Gister zijn we eindelijk naar de tentoonstelling van het terracottaleger dat in het Houston Museum of Natural Science tot volgend weekend is. Aanvankelijk dacht ik alleen met Pamela te gaan; in de zomer terwijl Sophia op camp was en dan door de week, als het wellicht minder druk zou zijn. Maar toen bleek dat César het ook wilde zien en bovendien had ik het zo druk met het zomerzwemmen dat ik toen toch geen hele dag weg kon. We besloten met het laborday weekend te gaan, maar toen waren zowel Pamela als ik ziek, dus ging het weer niet door. Maar gister kwam het er dus van en het was zeker de moeite waard. Heel interessant, met veel informatie die ik nog niet kende en indrukwekkend natuurlijk als je van dichtbij ziet hoe groot en gedetailleerd de beelden gemaakt waren. Trouwens het reconstructie werk is ook geen peuleschil. En ze zullen nog jaren bezig zijn en ook nog wel veel vinden en ontdekken. Deze tentoonstelling gaat hierna nog naar het National Geographic Museum in Washington DC van 19 november t/m 31 maart. Op deze link is een "slideshow" te zien, wel zonder uitleg, maar misschien toch leuk: http://www.terracottawarriorexhibit.com/ En hier een link naar een artikel in National Geographic: http://ngm.nationalgeographic.com/2001/11/ancient-china/hessler-text. Op de pagina over de tentoonstelling in DC staan ook twee filmpjes en in de National Geographic van oktober 1996 (VS editie) staat ook een uitgebreid artikel. Toch was het hoogtepunt van de dag voor mij niet de tentoonstelling, maar m'n weerzien met Mandy. Mandy en haar man kwamen eind 1990 naar Colombia met hun drie kinderen, hun jongste drie maanden ouder dan Pamela. Zij kwam bij onze playgroup en we konden het direkt erg goed vinden samen. Nadat wij naar de VS vertrokken waren verloren we al gauw het kontakt, maar ik vroeg af en aan altijd af hoe het met ze ging en waar ze nu zouden zitten (haar man werkt voor BP en het was te verwachten dat ze na een paar jaar Colombia weer ergens anders heen zouden worden gestuurd). Gedurende de jaren had ik weleens op internet gezocht, maar altijd zonder succes. Tot een paar maanden geleden en laat nu blijken dat ze in Houston zitten, notabene al bijna 11 jaar en dus bijna net zo lang als wij in San Antonio. De meisjes dachten dat ik nu werkelijk gek geworden was toen helemaal opgewonden werd. Afijn, nu hebben we vnl. via facebook weer kontakt en toen we gister in Houston waren kwam het gelukkig goed uit voor haar om ons na de tentoonstelling te ontmoeten voor een kop koffie. Het was, na 17 jaar, alsof we elkaar gister nog gezien hadden en we hebben bijna twee uur heerlijk gekletst en gelachen. Haar dochter zit sinds augustus trouwens ook op UT, maar we zullen de meisjes maar geen vriendschap op proberen te dringen.
Tot slot een foto van een omslagdoek die Pamela gebreit heeft; haar eerste werk na lange tijd:
Goh, wij zijn een paar weken geleden ook naar deze tentoonstelling geweest. Ik vond het wel bijzonder, maar had er toch meer van verwacht. Leuk zo'n weerzien met iemand na zo'n lange tijd! Dat was vast heel bijzonder. Zeker nu blijkt dat jullie niet eens zo ver uit elkaar wonen. Wat is nou 3,5 uur rijden? ;-)
BeantwoordenVerwijderen