David Greenberg

Eén of twee keer per jaar komt er een kinderboeken schrijver bij Sophia op school, georganiseerd door de bibliothecaresse. Onze buurt is een behoorlijk welvarende buurt en de oudervereniging is erg aktief. Daarnaast heeft onze buurt een vrouwenclub en "playgroup" voor moeders en babies/peuters en die hebben ook aktiviteiten die geld opbrengen, waarvan ze per jaar enkele duizende dollars aan de school schenken en in sommige gevallen specifiek aan de bibliotheek. En uit deze extra fondsen kan men dus zo'n bezoek betalen, want het loopt al gauw over de $1000.

Zo'n bezoek wordt dan een paar weken van te voren aangekondigd met een bestelformulier en dan kun je een boek bestellen van de schrijver, die er dan bovendien een stukje in schrijft. De bezoeken zelf hebben meestal plaats in de cafetorium (combinatie cafetaria en auditorium), want daar is meer ruimte en minder geluidsoverlast voor de andere klassen. Maar vandaag was het in de bibliotheek zelf, want de keuken van de school wordt verbouwt en een deel van het serveer gedeelte is in het cafetaria zelf geplaatst, zodat er niet zoveel extra plaats meer is.

Het leuke was dat ik nu zelf zo'n bezoek kon meemaken (ze zeggen altijd dat ouders mogen komen, maar dat had ik nog nooit gedaan). Ik had voor de aankondiging nog nooit van David Greenberg gehoord, maar hij schrijft gedichten voor kinderen met humor, nonsens en, wat hem vooral populair maakt op de lagere school, een hoge mate van "yuck" factor. Hier zijn links naar verschillende van z'n boeken op amazon.com en als je op de boeken klikt kun je stukjes lezen: Slugs, Bugs, Whatever happened to Humpty Dumpty?, en het boek dat Sophia graag wilde en we dus besteld hebben: The book of boys for girls and of the book of girls for boys. In deze laatste kun je helaas niet lezen.

In ieder geval geeft hij een leuke presentatie waarbij hij ook verteld dat het tijd neemt een gedicht te schrijven en hard werk is en dat als je beter wilt worden in schrijven je veel moet lezen en oefenen, etc. Op een gegeven moment las hij een gedicht voor over een hele strenge juf die altijd slecht gehumeurd is en aan het eind van het jaar zijn er minder kinderen dan aan het begin. Wat zou er met de verdwenen kinderen gebeurt zijn, vraagt Greenberg. Zowel in de eerste klas als de vierde (de presentaties waar ik bij was) gingen stemmen op dat de juf ze waarschijnlijk wel zou hebben opgegeten. "Wie van jullie heeft wel eens een juf gekend die kinderen at?" Bij beide klassen gingen prompt alle handen omhoog!! "Oh," zei G. droog, "Dat moeten jullie toch eens aan je ouders vertellen."

Sophia vond het ook leuk, vooral het gedeelte uit het nog uit te komen boek "Don't Forget Your Etiquette! The Essential Guide to Misbehavior ". Haar boek heeft ze nog niet, waarschijnlijk had de schrijver niet genoeg tijd om voor het einde van de schooldag iets in alle bestelde boeken te schrijven.