Aisha

Het is vandaag een week geleden dat Aisha Hunkar overleed, na vier jaar keihard gevochten te hebben tegen de kanker haar lichaam binnendrong en van binnenuit vernietigde.  Nou zeggen we van veel mensen dat ze moedig gestreden hebben tegen hun kanker en ik wil daar zeker niets vanaf doen.  Maar ik heb nog nooit iemand zo hard zien vechten en in het proces zoveel mensen zo diep zien raken.  Ik heb de hele week lopen denken aan de familie en aan wat ik zou schrijven en kon daarom niet eerder schrijven.

Aisha is de jongste dochter van heel goede vrienden van m’n tante.  Door het werk van haar vader heeft de familie in verschillende landen gewoond en in de tijd dat ik nog in Suriname woonde ook één of twee keer voor een korte periode thuis in Suriname.  En zo leerde ik de familie kennen.  Ik was vooral bevriend met Aldith, die van mijn leeftijd is, en misschien heeft m’n tante ons ook daarom wel bij elkaar gebracht.  En eigenlijk was ik direkt dol op de hele familie, waarschijnlijk ook omdat het een groot gezin was met vijf kinderen in plaats van bij ons waar we maar met z’n tweeën waren.  De oudere zussen en broer hebben nog een paar keer op ons gepast als m’n ouders uitgingen.  En zo herinner ik me Aisha als een vrolijk, vroeg wijs kind met grote ogen.  Niet veel meer, ik trok met Aldith op, af en aan, we correspondeerden een tijd toen ze in Tunesië woonden en na de middelbare school ergens zijn we elkaar kwijt geraakt.  Natuurlijk hoorde ik via de familie gedurende de jaren wel over het wel en wee van de Hunkars en zij ook over mij.  En zo kwam dus het bericht dat Aisha kanker had en een blog bijhield.  Aisha was toen 38 en had een 7 jarige dochter.  En zo kregen we weer kontakt.

Verschillende malen verwachtten de specialisten dat het niet lang meer zou duren en als Aisha niet zo gevochten had was ze vast al veel eerder overleden.  Vanaf het begin was ze het beste voorbeeld van een “patient advocate” voor zichzelf: ze zocht en bestudeerde alle informatie die ze maar kon vinden, discussieerde met haar doktoren en haalde ze indien nodig over om toch te proberen wat ze voorstelde.  In het blog komen ze allemaal naar voren – het medisch personeel dat fantastisch was en zich 100% inzette voor hun patiënt en ook diegenen die zich maar tot de minimum noodzakelijke moeite leken te beperken.  En alles tekende Aisha op, meestal met een positieve toon die niet velen haar zullen nadoen. Het blog was niet alleen een opsomming van medische ups en downs, want Aisha had duidelijk besloten dat zolang ze nog in leven was ze ook werkelijk zou LEVEN.  En dus, zonder ooit haar ogen te sluiten voor de realiteit, ging ze door met leven – ze zorgde natuurlijk voor en om haar dochter, maakte verschillende reizen, begon een nieuwe zaak, kocht een nieuw huis en bleef goals zetten (en verzetten) en plannen maken.  Vorig jaar begon ze ook te twitteren en ze kreeg uiteindelijk ruim 2000 volgers, de meesten natuurlijk totaal onbekenden.   Veel volgers lazen en twitterden niet alleen met haar, maar stuurden haar kaarten, bezochten haar en werden echte vrienden.  Ze hield twitter feesten vanaf haar bed die voor mij op gekke uren waren en ik kan dus niet echt goed uitleggen wat het inhield, maar succesvol waren ze duidelijk wel.  Ik liet haar tweets naar m’n telefoon komen en volgde dus alles van dag tot dag.  Als er in de laatste maanden een dag geen tweets waren, keek ik online naar de tweets van Aldith, die een # creërde zodat we makkelijker en beter op de hoogte konden blijven.  Soms waren er dagen dat ze niet kon tweeten en wellicht ook niet wilde.  Maar als illustratie van hoe sterk ze was, haar laatste tweets waren van de dag voordat ze overleed. En als je nu naar #aishatweet gaat en terugleest dan is het zo indrukwekkend hoeveel mensen er zijn die zo om haar gaven.  En heel veel hebben hetzelde als ik, een gevoel van dankbaarheid dat we haar gekend hebben en het voornemen om haar voorbeeld te volgen – niet te klagen, maar positief vooruit te blijven kijken. 

Veel van dit alles zou niet mogelijk zijn geweest als Aisha niet deel van zo’n hechte familie.  Haar moeder heeft haar eigen leven praktisch op zij gezet om bij Aisha te zijn en haar te helpen, en regelmatig werd ze afgelost en bijgestaan door de rest van de familie.  En natuurlijk denken we allemaal aan haar dochter – al is het natuurlijk fijn dat ze haar moeder langer heeft kunnen houden dan door sommigen verwacht, het blijft natuurlijk heel jong om je moeder te verliezen.  Gelukkig zal daar altijd die familie zijn.

Rust zacht Aisha, in m’n hart zul je altijd voortleven