De Mikado

Gisteravond hadden we tickets voor de Mikado van Gilbert en Sullivan. Eerst ontmoeten we César bij een Lorenzo's, een klein, traditioneel Amerikaans Italiaans restaurant dat we van het internet gepikt hadden omdat het dichtbij zowel César's kantoor als Pamela's school was. Het is een typisch oud Italiaanse familie restaurant zoals er hier veel zijn, begonnen door echte Italianen en nog steeds populair, ten dele omdat ze niet duur zijn. Maar ik betwijfel of de gerechten nog echt authentiek te noemen zijn, ik denk dat ze meer echt aan de Amerikaanse smaak zijn aangepast en vaak ben ik toch teleurgesteld, omdat er allerlei goedkope "shortcuts" zijn waarbij de smaak en kwaliteit toch naar beneden gaan. Sophia vond het heerlijk, en in tegenstelling tot veel restaurants hier, de porties waren normaal voor één persoon. Maar de rest van ons vond het maar zo zo o.k.

Wel een aanrader is "the House on Mango Street" , een boek van Sandra Cisneros die in San Antonio woont. Twee van haar boeken zijn ook in het NL vertaald (Huid van karamel en Beek van de brullende vrouw). Ik heb ze geen van beiden gelezen. Beek van de brullende vrouw is een collectie korte verhalen. Ben er eigenlijk wel benieuwd naar, want er is hier in Texas echt een kreek die Woman Hollering Creek heet.

Anyway, Pamela moest het boek vorig jaar voor school lezen en nu wilde ze het in verband met een ander projekt weer lezen. Toen ik opmerkte dat ik er nog steeds niet aan toegekomen was het te lezen, begon ze het in de auto onderweg naar het restaurant voor te lezen. Zowel Sophia en ik genoten van de vignettes over het leven van een Mexicaans immigranten kind in Chicago. (Pamela zei wel dat verderop in het boek waarschijnlijk te moeilijk voor Sophia zou zijn, het boek wordt over het algemeen aangeprezen voor "young adults", middelbare school leeftijd).

De versie van de Mikado die we gingen zien was heel apart, aangezien het een poppenspel was. Het werd opgevoerd door de leerlingen van NESA met hulp van poppenspeler Paul Mesner en zijn poppen. De poppen zijn levensgroot (dus van alle kanten goed te zien) en de zangers waren voor het toneel deels te zien. Dat vond ik aanvankelijk wel een beetje storend, hoewel het meeviel en natuurlijk was het voor de ouders en andere familie van de leerlingen waarschijnlijk belangrijk hun kinderen te kunnen zien. Het geheel was mede gesponsored door de Children's Fine Art Series hier en werd aanbevolen voor kinderen vanaf 5 jaar. Maar Sophia begreep niet veel van het verhaal, al lachte ze wel om veel van de grappige dingen die de poppen deden. Maar het geheel was heel goed gedaan en Pamela en ik genoten. César, die al ongeveer een jaar meer werkt dan wat dan ook, 7 dagen per week zo ongeveer en zeker 10 of meer uur per dag, die viel af en toe in slaap. Dat heeft niets met verveling te maken, hij is gewoon doodmoe. Helaas zegt hij dat hij nog tot september te veel werk heeft... Hier is een duidelijke foto van één van de poppen met een deel van het toneel van een uitvoering ergens anders.