Maar onze kinderen zitten niet de hele dag aan de computer en dan meestal voor huiswerk. Ikzelf laat me weleens verleiden en surf van site tot site en dan gaat er weleens te veel tijd voorbij, maar ik weet dat ik ook zonder kan. Op vakantie raak ik meestal geen computer aan en dat zijn toch een week of twee per keer. Ik moet bekennen dat ik het wel mis en vaak iets even wil opzoeken. Maar ik gebruik de computer/het internet in de eerste plaats voor kontakten en verder meest nuttige zaken, m'n financiën, dingen opzoeken die variëren van het weer tot recepten en hoewel de meeste daarvan natuurlijk ook via andere media zouden kunnen worden gevonden/gedaan is het per computer vaak sneller. Dus nee, ik voel me niet geroepen de computer op te geven. Het is misschien wel tekenend dat we dus 1 tv hebben (en die is inmiddels ruim 10 jaar oud) en twee computers en dan heeft César van z'n werk nog het gebruik van een laptop en dus zijn er regelmatig drie computers tegelijk in gebruik hier.
De week is omgevlogen met van alles en niets. César moet naar een conferentie net als de meisjes zomervakantie krijgen en we hebben er een lang weekend voor de familie van gemaakt. Ik ben dus bezig geweest hotelkamers te zoeken en te reserveren.
Dinsdag is Pamela ingewijd in de National Honor Society. Dit is een nationale organisatie met afdelingen op de high schools. Het is wat men noemt een "service" organisatie en de leden moeten elk jaar een aantal uren wijden aan vrijwilligerswerk om lid te mogen blijven. Je kunt alleen lid worden nadat je door een leraar bent voorgedragen op basis van goede cijfers, goed gedrag, en buitenschoolse aktiviteiten en/of vrijwilligerswerk. De organisatie staat hier in hoog aanzien en lidmaatschap staat goed op je aanvraag voor de universiteit. Er was een ceremonie waarbij de nieuwe leden werden ingewijd door het bestuur van de afdeling op Pamela's school, dat bestaat uit seniors (studenten laatste jaar) en ze kregen elk een certificaat van lidmaatschap van de direkteur van de school. Na afloop was er een korte receptie.
Woensdagmiddag was "Culture Fair" bij Pamela op school. In dit jaarlijks evenement wordt elke leerling ingedeeld in een groep met een leraar als leider en ze kiezen een land. Ze moeten een brochure maken met informatie over het land, een stand opzetten met artikelen van het land en cultuur en worden aangemoedigd ook iets typisch te maken om de bezoekers van te laten proeven. Pamela's groep deed Nieuw Zeeland en ze maakte ANZAC biscuits ANZAC staat voor Australian New Zealand Army Corps en was de naam van de soldaten die naar Gallipolli gingen in 1915 (eerste wereldoorlog) en daar op 25 april aankwamen. Zie ook http://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_om_Gallipoli 25 April is in Australië en Nieuw Zeeland nog steeds ANZAC dag. De koekjes werden gemaakt van lang houdbare ingrediënten om naar de soldaten te worden gestuurd.
Donderdag was sportdag bij Sophia op school. Omdat de school zo groot is (ruim 1000 leerlingen) kunnen ze onmogelijk veilig alle kinderen tegelijk op de speelplaats en/of de gimzalen hebben en dus is er voor elk niveau anderhalf uur dat het echt sportdag is. Voor de rest doen ze in hun klas andere niet echt les dingen. 's Morgens was er ook een voorstelling van een muziekgroep, naar men me vertelde toen ik in de bibliotheek hielp, bestaande uit kinderen (middelbare school de meesten) die "home schooled" (ze krijgen thuis onderwijs van hun ouders, al dan niet aangevuld met prive leraren). Ze waren fantastisch. Heel vlotte muziek en af en toe presteerden de violisten het te spelen en danspassen te maken.
Vrijdag waren de kinderen vrij vanwege de slag om San Jacinto die op 21 april 1836 in 20 minuten de overwinning bracht aan de Texanen in hun gevecht om onafhankelijkheid van Mexico. (Texas was van 1836 tot 1845 een onafhankelijke republiek) In San Antonio wordt deze slag ieder jaar herdacht als onderdeel van een 10 dagen durend festival: Fiesta. Voor foto's van verschillende onderdelen van dit festival: http://www.fiesta-sa.org/photo.aspx?year=2005 De meest populaire onderdelen zijn Fiesta Flambeau Night Parade , Battle of Flowers Parade , Texas Cavaliers' River Parade , en A Night In Old San Antonio Je moet klikken op de fotopagina en ik heb express de pagina van vorig jaar gezet, want van dit jaar zijn er van sommige onderdelen nog geen foto's.
