Leven en dood

Ik was bezig aan een uitgebreid verslag over een quinceañera feest en thanksgiving en ineens, op maandagmorgen 30 november, kreeg ik een telefoontje van m'n ouders met "vervelend" nieuws. Dan weet je al hoe laat het is en is het meer een kwestie van vragen wie dan wat. Het bleek te gaan om Jeffrey, die een hartaanval had gehad gevolgd door een coma. Dat kwam hard aan. Er was toen al weinig hoop dat hij het zou halen en aan het eind van de middag waren er berichten dat hij overleden zou zijn. Dat bleek te voorbarig, maar uiteindelijk sliep hij de volgende woensdag in.

Het kwam bij mij, als bij vele anderen, heel hard aan. We waren geen intieme vrienden, maar wel "bijna familie" en hebben vanaf onze kindertijd periodes van meer en minder kontakt gehad. Onze moeders zijn vriendinnen vanaf hun schooltijd en Jeff en z'n zussen en neven waren bij de eerste leeftijdgenootjes die we leerden kennen toen we van NL "terug" naar Suriname waren verhuisd. We delen neven, want zijn oom is met een tante van mij getrouwd, we zijn over en weer op verjaringen bij elkaar geweest, uitstapjes, zaten in dezelfde tijd op LSU en hadden sinds een paar jaar weer kontakt af en toe, eerst via email en de laatste paar maanden via facebook.

Naast het feit dat het dus gaat om het plotselinge overlijden van een goede vriend, was er de schok om het feit dat dit een jonge man van mijn leeftijd was (47) die verder goed gezond was en het verdriet omdat hij vier jonge kinderen van 4 tot 8 achterlaat. De jongste zal hem waarschijnlijk alleen van de foto's en verhalen van anderen kennen en weinig tot geen eigen herinneringen hebben. Ik was echt de hele week van slag.

Dezelfde week stuurde een vriendin de eerste foto's van haar eerste kleinkinderen, een tweeling geboren op thanksgiving, een paar weken te vroeg en erg klein, maar verder goed gezond. Een andere vriendin liet via haar blog weten dat haar chemotherapie aan lijkt te slaan. Maar dat goede nieuws werd twee dagen later gevolgd door het nieuws dat de man van haar zuster, met wie ik ook bevriend ben, een hartaanval had gehad en was overleden. En dinsdag kwam Sophia thuis uit school met het bericht dat een meisje vroeg naar huis was gegaan, want haar 4 jarig zusje dat kanker had, was overleden.

Ondertussen gaat het leven om ons heen door, met kerstvoorbereidingen en toch wel koude dagen (heb dit jaar m'n winterjas al driemaal aangehad, vorig jaar heb ik hem niet eens uit de kast gehaald) en zelfs een paar sneeuwflokjes (je kon ze tellen en ze bleven niet liggen, maar de science juf heeft de klas van Sophia wel naar buiten genomen om te genieten van dit voor ons zeldzame moment). En waarschijnlijk is dat maar goed ook - als we alleen maar verdrietig voor ons uit zouden staren konden we net zo goed allemaal inpakken en naar het hiernamaals vertrekken. Integendeel moeten we juist extra genieten van elke dag, elk moment van kontakt met vrienden en familie, want we zijn er maar net weer aan herinnert hoe vlug en plotseling het weer voorbij kan zijn. Maar ik moet zeggen, het is me deze week nog steeds niet erg goed gelukt .........