Toch weer wat vergeten

Woensdag zijn César en ik met Pamela op bezoek gegaan op de University of Texas in Austin, zodat ze rond kon kijken en we ook meer informatie konden krijgen. Er is een goede kans dat ze daar gaat studeren, al zal het niet de enige universiteit zijn waar ze een plaats zal aanvragen. Austin ligt op 127 km afstand van ons.

's Morgens zijn we eerst naar een ontmoeting geweest met een studieadviseur van de "school of architecture". Hij stelt Pamela ten eerste gerust dat ze zich geen zorgen hoeft te maken over het feit dat ze helemaal geen technisch tekenen of andere beginnende bouwkunde vakken heeft genomen. Toen ik jaren geleden met architectuur begon waren er veel studenten die dat wel al hadden gehad en ik voelde me echt achter. En nu zijn er ook veel mensen die als ze horen dat Pamela in architectuur geinteresseerd is direkt vragen of ze geen AutoCad e.d. heeft gedaan. Maar deze man zei dus dat het geen belemmering is om in het programma aangenomen te worden. Van de andere kant is het wel degelijk een heel competitief programma, want ze nemen slecht 80 studenten aan per jaar en daarbij tellen goede cijfers, goede score in SAT/ACT (hoger dan wat ze momenteel heeft) en goede opstellen allemaal mee tellen. Het programma staat hoog aangeschreven; variërend van vierde tot tweede beste programma in het land (afhangend van het jaar en wie je vraagt). Na het gesprek lopen we nog even rond in de drie gebouwen die deel vormen van de school en dan eten we lunch in de student union (algemeen gebouw voor studenten aktiviteiten, met verenigingen, culturele aktiviteiten, zitkamers, etenstentjes, etc.)

Daarna ging César naar een vergadering van z'n werk en Pamela en ik gingen naar de officiële "Visit UT" die tweemaal daags gehouden wordt voor studenten en ouders die overwegen naar UT te komen. Nadat we hadden ingetekend en wachten tot het programma zou beginnen belde Sophia en terwijl met haar in het NL sprak begon Pamela me te signaleren te kijken naar de vrouw die tegenover me ook aan de telefoon zat - ze sprak NL!! We hebben niet veel gesproken, maar grappig was het wel. Ze wonen ten noorden van Houston en ze had aan m'n manier van spreken en accent al geraden dat ik van Suriname was. Het bleek dat ze vrienden hadden die of van Suriname waren of er lang gewoond hadden.

Het programma begon met een voordracht van een "admissions counselor", zelf nog niet zo lang geleden afgestudeerd van UT. De admissions counselors nemen alle papierwerk door om te zien of alles aan de minimum eisen voldoet en nemen de basis beslissing of iemand wordt aangenomen op de universiteit. Dit is niet noodzakelijkerwijs hetzelfde als aangenomen worden in je studierichting - elke "college" of "school" heeft vaak z'n eigen extra eisen. Ze legde veel uit over het process en de verschillende deadlines. Daarna sprak een student van het laatste jaar over het studentenleven en beantwoordde vragen. Zij nam ons toen op een rondleiding over de campus. Het geheel duurde het bijna drie uur. Zo'n bezoek is niet alleen informatief, het brengt ons wel weer direkt bij de realiteit dat we een spannend schooljaar tegemoet gaan met veel papierwerk en geregel.