Donderdag ben ik weer naar de dokter geweest (gastro-enteroloog); inmiddels neem ik al 6 weken helemaal geen medicijnen meer en dat gaat nog steeds goed. Hij is er een beetje verbaasd over en blijft me op het hart drukken hem vooral te laten weten als het ineens toch mis gaat en direkt weer met de volle dosis te beginnen. Volgens hem kan het inderdaad weken en soms maanden duren voor alle medicijn uit het lichaam is en als er een terugslag komt is het meestal heviger dan de vorige. Dus iedereen even op ongeverfd hout kloppen a.u.b. en verder vertrouwen er gewoon op dat ik beter ben. (Voor degenen die na half 2007 zijn begonnen met deze blog volgen, zie http://bijonsthuis.blogspot.com/2007/03/flink-ziek.html)

Verder is de lente duidelijk hier, de eerste Redbuds en Huisaches in onze buurt staan al in volle bloei. Hier is de Huisache naast ons huis:

Hoewel de normale temperaturen deze tijd van het jaar rond de 20 graden schommelen, hebben we al verschillende dagen gehad met temperaturen van midden 20 en gister was het zelfs al 29. Dat was bovendien geen record - in 1996 is het 36 graden geweest in februari! Men verwacht dat we morgen en overmorgen de 30 graden zullen passeren. Overgens heeft het maandagmorgen nog licht gevroren en zal het zondag niet meer dan 16-18 zijn.

Pamela heeft deze week vier tests en twee of drie werkstukken. Toen César haar in het weekend vertelde dat hij maandagmorgen naar Austin moest voor twee vergaderingen, zei ze dat ze liever niet met hem wilde lunchen; te druk. Hij was er ook niet al te treurig om, want zat ook nogal onder gesneeuwd met werk en heeft uiteindelijk iets uit de "drive thru" van Burger King genomen en onderweg terug naar San Antonio gegeten. In de dorm hebben ze de airco alweer aangezet en gisteravond belde ze dat het verschrikkelijk koud is. De thermostaat wordt centraal ingesteld, dus behalve klagen en extra kleren aan en uit doen is er niets wat de studenten kunnen doen. Gisteravond kwam er ineens warme lucht uit. Ramen open kan al helemaal niet.

Ik heb me gestort in allerlei professionele literatuur om m'n kennis weer een beetje bij te werken. Nu Sophia van de lagere school af is en de studie van Pamela natuurlijk ook het nodige kost, zal het vroeger dan later zijn dat ik toch maar weer eens serieus zal moeten gaan werken. Plannen zijn nog vrij vaag; ik zie op het moment meestal nog meer nadelen dan voordelen, maar aangezien er de afgelopen 12 jaar toch wel het nodige veranderd is in de bibliotheekwereld, ben ik maar vast met wat bijscholing begonnen. Dit en het feit dat ik iedere avond verslaafd zit te kijken naar "Betty, la fea", de originele colombiaanse soap die razendpopulair was, een prijs won en toen gecopieerd is in tientallen landen (in NL "Lotte" en in de VS "Ugly Betty"). Het wordt herhaald hier door het tweede digitale kanaal van Univisión en César en ik zien het voor het eerst. We zijn eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld; de acteer kunst is niets bijzonders en het verhaal eigenlijk ook niet - Colombia heeft wel eens veel betere produkties gehad, maar het heerlijk al die gekke dagelijkse colombiaanse gewoontes en uitdrukkingen te zien en horen. Omdat het gebaseerd is op de colombiaanse serie, waar we zoveel over gehoord hadden (het kwam hier toen ook op tv op Telemundo, maar wij kijken daar praktisch nooit naar en hadden het dus gemist op een enkele losse aflevering na) hebben we vanaf het begin ook naar Ugly Betty gekeken. Het is de enige produktie die compleet los van het originele verhaal geschreven is en nu we die zien is het ook wel duidelijk waarom. Er zijn veel dingen in de originele serie die hier gewoon niet acceptabel zouden zijn geweest. De amerikaanse serie scoorde terecht hoog in het begin, maar mede door de schrijvers staking vorig jaar en gewoonte hier een succesvolle serie zoveel mogelijk uit te rekken, begint het nu wel een beetje langdradig te worden. Maar trouw als we zijn, en toch wel benieuwd hoe het uiteindelijk zal aflopen, kijken we nog steeds.