Dierenblog

Eerst een nieuwtje dat niks met dieren te maken heeft: Pamela heeft een vaste positie gekregen bij de University Co-op - $2 meer per uur, benefits (vakantie, ziekte verlof, verzekering) en een parkeerplaats.  Hoewel ze al eerder begonnen was is ze nu serieus bezig woonruimte in Austin te zoeken.

Nu de dieren - allereerst kan ik melden dat we weer een konijn in de tuin hebben.  Ik denk dat de konijnen die in onze tuin geboren zijn toch een soort "imprint" meekrijgen en de vrouwtjes terug komen om hier te nesten.  Want dit is dus typisch een jaar waarin het helemaal niet nodig is voor konijnen om naar tuinen te komen; er is geen droogte of ander excuus en we hebben door de buurt een netwerk van "greenbelts" (soort bufferzone, waar niet gebouwd mag worden) lopen waar al de wilde dieren vandaan komen. En het is frappant dat we jaren geen konijnen hadden, ook niet toen we nog geen hond hadden, en sinds het konijn met babies van zo'n vijf jaar geleden is er ieder jaar minstens één.  Dit konijn is nog niet zo vrij en we zijn ook niet zo vaak thuis, dus alleen een foto van ver:

Sinds een maand of twee gaan César en ik elke zaterdag en zondag 's morgens vroeg lopen (m'n vader ging ook mee toen hij hier was) en we gaan steeds naar andere parken. Konijnen en herten zien we daarbij het meest:

In onze buurt zie je niet zoveel herten, meestal 's morgens vroeg of laat 's avonds. Er zijn andere buurten waar ze min of meer gevangen zitten door alle hoofdwegen die er omheen gebouwd zijn, waar bovendien sommige mensen ze voeden en ze gewoon overdag in voortuinen liggen.  Ik zocht een paar weken geleden een winkel en reed verkeerd en sloeg af in een voor mij onbekende buurt om makkelijker om te kunnen keren/terug te rijden.  Dit bleek zo'n "hertenbuurt" te zijn:

Dan was er de keer dat we op één van onze wandelingen deze spin, een Texas brown tarantula, tegenkwamen:

Aan de andere kant is er ook minder leuk dieren nieuws te melden. Biscuit is altijd als de dood voor onweer geweest.  Als heel jong hondje lieten we haar in de eetkamer en keuken achter, aan één kant de deur dicht en aan de andere kant waar geen deur is hadden we een traphekje.  Op een dag dat we nat geregend waren op een tuinen toer en even vlug thuis kwamen om ons om te kleden en te gaan lunchen, vonden we haar later op het matje bij de deur naar de garage.  In haar paniek over het weer was ze over het, voor haar toen nog hoge hekje, gesprongen.  Na nog een keer was het duidelijk dat het hekje haar niet meer tegenhield.  Nog huiverig om haar door het hele huis te laten, deden we de deuren van de kamers boven als we weggingen.  Bij onweer heeft ze toen de vloerbedekking voor de deur naar Sophia's kamer los gekrabt, kennelijk proberend een weg naar de kamer te graven. Een tijdje lieten we haar buiten, met het hondeluik dicht en toen heeft de hard plastieke paneel helemaal kapot gebeten.  En dat zonder slecht weer - ze had er gewoon de pest aan dat ze niet naar binnen kon.  Nu regent het hier niet zo vaak en alles ging dus een hele tijd goed.  

Zo'n vier of vijf jaar geleden waren we op de college waar ik nu werk (dus aan het andere eind van de stad) voor een zwemwedstrijd van Sophia en was er een vreselijk onweer in de hele stad.  We kwamen thuis en Biscuit was weg - ze had planken kapot getrokken van de schutting en was ontsnapt.  We begrepen het niet helemaal, want dit is een hond die helemaal niet van nat worden houdt.  Natuurlijk rond gereden en buren gevraagd, niet gevonden en een paar uur later kwam ze aangewandeld alsof er geen vuiltje aan de lucht was.  Maar nu dat ze dat nieuwe trucje geleerd had was het iedere keer met onweer raak. Op een gegeven moment heb ik zelf een "thunderjacket" gekocht en geoefend zodat ze eraan kon wennen.  Bij de volgende voorspelling van onweer dat ik van huis moest, netjes aangedaan - Biscuit liep toch weer weg en kwam zoals altijd weer thuis, maar zonder jakje...César was moe van iedere keer nieuwe planken te moeten zetten aan de schutting en maakte een hele barricade tegen de schutting aan wat niet erg mooi was, maar wel afdoende. Gek genoeg probeerde ze het niet op andere plaatsen.  Maar dat betekende natuurlijk niet dat ze over haar angst heen was. Nu zocht ze onderkomen in de "walk-in closet", zo ver mogelijk naar binnen en dat daarbij alle schoenen overhoop gegooid werden deed haar natuurlijk niets.  Een tijdje hebben we bij storm verwachting de stofzuiger voor de kastdeur gezet - daar is ze als de dood voor, maar later bedachten we ons dat het eigenlijk beter is dat ze een schuilplaats heeft.... Toen kwam de dag dat César thuis was en even weg moest.  Het was nog mooi weer, maar er was onweer voorspelt en dat begon ook terwijl hij weg was.  Ik geloof dat net als toen ze als jonge hond over het hekje sprong, ze extra in paniek raakte door het feit dat we terwijl ze al nerveus was haar "in de steek" lieten. Ze ging niet alleen schuilen in de kast maar begon te proberen een hol te graven of zoiets, daarbij de vloerbedekking los trekkend en dit is wat César vond toen hij thuiskwam:

Ze heeft het daarna nog een keer gedaan en dus zijn we weer terug bij stofzuiger bij de deur en ik heb wat natuurlijke anti-nervositeit pilletjes voor haar gekocht.  Inmiddels heeft al weer ruim een maand niet geregend, laat staan geonweerd, dus of het helpt valt nog te bezien....

Diezelfde dag hoorde César wat aanhoudend getik tegen het huis - kleine spechten.  Voor ons een geheel nieuwe ervaring, maar kennelijk komt het vaak voor en volgens verschillende internetbronnen veroorzaken spechten in de VS voor duizenden dollars aan schade aan huizen.

De foto van de twee spechten is niet zo scherp. Het filmpje onder de foto's is beter, maar laat maar één in aktie zien en hij hamert niet veel.

Het is duidelijk dat ze insekten vonden om te eten en nadat César gespoten had waren ze al vlug verdwenen.  Voor het geval we het nog niet wisten, is het duidelijk dat ons huis wat onderhoud nodig heeft...