuis en ijskast staan. Aanvankelijk waren er ook tekorten aan die huishoudelijke apparaten en er kwamen grote trucks er mee op bepaalde punten van buurten en dan kocht men maar wat er te krijgen was. Want de zaken die ze normaal verkochten waren of ook dicht vanwege schade/verwoesting of hadden niet meer. De vriendin zet nog niets in haar huis, want ze staat op de wachtlijst voor nieuwe vloer en als ze ineens aan de beurt is kan ze niet zeggen, "kom morgen terug, ik moet m'n apparaten, meubels weghalen", want dan gaan ze door naar de volgende en kan het weer dagen duren voor ze weer aan de beurt is. Allemaal details dus waar je niet direkt aan denkt als je er niet zelf bij betrokken bent.

Maar goed, we gaan dus zelf kijken. Jammer genoeg hebben we de prachtige kaart die Time magazine had niet bewaard/meegenomen en we raken nogal in discussie welke gedeeltes van de stad nu wel of niet veel water hadden:) Vanuit Baton Rouge kom je de stad binnen bij het vliegveld. Vanaf de snelweg zien we vooral hier en daar signalen van windschade. Daken die nog steeds voor een deel met blauwe stukken plastik zijn bedekt, geknakte bomen. Hier en daar zien we uit de verte huizen/straten waar meer dan een beetje schade moet zijn geweest. De bewoners kamperen in caravans in de voortuin in afwachting van alle reparaties.

Verder oost en rijdend naar Lake Pontchartrain komen we in de eerste buurt waar we veel schade zien. Je kunt ook duidelijk een gele lijn zien op de gebouwen tot waar het water gekomen is en de aantekeningen die op de huizen zijn gespoten bij de huis aan huis inspectie in de weken na de orkaan. Dan langs lakefront, een stuk van University of New Orleans, en dan een buurt iets ten oosten, dat werkelijk helemaal er aan is. Het is heel stil en verlaten en we voelen ons toch een beetje als indringers. Ineens zien we een heel kleurrijke kerk en een massa Vietnamezen. En af en toe zien we ook huizen waar wel aan gewerkt is/wordt. Dat geeft dan weer hoop. Dan is het ongeveer 11 uur en we beginnen trek te krijgen en moe te worden van alle ellende.

We gaan naar de French Quarter. Het is gezellig druk, bijna als vanouds. Veel duitse toeristen. We gaan eerst naar Café du Monde voor hun traditionele beignets. Eigenlijk een beetje belachelijk; de service is altijd slecht, het is altijd druk en dan moet je zo wat naast iemand gaan staan zodat je hun tafeltje kan krijgen wanneer ze weg gaan, er zijn maar twee toiletten, en de beignets zijn meestal lekker, maar soms vallen ze ook tegen. Maar....je kunt niet zeggen dat je naar New Orleans bent geweest en niet naar Café du Monde.

Daarna lopen we een heel eind door de quarter, tot onze voeten pijn doen en onze maag rommelt van de honger. We hebben lunch bij de Red Fish Grill en dat is een echte aanrader. Ik neem de BBQ Shrimp Po-boy en het is heerlijk. Een po-boy is een stokbrood sandwich van zuid Louisiana en ik moet zeggen dat van mij er veel smakelijker uitzag dan het voorbeeld van wiki-pedia. Het zag er meer uit als deze foto.

Daarna gaan we naar het net afgelopen vrijdag heropende Aquarium of the Americas; we zijn niet de enigen die blij zijn dat ze weer open zijn, het is er heel druk. Hoewel ze niet onder water zijn gelopen gedurende Katrina, zaten ze verschillende dagen zonder stroom en de meeste van de 10.000 vissen overleefden dat niet. De penguins, zee otters en witte alligator haalden het wel en zijn voor de maanden dat het aquarium gesloten was ondergebracht in verschillende dierentuinen, waaronder ook de Audubon Zoo, van dezelfde organisatie, ook in New Orleans, die bijna geen schade hadden. We gaan ook naar het IMAX theater dat bij het aquarium hoort en zien een 3D film over haaien. We lopen nog wat rond, eten vlug wat (geen aanrader, ben de naam zelfs al vergeten) en rijden dan via St. Charles blvd. door het Garden District terug naar de snelweg naar Baton Rouge. Zoals de wikipedia link al aangeeft, ligt het Garden district hoog en de prachtige oude grote huizen hebben alleen hier en daar windschade gehad.

Maandag 29 mei

Bezoekdag - we gaan op de koffie bij m'n vriendin en oud lerares Carmen, lunchen met m'n vriendin Ellen bij een libanees/grieks restaurant en dineren met m'n vriendin en oud lerares Margaret en haar man bij Georges, een traditionele hangout voor LSU lui en dessert bij hen thuis. Het is fijn ze allemaal weer te zien en bij te praten; we kennen elkaar al zo'n 25 jaar! Tussendoor gaan we naar het arboretum, waar het prachtig is, maar we niet lang blijven, want het stikt er van de muskieten. Verder is veel dicht (het is memorial day) en het is regenachtig en we gaan dus maar naar de film en zien Over the hedge, weer een leuke film van Dreamworks.

Dinsdag 30 rijden we terug naar San Antonio; met stoppen voor lunch bij Cracker Barrel, het prachtige Texas Welcome Center (met zwamp wandelpad) en Bucees ("the most comfortable restrooms around") doen we er ongeveer 9 uur over.