Vrijdagmorgen belde m'n vriendin Carol die in Houston woont. Ze heeft nogal wat problemen met haar man die bipolare stoornis heeft, z'n dokter niet wil zien en ook z'n medicijnen niet wil nemen. Dit duurt nu al weken en ze is inmiddels het huis uit, maar moet er echt even uit en vraagt of het gelegen komt een weekeind bij ons te komen. Natuurlijk kan dat. Ik raad haar aan zo vroeg mogelijk te komen, want er wordt voor vanavond onweer voorspeld. Maar ze moet werken tot 17:00 en uiteindelijk hoor ik pas om 19:00 weer van haar. Ze is dan al buiten Houston. Het is 3½ uur rijden ongeveer van Houston naar San Antonio, maar het is natuurlijk vervelend als het je alleen rijdt en het al donker is, je de route nooit eerder hebt gereden en geen navigatie systeem hebt. Dus ze moet ze steeds stoppen om de volgende instrukties te lezen. Ze heeft Multiple Sclerose en ik wist het niet, maar kennelijk kan dat ook je korte termijn geheugen aantasten. Zij heeft daar vooral bij vermoeidheid last van en kan slechts één instruktie tegelijk bevatten. Dan neemt ze per ongeluk ook nog eens een verkeerde afslag. Gelukkig heeft ze wel een mobiele telefoon en na veel heen en weer bellen is ze eindelijk ergens dichtbij genoeg om haar te ontmoeten en voor haar uit het laatste deel te rijden. Al met al is ze pas om 1:30 bij ons thuis! En daarna begint de langverwachte onweersbui.
Zaterdag gaan we met z'n allen naar Retratos, een speciale tentoonstelling in het San Antonio Museum of Art die morgen sluit. Het geeft een historisch overzicht van portretten in Latijns Amerikaanse kunst, de ontwikkeling en de verschillende redenen om portretten te (laten) maken, enz. Kunstliefhebbers moeten beslist verder klikken op de website, het geeft veel informatie en foto's van vele van de werken die we gezien hebben.
Daarna zijn we ter ere van m'n verjaardag (pas maandag, maar César is er dan niet) gaan lunchen in een Puerto Ricaans restaurant. We waren er voor het eerst en het eten was erg lekker. We zullen er vast nog eens heen gaan. Carol besloot dat ze ook wat wilde doen voor m'n verjaardag en dus vanavond zou koken: Chicken with dumplings. Ze bakte samen met Sophia ook een taart en bedacht dat ze haar flashdrive in haar tas had zitten, met daar nog het kookboekje dat ze voor haar dochters had gemaakt met hun favoriete recepten die ze zich van thuis herinnerden. (Haar dochters zijn 21 en 22 en wonen in Tennessee en Kentucky, dus niet direkt naast de deur) en dat ze voor mij ook een kopie zou afdrukken. Chicken en dumplings is een heel traditioneel Amerikaans gerecht, waarvan iedere familie zo z'n eigen recept heeft. Het ligt tussen kippensoep en stoofgerecht. De dumplings zijn hetzelfde deeg dat voor biscuits gebruikt wordt, maar ipv het tot biscuits te vormen en te bakken wordt het in balletjes gerold en in de boullion met kip gekookt. Voor een recept: http://www.elise.com/recipes/archives/000634chicken_and_dumplings.php en een recept in het nederlands: http://www.smulweb.nl/smulweb/plsql/roos.show?rid=1029813&fbid=0 Carol's recept is dichter bij het laatste dan het eerste. Maar het eerste heeft een mooie foto.
De taart was Kentucky Butter Cake en het recept van de link is precies wat zij gebruikte. Een bundt cake vorm is een tulband en buttermilk is karnemelk. Het is erg lekker.
Zondag is César om 4:30 van huis gegaan (hij moest om 5:00 op het vliegveld zijn) en hebben wij het wat rustiger aan gedaan en om 16:00 is Carol weer vertrokken. Vol goede moed, want het was daglicht. En ze is inderdaad niet verdwaald, maar was wel erg slaperig en is verschillende keren gestopt om even rond te lopen in een winkel en was uiteindelijk pas om 21:30 bij de collega waar ze voorlopig woont.
Fijn dat jullie even een rustplaats aanbieden aan die mevrouw. Samenleven met psychiatrische patiënten is niet zo simpel, zeker niet als ze hun behandeling weigeren... Ik denk dat ze heel wat energie op kan doen door zo'n vrienden als jullie!
BeantwoordenVerwijderenKnap zeg van je dochter dat ze toegelaten is tot die club! Dat sociaal voelende zit er in Amerika duidelijk dieper in dan hier in België.
En: proficiat met je verjaardag!!!!
Ik neem aan dat het ondertussen weer terug ok is met je echtgenoot zijn neus?
Ja, de neus is prima in orde. Hij heeft sinds vrijdag's dokters bezoek weer andere druppels voor de verstopte neus die hij nog had, maar verder ziet alles er prima uit, hij kan weer goed ruiken en heeft niets gezegd over last met vliegen, dus alles is goed.
BeantwoordenVerwijderen