De maandag voor Thanksgiving had Sophia de eerste audities voor theater programma's op verschillende universiteiten. Dit was georganiseerd door een van de high schools. Ik weet niet meer hoeveel universiteiten scholen vertegenwoordigd waren. Iedere leerling had 2 minuten om een deel van een lied te zingen en een monoloog voor te dragen (als ze alleen akteren gaan studeren 2 verschillende monologen) voor alle vertegenwoordigers. En dan was er ook nog een dans onderdeel. Soms kreeg je dan nog een "call back" om individueel met een school te praten of nog iets te zingen of voor te dragen. Sophia kreeg wel wat uit nodigingen om op officiële audities voor sommige scholen te komen. Er was een school bij waar ze zich niet had opgegeven, maar dat heeft ze inmiddels gedaan - je moet nl. al op de universiteit aangenomen zijn om op auditie te gaan voor het musical theater programma op die universiteit. In sommige gevallen vroegen ze om een "pre-screen", waarbij de student een lied en monoloog filmt en op stuurt. Praktisch geen enkel programma selecteert studenten op deze algemene auditie, maar het is in ieder geval een goede oefening.
Thanksgiving was rustig met ons vieren. Net als vorig jaar kalkoen borst ipv een hele kalkoen en Pamela maakte de pumpkin pie. Geen traditionale green bean casserole en sweet potato, maar wel asperges en "scalloped potatoes" (au gratin). (Alle foto's door Pamela genomen)
César, Sophia en ik waren de rest van de week vrij, maar Pamela had alleen Thanksgiving Day vrij.
Vrijdag 5 december zijn Sophia en ik direkt na school naar Houston vertrokken, waar ze zaterdag auditie voor de Paul University in Chicago. Verschillende universiteiten houden zo regionale audities. Ze kreeg geen call back en deze school valt dus weg.
Overgens is ons verschillende malen door leraren en de verschillende universiteiten uitgelegd, dat het feit dat je afgewezen wordt niet noodzakelijkerwijs betekent dat je niet goed genoeg bent voor het programma. Elk programma krijgt honderden en in sommige gevallen duizenden aanvragen en de meeste programma's hebben 20 of minder plaatsen (ze willen het liever klein houden om meer individueel met studenten te werken) en dus wordt het een "nummer spel" zoals ze het noemen. Men begint dan te kijken naar, hebben we genoeg mannen (er zijn veel meer meisjes dan jongens die in musical theater willen), hebben we genoeg minderheden, enz.
Sophia's laatste schooldag voor kerst en mijn laatste werkdag was 19 december; dat is dan weer het voordeel van werken voor een academisch instituut - je krijgt in ieder geval een week vrij van kerst tot nieuwjaar. In César's geval is het altijd 24 dec t/m 1 januari, in mijn geval twee volle weken. Huis versieren, kadootjes kopen, enz. Kerstbrood gebakken en met kerst ajiaco (colombiaanse kip en aardappel soep) en Pamela maakte een heerlijke chocolate pie. Net op tijd ontdekt dat Janet niet naar Suriname was en die is gezellig bij ons komen eten.
Oudjaar was een extra koude regenachtige dag, met gevaar voor ijzel en we zijn dus gewoon thuis gebleven met meest colombiaanse lekkernijen: buñuelos, natilla, empanadas en oliebollen.
César is 2 januari nog thuis gebleven, Pamela moest weer aan het werk (had 24, 25, 31 dec vrij en 1 jan) en maandag 5 januari was het normale leven terug.
Weten jullie nog dat we één of twee konijnen in de tuin hadden? Al weken zeiden de meisjes dat het konijn zelfmoordneigingen had. Ze hadden nl. al verschillende malen gezien dat het konijn onder hun auto's school en voorspelden dat het konijn op die manier vroeg of laat overreden zou worden. Wel, eervorige week begon het "check engine" lichtje in Pamela's auto ineens te branden en dus bracht ze het naar de garage. Ze deden de motorkap open en wat vonden ze?
Gister waren Sophia en ik in San Marcos (een uurtje rijden van hier tussen San Antonio en Austin) voor audities voor Texas State University. Wanneer de audities op de school zelf zijn, maken ze er een hele dag van: We waren er van half 8 tot kwart over 7 's avonds. Er was een introduktie voor studenten en ouders over het programma, een campus tour, en een master class waar de ouders ook bij mochten zijn. Het dans onderdeel was een uur, waarbij ze wat geleerd werd en men dus kijkt naar vaardigheid en hoe vlug je iets nieuws oppikt. De zang en monoloog was ongeveer 10 minuten - 2 of 3 minuten voor wat je brengt en dan vroegen ze Sophia of ze nog iets in die stijl kon zingen of dat, een beetje een kort interview ook. Er was natuurlijk ook veel wachttijd tussendoor en we zijn nog een uurtje naar de outlet center geweest. Overgens zal Sophia waarschijnlijk pas in april weten waar ze uiteindelijk gaat studeren volgend jaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten