Jury Duty

Jullie weten het allemaal natuurlijk van de tv en film dat hier in de VS de (on)schuld in de meeste rechtzaken door een jury bepaald wordt.  Het staat zelfs in de grondwet dat alle criminele zaken onder juryrechtspraak vallen.  En zo krijg iedereen vroeg of laat wel een kaartje in de bus waarbij je wordt opgeroepen om je plicht te doen.  Aangezien er hier geen burgelijke stand is zoals in NL (elke staat verzamelt wel geboorte en overlijdens certificaten, maar niemand staat in z’n woonplaats geregistreerd) gebruikt men de databanken van de rijbewijs en kieskantoren om aan namen en adressen te komen.  Niet iedereen registreert zich om te kiezen, maar de meeste volwassenen hebben wel een rijbewijs of een door hetzelfde kantoor uitgegeven officiële identiteitskaart (er is geen echte officiële identiteitskaart, maar omdat je toch steeds vaker je moet legitimeren met een door een officiële instantie uitgegeven identiteitskaart met foto hebben steeds meer mensen die niet autorijden zo’n ID van het rijbewijs kantoor).  Om te kiezen moet je natuurlijk amerikaans staatsburger zijn en tegenwoordig houdt het rijbewijs kantoor bij aanvraag ook bij of je amerikaans bent of niet, maar dat laatste is vrij nieuw en César en ik zijn beiden al een paar keer eerder opgeroepen, voor we amerikaan waren.  Dan teken je op het kaartje dat je niet in aanmerking komt en is er verder niets aan de hand.  Ditmaal had ik geen enkel geldig excuus om niet “mee te doen” en als je zomaar niet verschijnt kun je een boete of erger krijgen, dus donderdag kwam ik netjes voor 8 uur aan op het Bexar County Courthouse.  Samen met nog een paar honderd anderen kwam ik in een grote zaal te zitten – we gaven het onderste strookje van onze oproep af en kregen een “jurorbutton” en een geplastificeerd blad met uitleg en instrukties over jury duty.  Alle informatie kun je vinden op http://www.bexar.org/jury/BCI_Jury.html, waar ook de bijgaande foto’s vandaan komen.  Om ongeveer kwart over 8 kwam de rechter wiens beurt het was om van ons de eed af te nemen, verdere uitleg te geven en vragen te beantwoorden.  Ze roepen dus voor elke dag zo’n hoop mensen op, waarvan er natuurlijk een aantal niet verschijnen (ik zag later toen ik wachtte dat ze m’n parkeerkaartje stempelde zodat ik maar $2 zou moeten betalen ipv de $8-10 die het anders zou hebben gekost, de grote stapel enveloppen met oproepen die als onbestelbaar waren teruggestuurd), een deel afvalt omdat ze niet in aanmerking komen of een goed excuus hebben (kinderen onder 15 en geen andere opvang, ouder zijn dan 70, minder dan drie jaar geleden ook al jury duty voor de county te hebben gedaan, en nog wat andere opties).  De rechter probeerde er een leuk praatje van te maken met grapjes, enz.  Een beetje geforceerd en tijdrovend, al leek dat verder niet veel uit te maken.  Want men weet zo ‘s morgens helemaal niet hoeveel jurors de verschillende rechters nodig gaan hebben.  En niet veel willen een zaak beginnen op donderdag als het meer dan twee dagen zou kunnen duren.  Als een rechter dus een jury nodig heeft, komt er iemand naar de jurorzaal (nadat ze iedereen weer terug hebben geroepen – er zijn verschillende ruimtes waar je kunt verblijven terwijl je wacht, inclusief een cafetaria en een zaal met tafels voor als je wilt werken – ze hebben ook gratis wi-fi) en roept de namen af van hen die per lot gekozen zijn. Voor een zaak zijn 6 of 12 jurors nodig, afhankelijk van wat voor soort zaak het betreft en de rechter roept een “pool” van potentiële jurors op die varieert van 30 tot soms wel 100.  Die jurors worden dan door de rechter en de advocaten ondervraagd om te zien of ze wel geschikt zijn voor de zaak – als het bijv. om een beroving gaat en jij bent zelf slachtoffer van een beroving geweest, val je af als kandidaat, want je zal minder objectief zijn.  Daarnaast heeft elke advocaat ook nog het recht een zeker aantal jurors af te wijzen zonder uitgleg te hoeven geven. 

Maar nu mochten we eerst even pauzeren, terwijl de rechter persoonlijk sprak met de rij van mensen die alsnog geexcuseerd wilden worden.  Graag om 9:40 terug in de zaal.  Zo gezegd zo gedaan, om 10:15 werd omgeroepen dat we allemaal weer in de zaal moesten zijn en om 10:30 werden er 45 van ons opgeroepen voor de eerste pool.  Om 11:15 kwam de juffrouw weer terug om te melden dat er nog wat rechters waren die waarschijnlijk ‘s middags wel een jury zouden willen, maar vooralsnog mochten we gaan lunchen en moesten we om 13:30 terug zijn.  Een ruim twee uur durende lunch pauze dus.  Ze hadden wel een blaadje voor iedereen met nabijgelegen restaurants.  Toen ik terugkwam en dus stond te wachten op het stempelen van m’n kaartje stond er naast me een dame die een beetje kende van het zomerzwemmen en we gingen dus samen zitten en babbelden gezellig.  Om 14 uur kwam onze juffrouw weer terug, met nog twee dames.  Er zouden geen jury pools meer worden opgeroepen en dus mochten we naar huis nadat we elk een certificaat kregen dat we aan onze plicht voldaan hadden.  We krijgen voor onze grote moeite deze dag over twee weken een check in de post voor $6/€4,30 als compensatie.  Als we gekozen waren voor een stadsjury dan zouden we voor elke volgende dag hetzelfde bedrag krijgen, een county jury zou ons elke volgende dag dat we moesten dienen $40/€29 opleveren.  Omdat jury duty verplicht is mag je werkgever je niet ontslaan om verzuim vanwege jury duty, maar (tenminste in Texas) er is geen verplichting je betaald vrij te geven.  Dwz zeggen dat mensen die een maandelijks loon ontvangen waarschijnlijk wel gewoon doorbetaald zullen worden, maar mensen die een uurloon ontvangen (minimaal $7.25/€5,20 per uur) zouden wel eens die gemiste uren onbetaald moeten doorkomen.

Heel interessant allemaal en ook heel dubbel.  Het zou natuurlijk nog interessanter zijn geweest als ik ook echt als juror in een rechtzaak had kunnen dienen, van de andere kant, als die dan meerdere dagen had genomen, zou je natuurlijk wel zitten denken aan alle dingen die je eigenlijk moest doen, zeker als je een baan hebt en ben je dan toch maar blij dat je niet hoefde.